A A A A A
×

พระคัมภีร์ในประเทศไทย (ERV) 2001

๑ พงศ์กษัตริย์ ๒

เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​ดาวิด​ใกล้​จะ​ตาย เขา​ได้​สั่งเสีย​กับ​ซาโลมอน​ลูกชาย​เขา​ว่า
“พ่อ​กำลัง​จะ​ไป​ตาม​ทาง​ที่​คน​ทั้งโลก​ต้อง​ไป​กัน ดังนั้น ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไว้เถิด
และ​ให้​ทำตาม​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เจ้า​สั่งไว้ ให้​เดินตาม​วิถีทาง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ให้​รักษา​ข้อบังคับ​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ และ​พวก​คำสั่ง​ของ​พระองค์ รวมทั้ง​กฎ​ต่างๆ​ของ​พระองค์ และ​ข้อตกลง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ตาม​ที่​เขียนไว้​ใน​กฎ​ของ​โมเสส เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เจ้า​ทำ​และ​ใน​ทุกๆ​แห่ง​ที่​เจ้าไป
แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ได้​รักษา​คำ​สัญญา​ของ​พระองค์​ที่​ให้​กับ​พ่อ​ว่า ‘ถ้า​พวก​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ให้​ความสนใจ​กับ​เส้นทาง​ชีวิต​ของ​เขา และ​ใช้ชีวิต​ต่อหน้า​เรา​ด้วย​ความ​สัตย์ซื่อ​อย่าง​สุดจิตสุดใจ กษัตริย์​ที่​จะ​มา​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​อิสราเอล ก็​จะ​มา​จาก​ครอบครัว​ของ​เจ้า’”
ดาวิด​พูด​อีก​ว่า “ที่นี้ เจ้า​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​โยอาบ​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​ได้​ทำ​ยังไง​กับ​พ่อ เขา​ได้​ฆ่า​แม่ทัพ​สอง​คน​ของ​กองทัพ​อิสราเอล คือ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​และ​อามาสา​ลูกชาย​เยเธอร์ เขา​ทำ​ให้​เลือด​ของ​สอง​คนนี้​ไหลนอง​ใน​ช่วง​เวลา​ที่​สงบสุข​ราวกับ​ว่า​เป็น​ช่วง​สงคราม และ​เลือดนั้น​ได้​เปื้อน​เข็มขัด​ที่​พัน​รอบ​เอว​ของ​เขา​และ​รองเท้า​ที่​เท้า​ทั้งสอง​ข้าง​ของ​เขา​ด้วย
ให้​เจ้า​ใช้​สมอง​ของ​เจ้า​คิดดู​ว่า​จะ​จัดการ​กับ​เขา​ยังไง แต่​อย่า​ให้​หัว​หงอก​ของ​เขา​ลง​ไป​สู่​แดน​คน​ตาย​อย่าง​สงบสุข
แต่​ให้​แสดง​ความ​เมตตา​กรุณา​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​บารซิลลัย แห่ง​กิเลอาด และ​อนุญาต​ให้​พวก​เขา​อยู่​ใน​หมู่​คน​ที่​ได้​นั่ง​กิน​อาหาร​ร่วม​โต๊ะ​กับ​เจ้า เพราะ​พวก​เขา​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พ่อ​ตอน​ที่​พ่อ​หลบ​หนี​จาก​อับซาโลม​พี่ชาย​ของ​เจ้า
และ​ให้​จำ​ไว้​ว่า ชิเมอี​ลูกชาย​ของ​เกรา ชาว​เบนยามิน​จาก​เมือง​บาฮูริม​ยัง​อยู่​กับ​เจ้า เขา​เคย​ตะโกน​สาปแช่ง​พ่อ​อย่าง​หยาบคาย​ใน​วัน​ที่​พ่อ​หนี​ไป​เมือง​มาหะนาอิม เมื่อ​เขา​ลง​มา​เพื่อ​พบ​พ่อ​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน พ่อ​เคย​สาบาน​ไว้​กับ​เขา​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​ฆ่า​เจ้า​ตาย​ด้วย​ดาบ’
แต่​ตอน​นี้ อย่า​ถือ​ว่า​เขา​เป็น​ผู้บริสุทธิ์​อีก​ต่อ​ไป เจ้า​เป็น​คน​ฉลาด เจ้า​คง​รู้​ว่า​ต้อง​ทำ​ยังไง​กับ​เขา เจ้า​จะ​ต้อง​นำ​หัวหงอก​ของ​เขา​ลง​ไป​สู่​แดน​คน​ตาย​พร้อม​กับ​เลือด”
๑๐
แล้ว​ดาวิด​ก็​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ศพ​ของ​เขา​ได้​ถูก​ฝังไว้​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด
๑๑
