Dhiata e Vjetër
Dhiata e Re
Shqiptare Bibla 1884

Punë 17

1

"Fryma ime u copëtua, ditët po më shuhen, varri po më pret.

2

A nuk jam i rrethuar nga njerëz që më përqeshin. Syri im ndalet mbi fyerjet e tyre.

3

Më jep, pra, një peng pranë teje, përndryshe kush do të më shtrëngonte dorën si garant?

4

Nga që i ke penguar mendjet e tyre të kuptojnë, prandaj nuk do t'i bësh të triumfojnë.

5

Kush i tradhton miqtë deri sa t'i grabisë, ka për t'i parë më pak sytë e fëmijëve të tij.

6

Por unë prej tij jam bërë gazi i popujve dhe jam katandisur në një njeri të cilin e pështyjnë në fytyrë.

7

Syri më erret për shkak të dhembjes dhe tërë gjymtyrët e mia nuk janë veçse hije.

8

Njerëzit e drejtë habiten nga kjo, dhe i pafajmi ngrihet kundër të pabesit.

9

Megjithatë i drejti mbetet i lidhur fort me rrugën e tij, dhe ai që i ka duart e pastra fortësohet gjithnjë e më tepër.

10

Sa për ju të gjithë, kthehuni, ejani, pra, sepse midis jush nuk po gjej asnjë njeri të urtë.

11

Ditët e mia shkuan dhe planet e mia u prishën, pikërisht ato dëshira që unë ushqeja në zemër.

12

Ata e ndërrojnë natën në ditë, "drita është afër", thonë, për shkak të errësirës.

13

Në rast se e pres Sheolin si shtëpinë time në rast se e shtrij shtrojen time në terr,

14

në rast se i them vendvarrit: "Ti je ati im", dhe krimbave: "Jeni nëna ime dhe motra ime",

15

ku është, pra, shpresa ime? Kush mund të dallojë ndonjë shpresë për mua?

16

A do të zbres vallë në portat e Sheolit, kur do të gjejmë bashkë prehje në pluhur?".

Albanian Bible 1884
Public Domain 1884