គម្ពីរសញ្ញាថ្មី
ខ្មែរព្រះគម្ពីរ 1954

លូកា ២

នៅ​គ្រា​នោះ ព្រះចៅ​អធិរាជ​រ៉ូម៉ាំង ព្រះនាម​អូគូស្ដ មាន​ព្រះរាជ​បញ្ជា​អោយ​ជំរឿន​ចំនួន​ប្រជាជន​ទាំង​អស់ ក្នុង​ចក្រភព​រ៉ូម៉ាំង​ទាំង​មូល​។

ការ​ជំរឿន​ប្រជាជន​លើក​ដំបូង​នេះ បាន​ធ្វើ​ឡើង ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​លោក​គីរេនាស ធ្វើ​ជា​ទេសាភិបាល​នៅ​ស្រុក​ស៊ីរី។

អ្នក​ស្រុក​ទាំង​អស់​ត្រូវ​ទៅ​ចុះ​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជី តាម​ស្រុក​កំណើត​រៀងៗ​ខ្លួន។

រីឯ​លោក​យ៉ូសែប​ក៏​ចេញ​ដំណើរ​ពី​ភូមិ​ណាសារ៉ែត ក្នុង​ស្រុក​កាលីឡេ ឆ្ពោះ​ទៅ​ភូមិ​បេថ្លេហិម ក្នុង​ស្រុក​យូដា ជា​ភូមិ​កំណើត​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រោះ​លោក​ជា​ព្រះញាតិ​វង្ស​នឹង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។

លោក​ទៅ​ចុះ​ឈ្មោះ​ជា​មួយ​នាង​ម៉ារី ជា​គូ​ដណ្ដឹង​ដែល​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ។

ពេល​អ្នក​ទាំង​ពីរ​នៅ​ឯ​ភូមិ​បេថ្លេហិម នាង​ម៉ារី​គ្រប់​ខែ​ហើយ។

នាង​សំរាល​បាន​បុត្រ​មួយ ជា​បុត្រ​ច្បង។ នាង​រុំ​បុត្រ​នោះ​នឹង​សំពត់ រួច​ដាក់​អោយ​ផ្ទំ​ក្នុង​ស្នូក​សត្វ ដ្បិត​ពុំ​មាន​សល់​កន្លែង​សំណាក់​ក្នុង​ផ្ទះ​សោះ។

ក្នុង​ស្រុក​នោះ ពេល​យប់​មាន​ពួក​គង្វាល​នៅ​មើល​ហ្វូង​សត្វ​របស់​គេ​តាម​វាល​ស្មៅ។

ពេល​នោះ ទេវតា*​របស់​ព្រះអម្ចាស់​មក​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ភ្លឺ​ចិញ្ចែងចិញ្ចាច​នៅ​ជុំវិញ​គេ នាំ​អោយ​គេ​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង។

១០

ទេវតា​ពោល​ទៅ​គេ​ថា៖ «កុំ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ ខ្ញុំ​នាំ​ដំណឹងល្អ​មួយ​មក​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ដំណឹង​នេះ​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​ទាំង​មូល មាន​អំណរ​ដ៏​លើសលប់។

១១

យប់​នេះ នៅ​ក្នុង​ភូមិ​កំណើត​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រះសង្គ្រោះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ប្រសូត​ហើយ គឺ​ព្រះគ្រិស្ដ​ជា​អម្ចាស់។

១២

នេះ​ជា​សញ្ញា​សំគាល់​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដឹង គឺ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មុខ​ជា​ឃើញ​ទារក​មួយ ទើប​នឹង​ប្រសូត រុំ​ដោយ​សំពត់ ផ្ដេក​នៅ​ក្នុង​ស្នូក​សត្វ»។

១៣

រំពេច​នោះ មាន​ទេវតា​ច្រើន​កុះករ ចុះ​ពី​ស្ថាន​បរមសុខ*​មក​រួម​ជា​មួយ​ទេវតា​នោះ ច្រៀង​សរសើរ​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖

១៤

«សូម​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​ស្ថាន​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត ហើយ​សូម​អោយ​មនុស្ស​លោក​ដ៏​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះអង្គ បាន​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដី​សុខសាន្ត នៅ​លើ​ផែនដី!»។

