Yeşaya 6

1

Kral Uzziyanın öldüğü yıl yüce ve görkemli Rabbi gördüm; tahtta oturuyordu, giysisinin etekleri tapınağı dolduruyordu.

2

Üzerinde Seraflar duruyordu; her birinin altı kanadı vardı; ikisiyle yüzlerini, ikisiyle ayaklarını örtüyor, öbür ikisiyle de uçuyorlardı.

3

Birbirlerine şöyle sesleniyorlardı: Her Şeye Egemen RAB Kutsal, kutsal, kutsaldır. Yüceliği bütün dünyayı dolduruyor.

4

Serafların sesinden kapı söveleriyle eşikler sarsıldı, tapınak dumanla doldu.

5

Vay başıma! Mahvoldum dedim, Çünkü dudakları kirli bir adamım, dudakları kirli bir halkın arasında yaşıyorum. Buna karşın Kralı, Her Şeye Egemen RABbi gözlerimle gördüm.

6

Seraflardan biri bana doğru uçtu, elinde sunaktan maşayla aldığı bir kor vardı;

7

onunla ağzıma dokunarak, İşte bu kor dudaklarına değdi, suçun silindi, günahın bağışlandı dedi.

8

Sonra Rabbin sesini işittim: Kimi göndereyim? Bizim için kim gidecek? diyordu. Ben! Beni gönder dedim.

9

Git, bu halka şunu duyur dedi, Duyacak duyacak, ama anlamayacaksınız, Bakacak bakacak, ama görmeyeceksiniz!

10

Bu halkın yüreğini duygusuzlaştır, Kulaklarını ağırlaştır, Gözlerini kapat. Öyle ki, gözleri görmesin, Kulakları duymasın, yürekleri anlamasın Ve bana dönüp şifa bulmasınlar.

11

Ne vakte kadar, ya Rab? diye sordum. Rab yanıtladı: Kentler viraneye dönüp kimsesiz kalıncaya, Evler ıpıssız oluncaya, Toprak büsbütün kıraçlaşıncaya kadar.

12

İnsanları çok uzaklara süreceğim, Ülke bomboş kalacak,

13

Halkın onda biri kalsa da ülke mahvolacak. Ama devrildiği zaman kütüğü kalan Yabanıl fıstık ve meşe ağacı gibi, Kutsal soy kütüğünden çıkacak.