A A A A A

ตัวละครไม่ดี: [โง่]

มัทธิว ๕:๒๒
แต่เราบอกท่านว่าถ้าผู้ใดโกรธเคืองพี่น้องของตน จะถูกตัดสินลงโทษ ถ้าผู้ใดพูดดูหมิ่น พี่น้องของตนจะต้องถูกนำตัวขึ้นศาลแซนเฮดริน และถ้าผู้ใดพูดว่า ‘ไอ้โง่!’ อาจจะต้องโทษถึงไฟนรก

สุภาษิต ๑:๗
ความยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นบ่อเกิดของความรู้ ส่วนคนโง่ ดูหมิ่นปัญญาและคำสั่งสอน

สุภาษิต ๓:๓๕
คนฉลาดได้รับเกียรติยศเป็นมรดก ส่วนคนโง่จะได้รับแต่ความอัปยศ

สุภาษิต ๑๐:๘
จิตใจที่ฉลาดจะรับคำสั่งสอน ส่วนคนโง่พูดพล่อยๆ ก็ถึงแก่หายนะ

สุภาษิต ๑๐:๒๓
คนโง่เพลิดเพลินกับการทำชั่ว แต่ผู้มีความเข้าใจเพลิดเพลินในสติปัญญา

สุภาษิต ๑๒:๑๖
คนโง่เขลาระเบิดอารมณ์ ส่วนคนฉลาดไม่ใส่ใจคำสบประมาท

สุภาษิต ๑๓:๒๐
คบกับคนฉลาดแล้วจะฉลาด ข้องแวะกับคนโง่จะพบกับความเลวร้าย

สุภาษิต ๑๗:๒๘
เมื่อคนโง่ยั้งปากไว้ คนก็คิดว่าเขาฉลาด ถ้าเขาสงบปากสงบคำไว้ก็ยังนับว่ารู้จักคิด

สุภาษิต ๑๘:๒-๗
[๒] คนโง่ไม่ชอบฟังคำชี้แนะ แต่ชอบคุยฟุ้งเรื่องของตน[๓] การดูหมิ่นมากับความชั่ว และความอัปยศมากับความอับอาย[๔] ถ้อยคำของคนเราเป็นเหมือนน้ำลึก น้ำพุแห่งปัญญาเป็นสายน้ำเชี่ยวกราก[๕] การเข้าข้างคนชั่วเป็นเรื่องไม่ดี และการไม่ให้ความยุติธรรมแก่ผู้บริสุทธิ์ก็ไม่ดีเช่นกัน[๖] ริมฝีปากของคนโง่ก่อให้เกิดการวิวาท ปากของเขาเชิญชวนการโบยตี[๗] ปากของคนโง่ทำให้ตนเองพินาศ ริมฝีปากของเขาเป็นกับดักชีวิตของตน

สุภาษิต ๒๐:๓
หลีกเลี่ยงการทะเลาะเบาะแว้งถือเป็นเกียรติอย่างหนึ่ง มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ชอบหาเรื่อง

สุภาษิต ๒๓:๙
อย่าเปลืองลมปากกับคนโง่ เพราะเขาจะเหยียดหยามคำแนะนำที่ฉลาดของเจ้า

สุภาษิต ๒๖:๑๙
คนที่โกหกหลอกลวงเพื่อนบ้าน แล้วแก้ตัวว่า “ฉันล้อเล่นน่ะ!” ก็เป็นเช่นนั้น

สุภาษิต ๒๘:๒๖
ผู้ที่วางใจในตัวเองเป็นคนโง่เขลา แต่ผู้ที่ดำเนินในสติปัญญาจะได้รับการปกป้องให้พ้นภัย

สุภาษิต ๒๙:๙
หากคนฉลาดต้องเผชิญหน้ากับคนโง่ในศาล คนโง่ก็จะโกรธจนตัวสั่น หัวเราะเย้ยหยัน และไม่มีความสงบสุข

สุภาษิต ๒๙:๑๑
คนโง่เขลาระบายความโกรธเต็มที่ แต่คนฉลาดจะสงบนิ่งได้ในที่สุด

สดุดี ๑๔:๑
(ถึงหัวหน้านักร้อง บทสดุดีของดาวิด) คนโง่ รำพึงอยู่ในใจว่า “ไม่มีพระเจ้า” พวกเขาเสื่อมทราม การกระทำของพวกเขาก็ชั่วช้าสามานย์ ไม่มีสักคนที่ทำดี

สุภาษิต ๑๔:๑๖
คนฉลาดยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้าและหลีกห่างจากความชั่ว ส่วนคนโง่หุนหันพลันแล่นแต่หลงคิดว่าตนเองมั่นคงปลอดภัย

สุภาษิต ๑๕:๑๘
คนใจร้อนสร้างความแตกแยก แต่คนใจเย็นยุติการวิวาท

สุภาษิต ๑๕:๒๐-๒๑
[๒๐] บุตรที่ฉลาดทำให้พ่อสุขใจ แต่บุตรที่โง่เขลาดูหมิ่นแม่ของตน[๒๑] คนไร้สามัญสำนึกชื่นชอบความโง่เขลา แต่คนที่มีความเข้าใจรักษาทางของตนให้ตรง

สุภาษิต ๑๔:๗-๙
[๗] อย่าเฉียดใกล้คนโง่ เพราะเจ้าจะไม่พบความรู้จากปากของเขา[๘] ปัญญาของคนฉลาดหลักแหลมคือการเข้าใจทางของตน แต่ความโง่ของคนโง่คือการหลอกตัวเอง[๙] คนโง่ล้อเล่นกับความผิดบาป แต่ในหมู่คนเที่ยงธรรมมีแต่ความปรารถนาดี

Thai Bible (TNCV) 2007
Thai New Contemporary Bible Copyright © 1999, 2001, 2007 by Biblica, Inc.®