เขา​ได้​ปกครอง​อิสราเอล​อยู่​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี คือ​ได้​ครอบครอง​ใน​เฮโบรน​อยู่​เจ็ด​ปี และ​ครอบ​ครอง​ใน​เยรูซาเล็ม​อยู่​สามสิบสาม​ปี
๑๒
แล้ว​ซาโลมอน​ได้​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เขา และ​ได้​กุม​อำนาจ​ทั้งสิ้น​ใน​อาณาจักร​ของ​เขา
๑๓
ใน​เวลานั้น​อาโดนียาห์​ลูกชาย​ของ​นาง​ฮักกีท​ได้​ไปหา​นาง​บัทเชบา​แม่​ของ​ซาโลมอน นาง​บัทเชบา​ถาม​เขา​ว่า “นี่​เจ้า​มา​อย่าง​สันติ​หรือ​เปล่า” เขา​ตอบ​ว่า “ใช่แล้ว ข้าพเจ้า​มา​อย่าง​สันติ”
๑๔
แล้ว​เขา​ก็​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​เรื่อง​บาง​อย่าง​จะ​พูด​กับ​ท่าน” นาง​ตอบ​ว่า “พูด​ไป​สิ”
๑๕
เขา​พูด​ว่า “อย่าง​ที่​ท่าน​รู้​แล้ว​ว่า อาณาจักรนี้​เคย​เป็น​ของ​ข้าพเจ้า​มา​ก่อน ตอนนั้น​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​อยาก​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวกเขา แต่​แล้ว​สถานการณ์​ได้​เปลี่ยน​ไป และ​อาณาจักรนี้​ก็​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​น้อง​ชาย​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ยก​มัน​ให้​กับ​เขา
๑๖
ตอนนี้ ข้าพเจ้า​อยาก​ขอ​ร้อง​ท่าน​อย่าง​หนึ่ง ขอ​อย่า​ได้​ปฏิเสธ​ข้าพเจ้า​เลย” นาง​พูด​ว่า “พูด​ไปสิ”
๑๗
เขา​จึง​พูด​ว่า “โปรด​ช่วย​ขอ​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน​ว่า​ให้​ยก​นาง​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​ให้​เป็น​เมีย​ข้าพเจ้า​ด้วย เขา​จะ​ไม่​ปฏิเสธ​ท่าน​หรอก”
๑๘
นาง​บัทเชบา​ตอบ​ว่า “ได้สิ เรา​จะ​พูด​กับ​กษัตริย์​ให้​เจ้า”
๑๙
เมื่อ​นาง​บัทเชบา​ไป​พบ​กษัตริย์​ซาโลมอน เพื่อ​จะ​ไป​พูด​เรื่อง​ของ​อาโดนียาห์ กษัตริย์​ได้​ลุก​ขึ้น​เพื่อ​มา​พบ​นาง​และ​ก้ม​ทำ​ความ​เคารพ​นาง และ​นั่ง​ลง​บน​บัลลังก์​ของ​เขา เขา​มี​บัลลังก์​อยู่​ที่​หนึ่ง​สำหรับ​ให้​แม่​กษัตริย์​นั่ง และ​นาง​ได้​นั่ง​ลง​ที่​ข้าง​ขวา​ของ​เขา
๒๐
นาง​พูด​ว่า “แม่​มี​เรื่อง​เล็กๆ​อยาก​ขอร้อง​เจ้า​เรื่อง​หนึ่ง ขอ​อย่า​ได้​ปฏิเสธ​แม่​เลย” กษัตริย์​ตอบ​ว่า “ว่า​มา​เถิด แม่ ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ปฏิเสธ​ท่าน​หรอก”
๒๑
นาง​จึง​พูด​ว่า “ยก​นาง​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​ให้​แต่งงาน​กับ​อาโดนียาห์​พี่ชาย​ของ​เจ้าเถิด”
๒๒
กษัตริย์​ซาโลมอน​ตอบ​แม่​ของ​เขา​ว่า “ทำไม​แม่​ถึง​ได้​ขอ​นาง​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​ให้​กับ​อาโดนียาห์เล่า อย่างนี้​ก็​เท่ากับ​ขอ​ให้​ลูก​ยก​อาณาจักร​ให้​กับ​เขา​ไป​ด้วย อย่า​ลืม​ว่า​เขา​เป็น​พี่ชาย​คน​โต​และ​นักบวช​อาบียาธาร์​และ​โยอาบ​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​ก็​อยู่​ฝ่าย​เขา​ด้วย”
๒๓
แล้ว​กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​สาบาน​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​ว่า “ถ้า​อาโดนียาห์​ไม่​ได้​ชดใช้​การ​ขอร้อง​ครั้งนี้​ด้วย​ชีวิต​ของ​เขา ก็​ขอให้​พระเจ้า​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​อย่าง​รุนแรง
๒๔
พระยาห์เวห์​ผู้​ที่​ได้​แต่งตั้ง​ข้าพเจ้า​ให้​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า และ​ผู้ที่​ได้​สร้าง​ราชวงศ์​ของ​ข้าพเจ้า​ขึ้น​มา​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้ พระองค์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน วันนี้​อาโดนียาห์​จะ​ต้อง​ตาย​อย่าง​แน่นอน​ขนาดนั้น”
