A A A A A

ตัวละครไม่ดี: [โง่]

มัทธิว ๕:๒๒
แต่เราบอกพวกท่านว่า ใครโกรธพี่น้องของตน คนนั้นจะต้องถูกพิพากษา ถ้าใครพูดกับพี่น้องอย่างเหยียดหยาม คนนั้นจะต้องถูกนำไปยังศาลสูงให้พิพากษา และถ้าใครพูดว่า ‘อ้ายโฉด’ คนนั้นจะมีโทษถึงไฟนรก

สุภาษิต ๑:๗
ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นจุดเริ่มต้นของความรู้ คนโง่ย่อมดูหมิ่นปัญญาและการสั่งสอน

สุภาษิต ๓:๓๕
คนมีปัญญาจะได้เกียรติเป็นมรดก แต่คนโง่จะได้ความอัปยศ

สุภาษิต ๑๐:๘
คนมีปัญญาจะยอมรับบัญญัติ แต่คนที่พูดโง่ๆ จะถึงความพินาศ

สุภาษิต ๑๐:๒๓
คนโง่ทำความผิดเหมือนการเล่นสนุก แต่คนที่มีความเข้าใจก็เพลิดเพลินกับปัญญา

สุภาษิต ๑๒:๑๖
คนโง่ย่อมแสดงความฉุนเฉียวของตนทันที แต่คนสุขุมย่อมไม่ใส่ใจต่อการสบประมาท

สุภาษิต ๑๓:๒๐
คนที่เดินกับคนมีปัญญาจะกลายเป็นคนมีปัญญา แต่เพื่อนของคนโง่จะถูกทำลาย

สุภาษิต ๑๗:๒๘
แม้คนโง่หากนิ่งเสียก็นับว่ามีปัญญา เมื่อเขาปิดปากของตนก็นับว่ามีความคิด

สุภาษิต ๑๘:๒-๗
[๒] คนโง่ไม่เพลิดเพลินในความเข้าใจ แต่เพลิดเพลินในการแสดงความคิดเห็นของตนเท่านั้น[๓] เมื่อคนอธรรมมาถึง ความหมิ่นประมาทก็มาด้วย และความอัปยศมากับความอดสู[๔] คำจากปากของคนเราเป็นน้ำลึก น้ำพุแห่งปัญญาเป็นธารน้ำไหล[๕] การลำเอียงเข้าข้างคนอธรรมนั้นไม่ดี การลิดรอนความยุติธรรมไปจากคนชอบธรรมก็ไม่ดีด้วย[๖] ริมฝีปากของคนโง่นำการวิวาทมา และปากของเขาก็เชื้อเชิญการโบย[๗] ปากของคนโง่เป็นสิ่งทำลายตัวเขาเอง และริมฝีปากของเขาก็เป็นบ่วงดักตนเอง

สุภาษิต 20:3
ที่จะหลีกเลี่ยงการวิวาทก็เป็นเกียรติสำหรับคนเรา แต่คนโง่ทุกคนจะทะเลาะวิวาทกัน

สุภาษิต ๒๓:๙
อย่าพูดให้คนโง่ได้ยิน เพราะเขาจะดูหมิ่นปัญญาแห่งถ้อยคำของเจ้า

สุภาษิต ๒๖:๑๙
คนที่ล่อลวงเพื่อนบ้านของตน และกล่าวว่า “ข้าล้อเล่น” ก็ฉันนั้น

สุภาษิต ๒๘:๒๖
คนที่เชื่อใจตัวเองเป็นคนโง่ แต่คนที่ดำเนินชีวิตอย่างมีปัญญาจะปลอดภัย

สุภาษิต ๒๙:๙
ถ้าคนมีปัญญามีเรื่องโต้เถียงกับคนโง่ คนโง่ก็เดือดดาล ทั้งหัวเราะและไม่มีความสงบ

สุภาษิต ๒๙:๑๑
คนโง่ระบายความโกรธออกมาเต็มที่ แต่คนมีปัญญาย่อมยับยั้งไว้เงียบๆ

สดุดี ๑๔:๑
ถึงหัวหน้านักร้อง ของดาวิด คนโง่รำพึงในใจตนว่า “ไม่มีพระเจ้า” เขาทั้งหลายก็เลวทราม ทำกิจการน่าเกลียดน่าชัง ไม่มีผู้ใดทำดี

สุภาษิต ๑๔:๑๖
คนมีปัญญาย่อมระวังตัว และหันจากความยุ่งยาก แต่คนโง่ขาดการยับยั้งตนและประมาท

สุภาษิต ๑๕:๑๘
คนอารมณ์ร้อนเร้าให้เกิดการวิวาท แต่คนที่โกรธช้าก็ระงับการพิพาท

สุภาษิต ๑๕:๒๐-๒๑
[๒๐] บุตรชายที่มีปัญญาทำให้บิดายินดี แต่คนโง่ดูหมิ่นมารดาของตน[๒๑] ความโง่เป็นความยินดีแก่ผู้ที่ขาดสามัญสำนึก แต่คนที่มีความเข้าใจจะดำเนินในทางซื่อตรง

สุภาษิต ๑๔:๗-๙
[๗] จงไปให้พ้นหน้าคนโง่ เพราะเจ้าจะไม่พบถ้อยคำแห่งความรู้ในเขา[๘] ปัญญาของคนสุขุมคือการเข้าใจทางของตน แต่ความโง่ของคนโง่คือการหลอกลวง[๙] คนโง่เยาะเย้ยเครื่องบูชาชดใช้บาป แต่คนเที่ยงธรรมเป็นที่ทรงโปรดปราน

Thai Bible (THS) 2011
เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับ ฉบับมาตรฐาน