A A A A A
Біблія на працягу аднаго года
Аўгусту 25

Ёва 41:1-26
1. Марная надзея: ці не ўпадзеш ад аднаго позірку ягонага?
2. Няма такога адважніка, які асьмеліўся б патрывожыць яго; хто ж можа ўстояць прад Маім абліччам?
3. Хто апярэдзіў Мяне, каб Я даваў яму? пад усім небам усё Маё.
4. Ня змоўчу пра чэлесы ягоныя, пра сілу і прыгожую суразьмернасьць іх.
5. Хто можа адхінуць верх вопраткі ягонай, хто падыдзе да двайных сківіцаў ягоных?
6. Хто можа адчыніць дзьверы твару ягонага? кола зубоў ягоных — жудасьць;
7. моцныя шчыты яго — цудота: яны змацаваныя як бы цьвёрдаю пячаткаю;
8. адзін да аднаго дакранаюцца блізка, так што і паветра не праходзіць паміж імі;
9. адзін з адным ляжаць шчыльна, счапіліся і не размыкаюцца.
10. Ад яго чханьня паказваецца сьвятло; вочы ў яго як вейкі зары;
11. з пашчы ягонай выходзяць агнявікі, выскокваюць вогненныя іскры;
12. з ноздраў ягоных выходзіць дым, як з раскіпелага горшчыка альбо катла.
13. Дыханьне яго распаляе вугольле, з пашчы яго шугае полымя.
14. На шыі ў яго жыве сіла, і перад ім бяжыць жах.
15. Мясістыя часткі цела ягонага спалучаны між сабою цьвёрда, не здрыгануцца.
16. Сэрца ў яго цьвёрдае, як камень, і жорсткае, як ніжні жарон.
17. Калі ён падымаецца, дужыя ў страху, зусім губляюцца ад жаху.
18. Меч, які крануўся яго, ня ўстоіць, ні кап’ё, ні дзіда, ні латы.
19. Жалеза ён мае за салому, медзь — за гнілое дрэва.
20. Дачка лука не паверне яго наўцёкі; прашчавыя камяні ператвараюцца для яго ў плеўкі.
21. Булава лічыцца ў яго за саломіну; са сьвісту дзіды ён сьмяецца.
22. Пад ім вострыя камяні, і ён на вострых камянях ляжыць у гразі.
23. Ён кіпяціць багну, як кацёл, і мора перавтварае ў кіпучую мазь;
24. пакідае за сабою сьветлую сьцежку; бездань здаецца сівізнай.
25. Няма на зямлі падобнага на яго: ён створаны бясстрашным;
26. на ўсё высокае глядзіць адважна; ён цар над усімі сынамі ганарлівасьці.

Ёва 42:1-17
1. Адказваў Ёў Госпаду і сказаў:
2. ведаю, што Ты ўсё можаш, і што намер Твой ня можа быць спынены.
3. Хто гэты, што запамрочвае Наканаваньне, нічога не разумеючы? — Так, я казаў пра тое, чаго не разумеў, пра дзеі дзівосныя для мяне, якіх я ня ведаў.
4. Выслухай, усклікаў я, і я буду гаварыць, і пра што буду пытацца ў Цябе, растлумач мне.
5. Я чуў пра Цябе слыхам вуха; а цяпер мае вочы бачаць Цябе;
6. таму я выракаюся і каюся ў пыле і ў попеле.
7. І было пасьля таго, як Гасподзь сказаў словы тыя Ёву, сказаў Гасподзь Эліфазу Тэманіцяніну: гарыць гнеў Мой на цябе і на двух сяброў тваіх за тое, што вы гаварылі пра Мяне ня так правільна, як раб Мой Ёў.
8. Дык вось, вазьмеце сабе сем цялят і сем бараноў і ідзеце да раба Майго Ёва і прынясеце за сябе ахвяру; і раб Мой Ёў памоліцца за вас, бо толькі аблічча ягонае Я прыму, каб не адкінуць вас за тое, што вы казалі пра Мяне ня так правільна, як раб Мой Ёў.
9. І пайшлі Эліфаз Тэманіцянін і Вілдад Саўхэянін і Сатар Нааміцянін, і зрабілі так, як Гасподзь загадаў ім, — і Гасподзь прыняў аблічча Ёва.
10. І вярнуў Гасподзь страту Ёва, калі ён памаліўся за сяброў сваіх; і даў Гасподзь Ёву ўдвая больш за тое, што ён меў раней.
11. Тады прыйшлі да яго ўсе браты ягоныя і ўсе сёстры ягоныя і ўсе ранейшыя знаёмыя ягоныя, і елі зь ім хлеб у доме ягоным, і смуткавалі зь ім, і суцяшалі яго за ўсё ліха, якое Гасподзь навёў на яго і далі яму кожны па кесіце і па залатым пярсьцёнку.
12. І дабраславіў Бог апошнія дні Ёва болей, чым ранейшыя: у яго было чатырнаццаць тысяч дробнага быдла, шэсьць тысяч вярблюдаў, тысяча пар валоў і тысяча асьліц.
13. І было ў яго сем сыноў і тры дачкі.
14. І даў ён першай імя Эміма, імя другой — Касія, а імя трэцяй — Керэнгапух.
15. І ня было на цэлай зямлі такіх прыгожых жанчын, як Ёвавы дочкі, і даў ім бацька іхні спадчыну паміж братамі іхнімі.
16. Пасьля таго Ёў жыў сто сорак гадоў, і бачыў сыноў сваіх і сыноў сыноўніх да чацвёртага роду.
17. І памёр Ёў у старасьці насычаны днямі.

