Przypowieści 31

1

Słowa Lemuela, króla Massy, których go uczyła jego matka.

2

Cóż mam powiedzieć, mój pierworodny Lemuelu, i co, synu mojego łona, synu moich ślubów?

3

Nie oddawaj kobietom swojej siły, nie chodź drogami, na których gubią się królowie.

4

Królom, o Lemuelu, królom nie wypada pić wina albo książętom pragnąć mocnego napoju,

5

aby przy piciu nie zapomnieli ustaw i nie naginali prawa wszystkich ubogich.

6

Dajcie mocny napój ginącemu i wino strapionym na duchu!

7

Niech piją i zapomną o nędzy i nie pomną już swojego trudu.

8

Otwórz swoje usta w obronie niemego i w sprawie wszystkich opuszczonych!

9

Otwórz swoje usta, sądź sprawiedliwie, ubogim i biednym wymierzaj sprawiedliwość!

10

Dzielna kobieta - trudno o taką - jej wartość przewyższa perły,

11

serce małżonka ufa jej, nie brak mu niczego,

12

gdyż wyświadcza mu dobro, a nie zło, po wszystkie dni swojego życia;

13

dba o wełnę i len i pracuje żwawo swoimi rękami.

14

Podobna jest do okrętów handlowych, z daleka przywozi żywność.

15

Wstaje wcześnie, gdy jeszcze jest noc; daje żywność swoim domownikom, a swoim służącym, co im się należy.

16

Gdy zeche mieć rolę, nabywa ją, pracą swoich rąk zasadza winnicę.

17

Mocą przepasuje swoje biodra i rześko porusza ramionami.

18

Wyczuwa pożytek ze swojej pracy, jej lampa także w nocy nie gaśnie.

19

Wyciąga ręce po kądziel, swoimi palcami chwyta wrzeciono.

20

Otwiera swoją dłoń przed ubogim, a do biedaka wyciąga swoje ręce.

21

Nie boi się śniegu dla swoich domowników, bo wszyscy jej domownicy mają po dwa ubrania.

22

Sama sobie sporządza okrycia, jej szata jest z purpury i bisioru.

23

Mąż jej jest w bramach szanowany, zasiada w radzie starszych kraju.

24

Wyrabia spodnią bieliznę i sprzedaje ją, i pasy dostarcza kupcowi.

25

Dziarskość i dostojność jest jej strojem, z uśmiechem na twarzy patrzy w przyszłość.

26

Gdy otwiera usta, mówi mądrze, a jej język wypowiada dobre rady.

27

Czuwa nad biegiem spraw domowych, nie jada chleba nie zapracowanego.

28

Jej synowie nazywają ją szczęśliwą, jej mąż sławi ją, mówiąc:

29

Jest wiele dzielnych kobiet, lecz ty przewyższasz wszystkie!

30

Zmienny jest wdzięk i zwiewna jest uroda, lecz bogobojna żona jest godna chwały.

31

Oddajcie jej, co się jej należy! Niech ją w bramach wysławiają jej czyny!