១៥

លុះ​ពួក​ទេវតា​ត្រឡប់​ទៅ​ស្ថាន​បរមសុខ​វិញ អស់​ទៅ ពួក​គេ​បបួល​គ្នា​ថា៖ «ទៅ! យើង​នាំ​គ្នា​ទៅ​បេថ្លេហិម មើល​ហេតុការណ៍​ដែល​កើត​មាន ដូច​ព្រះអម្ចាស់​បាន​សំដែង​អោយ​យើង​ដឹង​នោះ​មើល៍»។

១៦

ពួក​គេ​ប្រញាប់ប្រញាល់​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ ឃើញ​នាង​ម៉ារី​លោក​យ៉ូសែប ព្រម​ទាំង​ព្រះឱរស​ផ្ទំ​ក្នុង​ស្នូក​សត្វ។

១៧

ពេល​ពួក​គង្វាល​ឃើញ​ព្រះឱរស​ហើយ គេ​ក៏​រៀប​រាប់​អំពី​សេចក្ដី​ដែល​ទេវតា​បាន​ប្រាប់​អំពី​ព្រះឱរស​នេះ។

១៨

អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឮ​ពួក​គង្វាល​និយាយ នឹក​ឆ្ងល់​យ៉ាង​ខ្លាំង។

១៩

រីឯ​នាង​ម៉ារី​វិញ នាង​ចង​ចាំ​ហេតុការណ៍​ទាំង​នេះ​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត ព្រម​ទាំង​ត្រិះរិះ​ពិចារណា​ថែម​ទៀត​ផង។

២០

បន្ទាប់​មក ពួក​គង្វាល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ ទាំង​ច្រៀង​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រោះ​ហេតុការណ៍​ទាំង​អស់ ដែល​គេ​បាន​ឃើញ បាន​ឮ ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ដែល​ទេវតា​បាន​ប្រាប់​គេ ឥត​មាន​ខ្វះ​ត្រង់​ណា​ឡើយ។

២១

ប្រាំ​បី​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក ដល់​ពេល​កំណត់​ធ្វើ​ពិធី​កាត់​ស្បែក*​ថ្វាយ​ព្រះឱរស គេ​ថ្វាយ​ព្រះនាម​ថា «យេស៊ូ» ជា​ព្រះនាម​ដែល​ទេវតា*​បាន​ប្រាប់​នាង​ម៉ារី មុន​ពេល​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ។

២២

លុះ​ដល់​ពេល​កំណត់​ដែល​លោក​យ៉ូសែប និង​នាង​ម៉ារី​ត្រូវ​ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​កាយ អោយ​បាន​បរិសុទ្ធ*​តាម​វិន័យ*​លោក​ម៉ូសេ*​​បាន​ចែង​ទុក អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​នាំ​ព្រះឱរស​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម

២៣

ដ្បិត​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ចែង​ទុក​មក​ថា៖ «កូន​ប្រុស​ច្បង​ទាំង​អស់ ត្រូវ​ទុក​ជា​ចំណែក​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់» ។

២៤

អ្នក​ទាំង​ពីរ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា ស្រប​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​តំរូវ​អោយ​ថ្វាយ “លលក​មួយ​គូ ឬ​ព្រាប​ស្ទាវ​ពីរ” ​។

២៥

នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម មាន​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ស៊ីម្មាន​ជា​មនុស្ស​សុចរិត* គាត់​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រម​ទាំង​ទន្ទឹង​រង់ចាំ​ពេល​ព្រះអង្គ​យាង​មក​សំរាល​ទុក្ខ​ប្រជារាស្ត្រ​អ៊ីស្រាអែល។ ព្រះវិញ្ញាណ​ដ៏វិសុទ្ធ*​សណ្ឋិត​លើ​គាត់

២៦

ហើយ​សំដែង​អោយ​គាត់​ដឹង​ថា គាត់​មិន​ត្រូវ​ស្លាប់ ដរាប​ណា​មិន​ទាន់​បាន​ឃើញ​ព្រះគ្រិស្ដ* ដែល​ព្រះអម្ចាស់​ចាត់​អោយ​មក​ទេ​នោះ។

២៧

ព្រះវិញ្ញាណ​នាំ​លោក​ស៊ីម្មាន​ចូល​ក្នុង​ព្រះវិហារ*។ ពេល​មាតាបិតា​នាំ​ព្រះឱរស​យេស៊ូ​មក​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់ ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ*

២៨

លោក​ស៊ីម្មាន​ក៏​យក​ព្រះឱរស​មក​បី រួច​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖

