A A A A A
Facebook Instagram Twitter
Беларуская Біблія 2003

Деяния 27



1
А калі пастанавілі нам плысьці ў Італію, дык перадалі Паўла і некаторых іншых вязьняў сотніку Аўгуставай кагорты, якога звалі Юліем.
2
Мы ўзышлі на Адраміцкі карабель і выправіліся, маючы плысьці каля Асійскіх мясьцінаў; з намі быў Арыстарх, Македонец зь Фесалонікі.
3
На другі дзень прысталі да Сідона; Юлій, абыходзячыся з Паўлам чалавекалюбна, дазволіў яму схадзіць да сяброў і скарыстацца іх дбаньнем.
4
Выправіўшыся адтуль, мы прыплылі да Кіпра, з прычыны супраціўных вятроў,
5
і, пераплыўшы мора насупраць Кілікіі і Памфіліі, прыбылі ў Міры Лікійскія.
6
Там сотнік знайшоў Александрыйскі карабель, які плыў у Італію, і пасадзіў нас на яго.
7
Павольна плывучы многа дзён і, ледзь параўняўшыся з Кнідам, з прычыны неспрыяльнага нам ветру, мы падплылі да Крыта каля Саломы;
8
і, ледзь зь цяжкасьцю мінуўшы яго, прыбылі да адной мясьціны, якая называлася Добрыя Прыстані, паблізу якое быў горад Ласея.
9
Але як мінула багата часу, і плаваньне было ўжо небясьпечнае, бо і пост ужо мінуўся, дык Павал раіў,
10
кажучы ім: мужы! бачу я, што плаваньне будзе цяжкае і зь вялікай шкодаю ня толькі грузу і караблю, але і нашаму жыцьцю.
11
Але сотнік больш давяраўся стырніку і гаспадару карабля, чым Паўлавым словам.
12
А як што прыстань была няпрыдатная пад зімаваньне, дык многія радзілі плысьці адтуль, каб, калі можна, дайсьці да Фініка, прыстані Крыцкае, што насупраць паўднёва-заходняга і паўночна-заходняга ветру, і там зазімаваць.
13
Павеяў паўднёвы вецер, і яны, падумаўшы, што ўжо дасягнулі жаданага, выправіліся і паплылі паблізу Крыта.
14
Але неўзабаве падняўся на іх вецер бурны, які называецца эўраклідон.
15
Карабель падхапіла, так што ён ня мог супрацівіцца ветру, і мы насіліся, аддаўшыся хвалям.
16
І, набегшы на адну выспачку, якая называецца Клаўдай, мы ледзьве маглі ўтрымаць лодку;
17
падняўшы яе, пачалі шукаць дапаможнага сродку і абвязваць карабель; баючыся, каб ня сесьці на мялізну, спусьцілі ветразь і так насіліся.
18
На другі дзень, з прычыны вялікае буры, пачалі выкідваць груз.
19
а на трэці мы сваімі рукамі павыкідалі з карабля рэчы.
20
Але як многа дзён ня відаць было ні сонца, ні зорак, а бура набірала ў моцы, дык нарэшце зьнікла ўсякая надзея на нашае выратаваньне.
21
І як доўга ня елі, дык Павал, стаўшы сярод іх, сказаў: мужы! трэба было паслухацца мяне і не адыходзіць ад Крыта, чым бы і ўніклі мы гэтых нягодаў і шкоды;
22
а цяпер умаўляю вас падбадзёрыцца духам, бо ніводная душа з вас не загіне, а толькі карабель;
23
бо анёл Бога, Якому належу я і Якому служу, зьявіўся мне сёньня ўначы
24
і сказаў: ня бойся! Паўле! табе трэба паўстаць перад кесарам, і вось, Бог дараваў табе ўсіх, што плывуць з табою.
25
Таму падбадзёрцеся духам, мужы, бо я веру Богу, што будзе так, як мне сказана:
26
нам выпадае быць выкінутымі на якую-небудзь выспу.
27
У чатырнаццатую ноч, як насіла нас па Адрыятычным моры, пад поўнач, карабельнікі пачалі здагадвацца, што набліжаюцца да нейкай зямлі,
28
і, памераўшы глыбіню, знайшлі дваццаць сажняў; пасьля, адплыўшыся трохі, памералі зноў, і было ўжо пятнаццаць сажняў.
29
Баючыся, каб не наскочыць на камяністае дно, кінулі з кармы чатыры якары, і чакалі дня.
30
А калі карабельнікі хацелі ўцячы з карабля і спускалі на мора лодку, удаючы, быццам хочуць кінуць якары з носа,
31
Павал сказаў сотніку і воінам: калі яны не застануцца на караблі, вы ня зможаце ўратавацца.
32
Тады воіны абсеклі вяроўкі ў лодкі, і яна ўпала.
33
На досьвітку Павал угаворваў усіх прыняць ежу, кажучы: сёньня чатырнаццаты дзень, як вы ў чаканьні, застаяцеся бязь ежы, ня еўшы нічога;
34
Таму прашу вас прыняць ежу: гэта паспрыяе ратунку вашага жыцьця; бо ні ў кога з вас не прападзе волас з галавы.
35
Сказаўшы гэта і ўзяўшы хлеб, ён падзякаваў Богу перад усімі і, разламаўшы яго, пачаў есьці.
36
Тады ўсе падбадзёрыліся і таксама прынялі ежу;
37
а было ўсіх нас на караблі дзьвесьце семдзесят шэсьць душ.
38
І наеўшыся, пачалі аблягчаць карабель, выкідаючы пшаніцу ў мора.
39
Калі настаў дзень, зямлі не пазнавалі, а ўбачылі толькі нейкую затоку зь нізкім берагам, да якога і адважыліся, калі можна, прыстаць з караблём.
40
І падняўшы якары, рушылі морам і, адвязаўшы стырно і падняўшы малы ветразь па ветры, пакіравалі да берага.
41
Наплылі на касу, і карабель сеў на мялізну: нос угруз і стаў нярухомы, а карма разьбівалася сілаю хваляў.
42
А воіны змовіліся былі пазабіваць вязьняў, каб каторы, выплыўшы, ня ўцёк.
43
Але сотнік, хочучы ўратаваць Паўла, утрымаў іх ад тога намеру і загадаў тым, хто ўмее плаваць, першым скакаць і выйсьці на зямлю,
44
а астатнім ратавацца каму на дошках, каму на чым-колечы ад карабля. І такім чынам усе ўратаваліся на зямлю.