๒๕
กษัตริย์​ซาโลมอน​จึง​ออก​คำสั่ง​กับ​เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา และ​เขา​ก็​ไป​ฆ่า​อาโดนียาห์
๒๖
กษัตริย์​พูด​กับ​นักบวช​อาบียาธาร์​ว่า “กลับ​ไป​ยัง​ที่​นา​ของ​เจ้า​ใน​อานาโธท เจ้า​มัน​สมควร​ตาย แต่​เรา​จะ​ไม่​ฆ่า​เจ้า​ใน​ตอนนี้​เพราะ​ว่า​เจ้า​เคย​เป็น​ผู้​ถือ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ต่อหน้า​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เรา​และ​เคย​ลำบาก​ร่วม​กับ​พ่อ​ของ​เรา​มา​ก่อน”
๒๗
ซาโลมอน​จึง​ปลด​อาบียาธาร์​ออก​จาก​ตำแหน่ง​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เคย​พูดไว้​เกี่ยวกับ​ครอบครัว​เอลี​ที่​ชิโลห์
๒๘
เมื่อ​ข่าว​รู้​มา​ถึง​หู​โยอาบ​ซึ่ง​เป็น​ผู้​สมรู้​ร่วมคิด​กับ​อาโดนียาห์ แม้ว่า​เขา​จะ​ไม่​ได้​ร่วม​มือ​กับ​อับซาโลม เขา​ก็​ได้​หลบหนี​เข้า​ไป​ที่​เต็นท์​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไป​จับ​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่นบูชาไว้
๒๙
เมื่อ​มี​คน​ไป​บอก​กษัตริย์​ซาโลมอน​ว่า โยอาบ​หลบหนี​ไป​ที่​เต็นท์​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไป​อยู่​ที่​ด้าน​ข้าง​ของ​แท่นบูชา ซาโลมอน​จึง​สั่ง​เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​ว่า “ไป​ฆ่า​เขาซะ”
๓๐
เบไนยาห์​จึง​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พูด​กับ​โยอาบ​ว่า “กษัตริย์​สั่ง​ว่า ‘ออก​มา​เดี๋ยวนี้’” แต่​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่ เรา​จะ​ตาย​อยู่​ที่นี่” เบไนยาห์​จึง​ไป​รายงาน​กับ​กษัตริย์​ถึง​สิ่ง​ที่​โยอาบ​ตอบ
๓๑
แล้ว​กษัตริย์​ก็​ได้​สั่ง​เบไนยาห์​ว่า “ไป​ทำ​ตาม​ที่​เขา​พูด​ได้เลย ให้​ฆ่า​เขา​และ​ฝัง​เขาเสีย เพื่อ​ว่า​ครอบครัว​ของ​เรา​และ​ตัว​เรา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​รับผิด​ด้วย​กัน​กับ​โยอาบ​ที่​ไป​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์
๓๒
พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​การ​นองเลือด​ที่​เขา​ได้​ทำนั้น​กลับ​มา​ตกลง​บน​หัว​ของ​เขาเอง เพราะ​เขา​ได้​ทำร้าย​คน​สอง​คน​ที่​ชอบธรรม​และ​ดี​กว่า​เขา​ด้วย​ดาบ โดย​ที่​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เรา​ไม่รู้ คือ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​ซึ่ง​เป็น​แม่ทัพ​ของ​อิสราเอล และ​อามาสา​ลูกชาย​ของ​เยเธอร์​ผู้​เป็น​แม่ทัพ​ของ​ยูดาห์
๓๓
ขอให้​ความผิด​แห่ง​เลือด​ของ​พวก​เขา​นี้ ตก​อยู่​บน​หัว​ของ​โยอาบ​และ​ลูกหลาน​ของ​โยอาบ​ตลอดไป แต่​ขอให้​ดาวิด​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา ครอบครัว​และ​บัลลังก์​ของ​เขา ได้รับ​สันติสุข​จาก​พระยาห์เวห์​ตลอดไป”
๓๔
เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​จึง​ขึ้น​ไป​ฆ่า​โยอาบ​และ​ฝังศพ​เขา​ไว้​ใน​ที่ดิน​ของ​โยอาบ​เอง​ใน​ถิ่นแห้งแล้ง
๓๕
กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​ขึ้น​เป็น​แม่ทัพ​แทน​โยอาบ​และ​แต่งตั้ง​นักบวช​ศาโดก​ขึ้น​แทน​อาบียาธาร์
๓๖