២៩

«បពិត្រ​ព្រះ​ដ៏​ជា​ចៅហ្វាយ! ឥឡូវ​នេះ ព្រះអង្គ​បាន​សំរេច​តាម ព្រះបន្ទូល​សន្យា​ហើយ។ ដូច្នេះ សូម​អោយ​ទូលបង្គំ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ លា​ចាក​លោក​នេះ​ទៅ ដោយ​សុខសាន្ត​ផង​ចុះ

៣០

ដ្បិត​ភ្នែក​ទូលបង្គំ​បាន​ឃើញ​ការ​សង្គ្រោះ

៣១

ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រទាន​មក​អោយ ប្រជាជាតិ​ទាំង​អស់

៣២

គឺ​ជា​ពន្លឺ​ដែល​នាំ​អោយ​មនុស្ស គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍​ស្គាល់​ព្រះអង្គ និង​ជា​សិរីរុងរឿង​របស់​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​ព្រះអង្គ»។

៣៣

មាតាបិតា​របស់​ព្រះយេស៊ូ​ងឿងឆ្ងល់​នឹង​សេចក្ដី​ដែល​លោក​ស៊ីម្មាន​មាន​ប្រសាសន៍ អំពី​ព្រះឱរស​ណាស់។

៣៤

លោក​ស៊ីម្មាន​ជូន​ពរ​អ្នក​ទាំង​ពីរ ហើយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​នាង​ម៉ារី ជា​មាតា​ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ចាត់​បុត្រ​នេះ​មក ដើម្បី​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ច្រើន​នាក់​ដួល ឬ​ងើប​ឡើង​វិញ។ បុត្រ​នេះ​ជា​ទី​សំគាល់​មួយ​បង្ហាញ​អំពី​ការ​សង្គ្រោះ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ តែ​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​ជំទាស់​ប្រឆាំង។

៣៥

បុត្រ​នេះ​ធ្វើ​អោយ​គំនិត​លាក់​កំបាំង​របស់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន លេច​ច្បាស់​ឡើង រីឯ​នាង​វិញ នាង​នឹង​ឈឺ​ចុក​ចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង ដូច​មាន​ដាវ​មួយ​មក​ចាក់​ទម្លុះ​ដួង​ចិត្ត​ របស់​នាង»។

៣៦

មាន​ព្យាការិនី​ម្នាក់​ឈ្មោះ អាណ ជា​កូន​របស់​លោក​ផាញូអែល ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ*​អេស៊ើរ។ គាត់​រៀបការ​បាន​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ ប្ដី​គាត់​ក៏​ទទួល​មរណភាព​ចោល​ទៅ

៣៧

គាត់​នៅ​មេម៉ាយ​រហូត ឥឡូវ​នេះ​គាត់​មាន​វ័យ​ចាស់​ណាស់​ទៅ​ហើយ អាយុ​ប៉ែតសិប​បួន​ឆ្នាំ។ គាត់​មិន​ទៅ​ណា​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះវិហារ*​ទេ គាត់​នៅ​គោរព​បំរើ​ព្រះអង្គ​ទាំង​យប់​ទាំង​ថ្ងៃ ដោយ​តម​អាហារ និង​អធិស្ឋាន*​ផង។

៣៨

ពេល​នោះ លោក​ស្រី​អាណ​ក៏​នៅ​ទី​នោះ​ដែរ គាត់​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះជាម្ចាស់ រួច​តំណាល​អំពី​ព្រះឱរស​នោះ ប្រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​ទន្ទឹង​រង់ចាំ​ព្រះជាម្ចាស់​យាង​មក​លោះ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។

៣៩

កាល​មាតាបិតា​របស់​ព្រះយេស៊ូ​បាន​បំពេញ​កិច្ចការ​ទាំង​អស់ ស្រប​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ*​របស់​ព្រះអម្ចាស់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ គាត់​ក៏​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ណាសារ៉ែត ជា​ភូមិ​របស់​គាត់​ក្នុង​ស្រុក​កាលីឡេ​វិញ។

៤០

ព្រះកុមារ​មាន​វ័យ​ចំរើន​ឡើង​ជា​លំដាប់ មាន​កម្លាំង​កាន់​តែ​មាំមួន​ឡើង និង​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ព្រះប្រាជ្ញា​ញាណ។ ព្រះជាម្ចាស់​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​ព្រះកុមារ​នេះ​ណាស់។

