A A A A A

زندگی: [والدین]


کولوسيان 3:21
ای پدران، فرزندان خویش را تلخکام مسازید، مبادا دلسرد شوند.

افسسيان 6:4
ای پدران، فرزندان خود را خشمگین مسازید، بلکه آنها را با تعلیم و تربیت خداوند بزرگ کنید.

سفر خروج ۲۰:۱۲
«پدر و مادر خود را گرامی دار تا در سرزمینی که یهوه خدایت به تو می‌بخشد، روزهایت دراز شود.

عبرانيان 12:11
هیچ تأدیبی در حین انجام شدن، خوشایند نیست، بلکه دردناک است. امّا بعد برای کسانی که به وسیلۀ آن تربیت شده‌اند، میوۀ آرامش و پارسایی به بار می‌آورد.

امثال 13:24
آن که چوب را بازمی‌دارد، از فرزندش نفرت می‌کند، اما آن که فرزندش را دوست می‌دارد، به سعی تمام او را ادب خواهد کرد.

امثال 22:6
جوان را در رفتن به راهی که درخور اوست تربیت کن، که تا پیری هم از آن منحرف نخواهد شد.

امثال 29:15
چوب و توبیخ، حکمت می‌بخشد، اما جوانی که به حال خود رها شود، مادرش را شرمسار می‌سازد.

امثال 29:17
فرزندِ خود را ادب کن که تو را آسودگی خواهد بخشید، و مایۀ خشنودی جانت خواهد بود.

نوحه ۳:۲۲-۲۳
[۲۲] محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد، زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛[۲۳] آنها هر بامداد تازه می‌شود؛ وفاداری تو عظیم است.

متی 6:33-34
[33] بلکه نخست در پی پادشاهی خدا و عدالت او باشید، آنگاه همۀ اینها نیز به شما عطا خواهد شد.[34] پس نگران فردا مباشید، زیرا فردا نگرانی خود را خواهد داشت. مشکلات امروز برای امروز کافی است!

فيليپيان 4:6-7
[6] برای هیچ چیز نگران نباشید، بلکه در هر چیز با دعا و استغاثه، همراه با شکرگزاری، درخواستهای خود را به خدا ابراز کنید.[7] بدین‌گونه، آرامش خدا که فراتر از تمامی عقل است، دلها و ذهنهایتان را در مسیحْ عیسی محفوظ نگاه خواهد داشت.

امثال १:८-९
[८] پسرم، به رهنمود پدر خویش گوش فرا ده و تعلیم مادر خویش را ترک منما؛[९] زیرا تاج زیبا بر سرت و جواهر بر گردنت خواهد بود.

اول پترس ۵:۲-۳
[۲] گلۀ خدا را که به دست شما سپرده شده است شبانی و نظارت کنید، امّا نه به اجبار بلکه با میل و رغبت، [آن‌گونه که خدا می‌خواهد]؛ و نه برای منافع نامشروع بلکه با عشق و علاقه.[۳] نه آنکه بر کسانی که به دست شما سپرده شده‌اند سروری کنید، بلکه برای گله نمونه باشید،

اعمال رسولان २:३८-३९
[३८] پطرس بدیشان گفت: «توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای آمرزش گناهان خود تعمید گیرید که عطای روح‌القدس را خواهید یافت.[३९] زیرا این وعده برای شما و فرزندانتان و همۀ کسانی است که دورند، یعنی هر که خداوندْ خدای ما او را فرا خوانَد.»

مزامير १२७:३-५
[३] فرزندان، میراثی‌از جانب خداوندند، و ثمرۀ رَحِم، پاداشی‌از سوی او.[४] بسان تیرها در دست مرد دلاور، همچنانند فرزندان ایام جوانی.[५] خوشا به حال آن که تَرکِش خویش از آنها پر سازد! چنین کسان هرگز شرمسار نخواهند شد، آنگاه که در دروازه با دشمنان سخن بگویند.

دوم تيموتيوس ۳:۱۴-۱۶
[۱۴] امّا تو در آنچه آموخته و بدان ایمان آورده‌ای پایدار باش، چرا که می‌دانی آنها را از چه کسان فرا گرفته‌ای،[۱۵] و چگونه از کودکی کتب مقدّس را دانسته‌ای که می‌تواند تو را حکمت آموزد برای نجاتی که از راه ایمان به مسیحْ عیسی است.[۱۶] تمامی کتبِ مقدّس الهام خداست و برای تعلیم و تأدیب و اصلاح و تربیت در پارسایی سودمند است،

تثنييه ६:६-९
[६] و این سخنان که من امروز تو را امر می‌فرمایم، بر دل تو باشد.[७] آنها را به‌دقّت به فرزندانت بیاموز، و حین نشستن در خانه و رفتن به راه، و هنگام خوابیدن و برخاستن، از آنها گفتگو کن.[८] آنها را چون نشان بر دست خود ببند و چون علامت بر پیشانیت بگذار.[९] آنها را بر چارچوب دَرِ خانۀ خود و بر دروازه‌های خویش بنگار.

افسسيان ۶:۱-۴
[۱] ای فرزندان، از والدین خود در خداوند اطاعت کنید، زیرا کار درست این است.[۲] «پدر و مادر خود را گرامی دار»، که این نخستین حکمِ با وعده است:[۳] «تا سعادتمند باشی و بر زمین عمرِ طولانی کنی.»[۴] ای پدران، فرزندان خود را خشمگین مسازید، بلکه آنها را با تعلیم و تربیت خداوند بزرگ کنید.