Псалмы 100:5-8
5. Таго, хто таемна паклёпнічае на блізкага свайго, праганю; ганарыстага вачамі і пагардлівага сэрцам не патрываю.
6. Вочы мае — на верных зямлі, каб яны заставаліся пры мне; хто ходзіць дарогаю беззаганнасьці, той будзе служыць мне.
7. Ня жыцьме ў доме маім той, хто ўчыняе падступна; і хто няпраўду гаворыць, ня стане перад вачыма маімі.
8. З самае раніцы буду зьнішчаць усіх бязбожных зямлі, каб выкарчаваць з горада Гасподняга ўсіх, хто злачынства ўчыняе.

Прытчы 23:31-35
31. Не глядзі на віно, як яно чырванее, як яно прамяніцца ў келіху, як яно роўненька ліецца;
32. пазьней яно ўкусіць, як змей, і ўджаліць, як асьпід;
33. вочы твае будуць глядзець на чу­жых жонак, і сэрца тваё загаворыць рас­пуснае;
34. і ты будзеш, як заснулы сярод мора і як на версе мачты.
35. І скажаш : "білі мяне, мне не ба­лела, штурхалі мяне, і я не адчуваў. Калі прачнуся, зноў буду рабіць тое самае."

1 Карынфянаў 7:1-19
1. А пра што пісалі мне, дык добра чалавеку не чапаць жанчыны.
2. Але, каб унікнуць распусты, няхай кожны мае сваю жонку, і кожная жонка няхай мае свайго мужа.
3. Няхай муж аддае сваёй жонцы належную прыхільнасьць, гэтак сама і жонка мужу.
4. Жонка ня мае ўлады над сваім целам, а муж; гэтак сама і муж ня мае ўлады над сваім целам, а жонка.
5. Ня ўліхяйцеся адно ад аднаго, хіба што па згодзе, на час, каб быць у посьце і малітве, а потым зноў будзьце разам, каб не спакушаў вас сатана няўстрыманьнем вашым.
6. Урэшце, гэта сказана мною як дазвол, а ня як загад.
7. Бо хачу, каб усе людзі былі, як я; але кожны мае свой дар ад Бога, адзін — такі, другі — інакшы.
8. А няшлюбным і ўдовам кажу: добра ім, калі застаюцца, як я;
9. але калі ня могуць устрымацца, няхай бяруць шлюб, бо лепей шлюбам пабрацца, чым распаляцца.
10. А тым, што пабралі шлюб, ня я загадваю, а Гасподзь: жонцы не разводзіцца з мужам,
11. а як разьвядзецца, хай застаецца незамужняя, альбо замірыцца з мужам сваім, — а муж няхай не пакідае жонкі сваёй.
12. А астатнім я кажу, а не Гасподзь: калі каторы брат мае жонку няверніцу, і яна згодная жыць зь ім, дык ён не павінен пакідаць яе;
13. і жонка, якая мае мужа няверніка, і ён згодзен жыць зь ёю, не павінна пакідаць яго.
14. Бо няверуючы муж асьвячаецца жонкаю (верніцай), і жонка няверуючая асьвячаецца мужам (вернікам); інакш дзеці вашыя былі б нячыстыя, а цяпер сьвятыя.
15. Калі ж нявернік хоча разьвесьціся, хай разводзіцца; брат або сястра ў такім разе ня зьвязаныя; да міру заклікаў нас Гасподзь.
16. Адкуль ты ведаеш, жонка, ці ня выратуеш мужа? Альбо ты, муж, адкуль ведаеш, ці ня выратуеш жонкі?
17. Толькі кожны няхай робіць так, як Бог яму вызначыў, і кожны, як Гасподзь заклікаў; так я наказваю па ўсіх цэрквах.
18. Хто быў закліканы ў абразаньні, ня цурайся; і хто быў закліканы ў неабразаньні, не абрэзвайся.
19. Абразаньне нішто і неабразаньне нішто, а ўсё — у выкананьні наказаў Божых.