៤១

ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យ​ចម្លង* មាតាបិតា​របស់​ព្រះយេស៊ូ តែងតែ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។

៤២

លុះ​ដល់​ព្រះយេស៊ូ​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ដប់ពីរ​ព្រះវស្សា មាតាបិតា​ក៏​នាំ​ព្រះអង្គ​ឡើង​ទៅ​ចូល​រួម​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ តាម​ទំនៀមទម្លាប់។

៤៣

លុះ​ពិធី​បុណ្យ​បាន​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ អ្នក​ទាំង​ពីរ​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។ រីឯ​ព្រះកុមារ​យេស៊ូ​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នៅ​ឡើយ តែ​មាតាបិតា​ពុំ​បាន​ដឹង​ទេ។

៤៤

គាត់​នឹក​ស្មាន​ថា ព្រះកុមារ​គង់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​អស់​អ្នក​ដែល​រួម​ដំណើរ​ជា​មួយ​គ្នា។ ក្រោយ​ពី​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​អស់​រយៈ​ពេល​មួយ​ថ្ងៃ ទើប​គាត់​នាំ​គ្នា​ដើរ​រក​ព្រះកុមារ​ក្នុង​ចំណោម​ញាតិ​មិត្ត​ទាំង​អស់

៤៥

ប៉ុន្តែ រក​ពុំ​ឃើញ​សោះ គាត់​ក៏​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ដើម្បី​រក​ព្រះអង្គ​នៅ​ទី​នោះ​ទៀត។

៤៦

បី​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក មាតាបិតា​ឃើញ​ព្រះយេស៊ូ​ក្នុង​ព្រះវិហារ* ព្រះអង្គ​គង់​នៅ​កណ្ដាល​ចំណោម​គ្រូ​អាចារ្យ* កំពុង​តែ​ស្ដាប់​គេ​និយាយ​ព្រម​ទាំង​សួរ​សំណួរ​ផ្សេងៗ​ដល់​គេ​ផង។

៤៧

អស់​អ្នក​ដែល​ស្ដាប់​ព្រះកុមារ នឹក​ឆ្ងល់​ពី​ព្រះបន្ទូល​ឆ្លើយ​ឆ្លង​របស់​ព្រះអង្គ ប្រកប​ដោយ​ព្រះប្រាជ្ញា​ញាណ។

៤៨

កាល​មាតាបិតា​បាន​ឃើញ​ព្រះកុមារ​ហើយ គាត់​នឹក​ឆ្ងល់​យ៉ាង​ខ្លាំង។ មាតា​សួរ​ថា៖ «កូន​អើយ! ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​កូន​ធ្វើ​ដូច្នេះ? ឪពុកម្ដាយ​ព្រួយ​ចិត្ត​ណាស់ ខំ​ដើរ​រក​កូន»។

៤៩

ព្រះកុមារ​មាន​ព្រះបន្ទូល​តប​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​ឪពុក​អ្នក​ម្ដាយ​រក​កូន​យ៉ាង​ហ្នឹង? តើ​លោក​ឪពុក​អ្នក​ម្ដាយ​មិន​ជ្រាប​ថា កូន​ត្រូវ​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ព្រះបិតា​របស់​កូន​ទេ​ឬ?»។

៥០

ប៉ុន្តែ មាតាបិតា​ពុំ​បាន​យល់​អត្ថន័យ​នៃ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះកុមារ​ឡើយ។

៥១

បន្ទាប់​មក ព្រះកុមារ​យេស៊ូ​យាង​ត្រឡប់​ទៅ​ភូមិ​ណាសារ៉ែត​ជា​មួយ​មាតាបិតា​វិញ ហើយ​ធ្វើ​តាម​ឱវាទ​របស់​គាត់​ទាំង​ពីរ​នាក់។ មាតា​របស់​ព្រះអង្គ​ចង​ចាំ​ហេតុការណ៍​ទាំង​អស់​នោះ​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត។

៥២

ព្រះយេស៊ូ​មាន​វ័យ​ចំរើន​ឡើង ហើយ​មាន​ប្រាជ្ញា​កាន់​តែ​វាងវៃ ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះជាម្ចាស់ និង​ជា​ទី​គាប់​ចិត្ត​មនុស្ស​ផង​ទាំង​ពួង។

Khmer Bible 1954
Public Domain: 1954