يشوع ۴:۲۰-۲۴
[۲۰] و یوشَع آن دوازده سنگ را که از اردن برگرفته بودند، در جِلجال بر پا کرد.[۲۱] آنگاه به بنی‌اسرائیل گفت: «در آینده هرگاه فرزندانتان از پدرانشان بپرسند: ”معنی این سنگها چیست؟“[۲۲] بدیشان تعلیم داده، بگویید: ”اسرائیل بر خشکی از این اردن گذشت.“[۲۳] زیرا یهوه خدایتان آبهای اردن را پیش روی شما خشکانید تا شما از آن گذشتید، همان‌گونه که دریای سرخ را خشکانید تا ما از آن گذشتیم؛[۲۴] او چنین کرد تا همۀ قومهای جهان بدانند که دست خداوند نیرومند است، و تا شما همواره از یهوه خدایتان بترسید.»

عبرانيان १२:७-११
[७] سختیها را به منزلۀ تأدیب تحمل کنید؛ خدا با شما همچون پسران رفتار می‌کند. زیرا کدام پسر است که پدرش او را تأدیب نکند؟[८] اگر شما تأدیب نشده‌اید، در حالی که همه از آن سهمی داشته‌اند، پس حرامزاده‌اید، نه فرزندان حقیقی.[९] به‌علاوه، همۀ ما پدران زمینی داشته‌ایم که تأدیبمان می‌کردند، و ما به آنها احترام می‌گذاشتیم. حال، چقدر بیشتر باید پدر روحهایمان را اطاعت کنیم تا حیات داشته باشیم.[१०] پدران ما کوتاه‌زمانی بنا بر صلاحدید خود، ما را تأدیب کردند. امّا خدا برای خیریت خودمان ما را تأدیب می‌کند تا در قدّوسیت او سهیم شویم.[११] هیچ تأدیبی در حین انجام شدن، خوشایند نیست، بلکه دردناک است. امّا بعد برای کسانی که به وسیلۀ آن تربیت شده‌اند، میوۀ آرامش و پارسایی به بار می‌آورد.

مزامير ७८:१-७
[१] قصیدۀ آساف. ای قوم من، به شریعت من گوش بسپارید؛ و به سخنان دهانم گوش فرا دهید![२] دهان خود را به مَثَل خواهم گشود و معماهای کهن را بر زبان جاری خواهم کرد؛[३] آنچه را که شنیده و دانسته‌ایم، و پدرانمان به ما بازگفته‌اند.[४] آنها را از فرزندان ایشان پنهان نخواهیم داشت، بلکه کارهای ستودۀ خداوند را، به نسل آینده باز خواهیم گفت؛ همچنین قدرت او را، و شگفتیهایی را که به انجام رسانده است.[५] او شهادتی در یعقوب بر پا داشت و شریعتی در اسرائیل قرار داد؛ و پدران ما را امر فرمود که آنها را به فرزندان خویش بیاموزند؛[६] تا نسل بعد آن را بدانند، یعنی فرزندانی که زین پس زاده می‌شوند، و ایشان نیز برخیزند، و آنرا به فرزندان خویش بازگویند؛[७] تا ایشان نیز بر خدا توکل کنند و کارهای خدا را از یاد نبرند، بلکه فرامین او را نگاه دارند؛

تايتوس २:२-८
[२] مردان سالخورده را بگو که معتدل و باوقار و خویشتندار باشند و در ایمان و محبت و پایداری، به شایستگی رفتار کنند.[३] به همین‌سان، زنان سالخورده باید شیوۀ زندگی محترمانه‌ای داشته باشند. نباید غیبت‌گو یا بندۀ شراب باشند، بلکه باید آنچه را که نیکوست تعلیم دهند،[४] تا بتوانند زنان جوانتر را خرد بیاموزند که شوهردوست و فرزنددوست باشند[५] و خویشتندار و عفیف و کدبانو و مهربان و تسلیمِ شوهر، تا کلام خدا بد گفته نشود.[६] نیز مردان جوان را پند ده تا خویشتندار باشند.[७] خودْ در همه چیز سرمشقِ اعمال نیکو باش. در تعلیم خود صداقت و جدیّت به خرج ده،[८] و سلامتِ گفتارت چنان باشد که کسی آن را مذمّت نتواند کرد، تا مخالفان چون فرصت بد گفتن از ما نیابند، شرمسار شوند.

امثال ۳:۱-۱۲
[۱] پسرم، تعلیم مرا از یاد مبر بلکه دل تو فرمانهای مرا نگاه دارد،[۲] زیرا بر روزها و سالهای عمرت خواهد افزود و سعادتمند خواهی شد.[۳] مگذار محبت و وفاداری هرگز ترکت کنند؛ آنها را بر گردن خود بربند و بر لوحِ دلِ خویش بنگار.[۴] آنگاه در نظر خدا و انسان التفات و نیکنامی خواهی یافت.[۵] با تمامِ دلِ خود بر خداوند توکل کن، و بر عقل خویش تکیه منما؛[۶] در همۀ راههای خود او را در نظر داشته باش، و او طریقهایت را راست خواهد گردانید.[۷] خویشتن را حکیم مپندار؛ از خداوند بترس و از شرارت دوری کن.[۸] این برای ناف تو شفا و برای استخوانهایت مغز خواهد بود.[۹] خداوند را با دارایی خود حرمت دار و با نوبرهای همۀ محصول خویش؛[۱۰] آنگاه انبارهایت به وفور نعمت پر خواهد شد و چَرخُشتهایت از شراب تازه لبریز خواهد گشت.[۱۱] پسرم، تأدیب خداوند را خوار مشمار، و از توبیخ او بیزاری مجو،[۱۲] زیرا خداوند آنان را که دوست می‌دارد، تأدیب می‌کند چنانکه پدری، فرزند خویش را که مایۀ خشنودی اوست.

Persian (NMV) 2014
The Persian New Millennium Version © 2014, is a production of Elam Ministries