A A A A A
Біблія на працягу аднаго года
Аўгусту 15

Ёва 21:1-34
1. І адказваў Ёў і сказаў:
2. выслухайце ўважліва слова маё, і гэта будзе мне суцяшэньнем ад вас.
3. Патрывайце мяне, і я буду гаварыць; а пасля таго, як пагавару, насьміхайцеся.
4. Хіба да чалавека слова маё? як жа мне і не маладушнічаць?
5. Паглядзеце на мяне і жахнецеся, і пакладзеце палец на вусны.
6. Як толькі я згадаю, — уздрыгваю, і трымценьне абдымае цела маё.
7. Чаму беззаконныя жывуць, дасягаюць старасьці, ды і сілаю моцныя?
8. Дзеці іхнія зь імі перад абліччам ў іх, і ўнукі іхнія перад вачыма ў іх.
9. Дамы іхнія ўбясьпечаны ад страху, і няма жазла Божага на іх.
10. Бык іхні апладняе і ня выкідае, карова іхняя зачынае, і ня скідае.
11. Як статак, выпускаюць яны малечу сваю, і дзеці іхнія скачуць.
12. Усклікаюць пад тымпан і цытру і весяляцца пад жалейку;
13. бавяць дні свае ў шчасьці і імгненна сыходзяць у апраметную.
14. А тым часам яны кажуць Богу: адыдзі ад нас, ня хочам мы ведаць шляхоў Тваіх!
15. што нам Усеўладны, каб слугаваць Яму? і якая карысьць хінуцца да Яго?
16. Бачыш, шчасьце іхняе не ад іхніх рук. — Парада бязбожных, будзь далёкая ад мяне!
17. Ці часта тухне сьвяцільня ў беззаконных, і нападае на іх бяда, і Ён дае ім на долю пакуты ў гневе Сваім?
18. Яны павінны быць, як саломінка перад ветрам, і як мякіна, якую нясе віхура.
19. Скажаш : Бог ашчаджае дзецям ягоным няшчасьце ягонае. — Хай аддасьць ён яму самому, каб ён гэта ведаў.
20. Хай яго вочы ўбачаць няшчасьце ягонае, і хай ён сам п’е ад гневу Ўсеўладнага.
21. Бо які яму клопат да дому свайго пасля яго, калі лік месяцаў ягоных скончыцца?
22. Але ці Бога вучыць мудрасьці, калі Ён судзіць і вышніх?
23. Адзін памірае ў самай поўніцы сілы сваёй, цалкам спакойны і мірны;
24. нутроба ягоная поўная тлушчу, і косткі ягоныя напоены мозакам.
25. А другі памірае з душою засмучанаю, не зазнаўшы дабра.
26. І яны разам будуць ляжаць у пыле, і чэрві пакрыюць іх.
27. Ведаю я вашыя думкі і ўлоўкі, якія вы супраць мяне плецяце.
28. Вы скажаце: дзе дом князя, і дзе намёт, у якім жылі беззаконныя?
29. Хіба вы ня пыталіся ў вандроўнікаў і не знаёмыя зь іхнімі назіраньнямі,
30. што ў дзень пагібелі літаваны бывае злодзей, у дзень гневу адводзіцца ўбок?
31. Хто паставіць яму перад аблічча ягонае шлях ягоны, і хто аддасьць яму за тое, што ён учыняў?
32. Яго праводзяць да магілы і на яго магіле ставяць варту.
33. Салодкія яму камлыгі даліны, і за ім ідзе натоўп людзей, а тым, што ідуць перад ім, ліку няма.
34. Як жа вы хочаце суцяшаць мяне пустым? У вашых адказах застаецца толькі мана.

Ёва 22:1-30
1. І адказваў Таманіцянін і сказаў:
2. хіба можа чалавек рабіць карысьць Богу? Разумны робіць карысьць сабе самому.
3. Якая прыемнасьць Усеўладнаму з таго, што ты праведны? І ці будзе Яму выгода з таго, што ты трымаеш дарогі твае ў беззаганнасьці?
4. Няўжо Ён, баючыся цябе, уступіць з табою ў спаборніцтва, пойдзе судзіцца з табою?
5. Праўда, злосьць твая вялікая, і беззаконьням тваім няма краю.
6. Праўда, ты браў заклад у братоў тваіх ні за што і з паўголых здымаў вопратку.
7. Стомленаму смагаю не падаваў вады напіцца і галоднаму адмаўляўся даць хлеба;
8. а чалавеку дужаму ты даваў зямлю, і заможны сяліўся на ёй.
9. Удоваў ты адсылаў ні з чым і сіротаў пакідаў з пустымі рукамі.
10. За тое вакол цябе петлі, і скалануў цябе нечаканы жах,
11. альбо цемра, у якой ты нічога ня бачыш, і мноства водаў пакрыла цябе.
12. Ці ня вышэй за нябёсы Бог? паглядзі ўгору на зоркі, як яны высока!
13. І ты кажаш: што ведае Бог? ці можа Ён судзіць праз цемру?
14. Хмары — заслона Ягоная, так што Ён ня бачыць, а ходзіць толькі па нябесным коле.
15. Няўжо ты трымаешся шляху старажытных, па якім ішлі людзі беззаконныя,
16. якія раней часу былі зьнішчаны, калі вада разлілася пад аснову іхнюю?
17. Яны казалі: адыдзі ад нас! І што зрабіў ім Усеўладны?
18. А Ён напаўняў дамы іхнія дабром. Але рада бязбожных будзь далёка ад мяне!
19. Бачылі праведнікі і радаваліся, і беззаганны сьмяяўся зь яго:
20. вораг наш зьнішчаны, а што засталося пасля іх, тое пажэр агонь.
21. Зблізіся ж зь Ім — і будзеш спакойны: праз гэта прыйдзе да цябе дабро.
22. Прымі з вуснаў Ягоных закон і пакладзі слова Ягонае ў сэрца тваё.
23. Калі ты зьвернешся да Ўсеўладнага, дык зноў уладзішся, адвядзеш беззаконьне ад намёта твайго
24. і будзеш кідаць у пыл бліскучы метал, і ў каменьне патокаў — золата Афірскае.
25. І будзе Ўсеўладны тваім золатам і бліскучым срэбрам у цябе,
26. бо тады будзеш радавацца ва Ўсеўладным і падымеш да Бога аблічча тваё.
27. Памолішся Яму, і Ён пачуе цябе, і ты выканаеш абяцаньні твае.
28. Замысліш намер, і ён зьдзейсьніцца ў цябе, над дарогамі тваімі будзе зьзяць сьвятло.
29. Калі хто зьнішчаны будзе, ты скажаш: узвышэньне! і Ён уратуе таго, хто панік абліччам,
30. выбавіць і небязьвіннага, і ён выратуецца чысьцінёю рук тваіх.