แล้ว​กษัตริย์​ก็​ได้​ส่ง​คน​ไป​หา​ชิเมอี​และ​บอก​กับ​เขา​ว่า “ให้​สร้าง​บ้าน​ของ​ตัว​เจ้า​เอง​ขึ้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น ห้าม​ออก​ไป​ที่​อื่นอีก
๓๗
วัน​ใด​ที่​เจ้า​ออก​มา​และ​ข้าม​ลำธาร​แห้ง​ขิดโรนไป เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​อย่าง​แน่นอน เจ้า​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​การ​ตาย​ของ​เจ้าเอง ”
๓๘
ชิเมอี​ตอบ​กษัตริย์​ไป​ว่า “สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​มา​นั้น​ก็​ยุติธรรม ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​จะ​ทำ​ตาม​ที่​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​พูด​ไว้” และ​ชิเมอี​ก็​ได้​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​นาน
๓๙
แต่​อีก​สาม​ปี​ต่อมา ทาส​สอง​คน​ของ​ชิเมอี​หลบหนี​ไป​หา​กษัตริย์​อาคีช​แห่ง​เมือง​กัท​ลูกชาย​ของ​มาอาคาห์ และ​มี​คน​มา​บอก​ชิเมอี​ว่า “ตอนนี้ ทาส​ทั้ง​สอง​คน​ของ​ท่าน​อยู่​ใน​เมือง​กัท”
๔๐
อย่างนั้น ชิเมอี​จึง​ผูก​อาน​บน​ลา​ของ​เขา​และ​ไป​หา​กษัตริย์​อาคีช​ที่​เมือง​กัท เพื่อ​ตาม​หา​ทาส​สอง​คน​ของ​เขา ชิเมอี​ก็​ได้​ออก​ไป​และ​นำ​ตัว​ทาส​ทั้ง​สอง​คน​ของ​เขา​กลับ​มา​จาก​เมือง​กัท
๔๑
เมื่อ​ซาโลมอน​รู้​เรื่อง​ว่า​ชิเมอี​ได้​ออก​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​เมือง​กัท​และ​ได้​กลับ​มา​แล้ว
๔๒
กษัตริย์​จึง​เรียก​ตัว​ชิเมอีมา​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​เคย​ให้​เจ้า​สาบาน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​เตือน​เจ้า​มา​ก่อน​แล้ว​ไม่ใช่หรือ​ว่า ‘ใน​วัน​ที่​เจ้า​จาก​ไป​และ​ไป​ที่​ไหน​ก็ตาม ให้​แน่ใจ​ได้​เลย​ว่า​มัน​จะ​เป็น​วัน​ตาย​ของ​เจ้า’ และ​ใน​เวลา​นั้น เจ้า​ก็​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​นั้น​ยุติธรรม ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​ท่าน’
๔๓
แล้ว​ทำไม​เจ้า​จึง​ไม่​รักษา​คำ​สาบาน​ที่​ให้​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ที่​เรา​ได้​ให้​เจ้า​ไว้​เล่า”
๔๔
กษัตริย์​พูด​กับ​ชิเมอี​ด้วย​ว่า “เจ้า​ก็​รู้​อยู่​เต็มอก ใน​เรื่อง​ความผิด​ที่​เจ้า​เคย​ทำ​ไว้​กับ​ดาวิด​ผู้เป็นพ่อ​ของ​เรา ตอนนี้​พระยาห์เวห์​จะ​ตอบแทน​เจ้า​สำหรับ​ความผิด​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​ลง​ไป
๔๕
แต่​กษัตริย์​ซาโลมอน​จะ​ได้รับ​การ​อวยพร และ​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​ก็​จะ​ยัง​ปลอดภัย​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ตลอดไป”
๔๖
แล้ว​กษัตริย์​ก็​ออก​คำสั่ง​ให้​เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​นำ​ตัว​ชิเมอี​ออก​ไป​ฆ่า อย่างนี้ อาณาจักรนี้​ก็​ได้​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ภายใต้​การ​ปกครอง​ของ​ซาโลมอน
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:1
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:2
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:3
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:4
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:5
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:6
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:7
