Marka 5

1

I przybyli na drugi brzeg morza, do krainy Gerazeńczyków.

2

A gdy wychodził z łodzi, oto wybiegł z grobów naprzeciw niego opętany przez ducha nieczystego człowiek,

3

który mieszkał w grobowcach, i nikt nie mógł go nawet łańcuchami związać,

4

gdyż często, związany pętami i łańcuchami, zrywał łańcuchy i kruszył pęta, i nikt nie mógł go poskromić.

5

I całymi dniami i nocami przebywał w grobowcach i na górach, krzyczał i tłukł się kamieniami.

6

I ujrzawszy Jezusa z daleka, przybiegł i złożył mu pokłon.

7

I wołając wielkim głosem, rzekł: Co ja mam z tobą, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Zaklinam cię na Boga, żebyś mię nie dręczył.

8

Albowiem powiedział mu: Wyjdź, duchu nieczysty, z tego człowieka!

9

I zapytał go: Jak ci na imię? Odpowiedział mu: Na imię mi Legion, gdyż jest nas wielu.

10

I prosił go usilnie, aby ich nie wyganiał z tej krainy.

11

A pasło się tam, u podnóża góry, duże stado świń.

12

I prosiły go duchy, mówiąc: Poślij nas w te świnie, abyśmy w nie wejść mogli.

13

I pozwolił im. Wtedy wyszły duchy nieczyste i weszły w świnie; i rzuciło się to stado ze stromego zbocza do morza, a było ich około dwóch tysięcy, i utonęło w morzu.

14

A ci, którzy je paśli, uciekli i rozgłosili to w mieście i po wioskach; i zeszli się, aby zobaczyć, co się stało.

15

I przyszli do Jezusa, i ujrzeli, że ten, który był opętany, siedział odziany i przy zdrowych zmysłach, ten, w którym był legion demonów; i zlękli się.

16

A ci, którzy to widzieli, opowiedzieli im, co się stało z opętanym, i także o świniach.

17

I poczęli go prosić, żeby usunął się z ich granic.

18

A gdy wstępował do łodzi, prosił go ten, który był opętany, aby mógł pozostać przy nim.

19

Lecz On nie zezwolił mu, ale mu rzekł: Idź do domu swego, do swoich, i oznajmij im, jak wielkie rzeczy Pan ci uczynił i jak się nad tobą zmiłował.

20

Odszedł więc i począł opowiadać w Dziesięciogrodziu, jak wielkie rzeczy uczynił mu Jezus; a wszyscy się zdumiewali.

21

A gdy się Jezus znowu przeprawił w łodzi na drugą stronę, zeszło się mnóstwo ludu do niego, a On był nad morzem.

22

I przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair, a ujrzawszy go, przypadł mu do nóg.

23

I błagał go usilnie, mówiąc: Córeczka moja kona, przyjdź, włóż na nią ręce, żeby odzyskała zdrowie i żyła.

24

I poszedł z nim; i szedł za nim wielki tłum, i napierali na niego.

25

A niewiasta, która od dwunastu lat miała krwotok

26

i dużo ucierpiała od wielu lekarzy, i wydała wszystko, co miała, a nic jej nie pomogło, przeciwnie, raczej jej się pogorszyło,

27

gdy usłyszała wieści o Jezusie, podeszła w tłumie z tyłu i dotknęła szaty jego,

28

bo mówiła: Jeśli się dotknę choćby szaty jego, będę uzdrowiona.

29

I zaraz ustał jej krwotok, i poczuła na ciele, że jest uleczona z tej dolegliwości.

30

A Jezus poznawszy zaraz, że z niego moc uszła, zwrócił się do ludu i rzekł: Kto się dotknął szat moich?

31

Na to rzekli mu uczniowie jego: Widzisz, że lud napiera na ciebie, a pytasz: Kto się mnie dotknął?

32

I spojrzał wokoło, aby ujrzeć tę, która to uczyniła.

33

Wtedy owa niewiasta z bojaźnią i drżeniem, wiedząc, co się jej stało, przystąpiła, upadła przed nim i wyznała mu całą prawdę.

34

A On jej rzekł: Córko, wiara twoja uzdrowiła cię, idź w pokoju i bądź uleczona z dolegliwości swojej.

35

A gdy jeszcze mówił, nadeszli domownicy przełożonego synagogi i donieśli: Córka twoja umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?

36

Ale Jezus, usłyszawszy, co mówili, rzekł do przełożonego synagogi: Nie bój się, tylko wierz!

37

I nie pozwolił nikomu iść z sobą, z wyjątkiem Piotra i Jakuba, i Jana, brata Jakuba.

38

I przyszli do domu przełożonego synagogi, gdzie ujrzał zamieszanie i płaczących, i wielce zawodzących.

39

A wszedłszy, rzekł im: Czemu czynicie zgiełk i płaczecie? Dziecię nie umarło, ale śpi.

40

I wyśmiali go. Ale On, usunąwszy wszystkich, wziął z sobą ojca i matkę dziecięcia i tych, którzy z nim byli, i wszedł tam, gdzie leżało dziecię.

41

I ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł jej: Talita kumi! Co znaczy: Dziewczynko, mówię ci, wstań.

42

I zaraz dziewczynka wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I wpadli w wielkie osłupienie i zachwyt.

43

I przykazał im usilnie, aby się o tym nikt nie dowiedział. I powiedział, aby jej dano jeść.