Деяния 27:1
Деяния 27:2
Деяния 27:3
Деяния 27:4
Деяния 27:5
Деяния 27:6
Деяния 27:7
Деяния 27:8
Деяния 27:9
Деяния 27:10
Деяния 27:11
Деяния 27:12
Деяния 27:13
Деяния 27:14
Деяния 27:15
Деяния 27:16
Деяния 27:17
Деяния 27:18
Деяния 27:19
Деяния 27:20
Деяния 27:21
Деяния 27:22
Деяния 27:23
Деяния 27:24
Деяния 27:25
Деяния 27:26
Деяния 27:27
Деяния 27:28
Деяния 27:29
Деяния 27:30
Деяния 27:31
Деяния 27:32
Деяния 27:33
Деяния 27:34
Деяния 27:35
Деяния 27:36
Деяния 27:37
Деяния 27:38
Деяния 27:39
Деяния 27:40
Деяния 27:41
Деяния 27:42
Деяния 27:43
Деяния 27:44






Деяния 1 / Дея 1
Деяния 2 / Дея 2
Деяния 3 / Дея 3
Деяния 4 / Дея 4
Деяния 5 / Дея 5
Деяния 6 / Дея 6
Деяния 7 / Дея 7
Деяния 8 / Дея 8
Деяния 9 / Дея 9
Деяния 10 / Дея 10
Деяния 11 / Дея 11
Деяния 12 / Дея 12
Деяния 13 / Дея 13
Деяния 14 / Дея 14
Деяния 15 / Дея 15
Деяния 16 / Дея 16
Деяния 17 / Дея 17
Деяния 18 / Дея 18
Деяния 19 / Дея 19
Деяния 20 / Дея 20
Деяния 21 / Дея 21
Деяния 22 / Дея 22
Деяния 23 / Дея 23
Деяния 24 / Дея 24
Деяния 25 / Дея 25
Деяния 26 / Дея 26
Деяния 27 / Дея 27
Деяния 28 / Дея 28