Псалмы 95:1-6
1. Пахвальная песьня Давідава. На будову дома. Засьпявайце Госпаду песьню новую; засьпявайце Госпаду, уся зямля;
2. сьпявайце Госпаду, дабраслаўляйце імя Ягонае, зьвястуйце дзень у дзень выратаваньне Ягонае;
3. абвяшчайце ў народах славу Ягоную, ва ўсіх плямёнах дзівосы Ягоныя;
4. бо вялікі Гасподзь і праслаўлены, грозны Ён над багамі ўсімі.
5. Бо ўсе багі народаў — ідалы, а Гасподзь нябёсы стварыў.
6. Слава і веліч прад абліччам Ягоным, сіла і вялікае хараство ў сьвятыні Ягонай.

Прытчы 23:6-8
6. Не каштуй ежы ў чалавека зайзд­росьлівага, і не спакушайся ласнымі прысмакамі ягонымі,
7. бо, якія думкі ў душы ў яго, такі і ён сам; "еж і пі", кажа ён табе, а сэрца яго не з табою.
8. Кавалак, які ты зьеў, вырыгнеш, і добрыя словы твае ты ўжывеш марна.

Рымлянаў 14:1-23
1. Нямоглага ў веры прымайце бяз спрэчкі пра погляды ягоныя.
2. Бо адзін ўпэўнены, што можна есьці ўсё, а нямоглы есьць гародніну.
3. Хто есьць, не прыніжай таго, хто ня есьць; і хто ня есьць, не асуджай таго, хто есьць: бо Бог прыняў яго.
4. Хто ты, што асуджаеш чужога раба? Перад сваім гаспадаром стаіць ён ці падае; і будзе пастаўлены, бо моцны Бог, каб паставіць яго.
5. Адзін адрозьнівае дзень ад дня, а другі мяркуе пра ўсякі дзень аднолькава. Кожны хай будзе цьвёрды ў сваім перакананьні.
6. Хто лічыцца з днём, дзеля Госпада лічыцца; і хто ня лічыцца з днём, дзеля Госпада ня лічыцца. Хто есьць, дзеля Госпада есьць, бо дзякуе Богу; і хто ня есьць, дзеля Госпада ня есьць і дзякуе Богу.
7. Бо ніхто з нас ня жыве дзеля сябе і ніхто не памірае дзеля сябе.
8. а ці жывём — дзеля Госпада жывём, ці паміраем — дзеля Госпада паміраем. І таму, ці жывём, ці паміраем, — заўсёды Гасподнія.
9. Бо Хрыстос дзеля таго і памёр і ажыў, каб уладарыць і над мёртвымі і над жывымі.
10. А ты чаго асуджаеш брата твайго? Альбо і ты, чаго прыніжаеш брата твайго? Усе мы паўстанем на суд Хрыстовы.
11. Бо напісана: "жыву Я, кажа Гасподзь: перада Мною схіліцца кожны род, і кожнае племя будзе вызнаваць Бога".
12. Так, кожны з нас за сябе адкажа перад Богам.
13. Ня будзем жа болей судзіць адно аднаго, а лепей памяркуйце пра тое, як бы не даваць нагоды спатыкнуцца альбо спакусіцца.
14. Я ведаю і ўпэўнены ў Госпадзе Ісусе, што няма нічога ў самім сабе нячыстага; яно нячыстае толькі ў таго, хто што-небудзь лічыць нячыстым.
15. Калі ж за ежу засмучаецца брат твой, дык ты ўжо ня ў любові ходзіш; ня губі тваёю страваю таго, за каго Хрыстос памёр.
16. Хай ня зганіцца ваша добрае.
17. Бо Царства Божае ня ежа і ня пітво, а праведнасьць і мір і радасьць у Сьвятым Духу.
18. Хто гэтым служыць Хрысту, той богаспадобны і варты ўхвалы людзкое.
19. Дык вось, будзем імкнуцца да таго, што служыць міру і ўзаемнай навуцы.
20. Дзеля ежы ня руйнуй дзеяў Божых: усё чыстае, але блага чалавеку, які есьць зь нядобрым сумленьнем.
21. Лепей ня есьці мяса, ня піць віна і не рабіць нічога такога, ад чаго брат твой спатыкаецца, альбо спакушаецца, альбо зьнемагае.
22. Ты маеш веру? май яе сам у сабе, перад Богам. Дабрашчасны, хто не асуджае сябе за тое, што выбірае.
23. А хто сумняваецца, калі есьць, асуджаецца, бо не паводле веры; а ўсё, што не паводле веры, грэх.