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:8
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:9
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:10
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:11
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:12
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:13
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:14
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:15
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:16
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:17
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:18
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:19
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:20
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:21
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:22
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:23
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:24
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:25
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:26
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:27
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:28
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:29
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:30
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:31
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:32
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:33
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:34
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:35
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:36
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:37
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:38
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:39
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:40
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:41
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:42
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:43
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:44
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:45
๑ พงศ์กษัตริย์ ๒:46
๑ พงศ์กษัตริย์ 1 / ๑พงศ์ 1
๑ พงศ์กษัตริย์ 2 / ๑พงศ์ 2
๑ พงศ์กษัตริย์ 3 / ๑พงศ์ 3
๑ พงศ์กษัตริย์ 4 / ๑พงศ์ 4
๑ พงศ์กษัตริย์ 5 / ๑พงศ์ 5
๑ พงศ์กษัตริย์ 6 / ๑พงศ์ 6
๑ พงศ์กษัตริย์ 7 / ๑พงศ์ 7
๑ พงศ์กษัตริย์ 8 / ๑พงศ์ 8
๑ พงศ์กษัตริย์ 9 / ๑พงศ์ 9
๑ พงศ์กษัตริย์ 10 / ๑พงศ์ 10
๑ พงศ์กษัตริย์ 11 / ๑พงศ์ 11
๑ พงศ์กษัตริย์ 12 / ๑พงศ์ 12
๑ พงศ์กษัตริย์ 13 / ๑พงศ์ 13
๑ พงศ์กษัตริย์ 14 / ๑พงศ์ 14
๑ พงศ์กษัตริย์ 15 / ๑พงศ์ 15
๑ พงศ์กษัตริย์ 16 / ๑พงศ์ 16
๑ พงศ์กษัตริย์ 17 / ๑พงศ์ 17
๑ พงศ์กษัตริย์ 18 / ๑พงศ์ 18
๑ พงศ์กษัตริย์ 19 / ๑พงศ์ 19
๑ พงศ์กษัตริย์ 20 / ๑พงศ์ 20
๑ พงศ์กษัตริย์ 21 / ๑พงศ์ 21
๑ พงศ์กษัตริย์ 22 / ๑พงศ์ 22