Κριταί 6

1

Καὶ ἔπραξαν οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Κύριος εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Μαδιὰμ ἑπτὰ ἔτη.

2

Καὶ κατίσχυσεν χεὶρ τοῦ Μαδιὰμ ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ· ἐξ αἰτίας τῶν Μαδιανιτῶν ἔκαμον εἰς ἑαυτοὺς οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ τὰς φωλεὰς ἐκείνας, τὰς ἐπὶ τῶν ὀρέων, καὶ τὰ σπήλαια καὶ τὰ ὀχυρώματα.

3

Καὶ ὅτε ἔσπερνεν ὁ Ἰσραήλ, ἀνέβαινον οἱ Μαδιανῖται καὶ οἱ Ἀμαληκῖται καὶ οἱ κάτοικοι τῆς ἀνατολῆς καὶ ἤρχοντο ἐναντίον αὐτοῦ·

4

καὶ στρατοπεδεύοντες ἐναντίον αὐτῶν διέφθειρον τὰ γεννήματα τῆς γῆς, ἕως τῆς εἰσόδου Γάζης, καὶ δὲν ἄφινον ζωοτροφίαν εἰς τὸν Ἰσραήλ, οὔτε πρόβατον οὔτε βοῦν οὔτε ὄνον.

5

Διότι ἀνέβαινον αὐτοὶ καὶ τὰ ποίμνια αὐτῶν καὶ ἤρχοντο μετὰ τῶν σκηνῶν αὑτῶν, πολυάριθμοι ὡς ἀκρίδες· ἀναρίθμητοι ἦσαν καὶ αὐτοὶ καὶ αἱ κάμηλοι αὐτῶν· καὶ εἰσήρχοντο εἰς τὴν γῆν διὰ νὰ φθείρωσιν αὐτήν.

6

Καὶ ἐπτώχευσε σφόδρα ὁ Ἰσραήλ ἐξ αἰτίας τῶν Μαδιανιτῶν· διὰ τοῦτο οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ ἐβόησαν πρὸς τὸν Κύριον.

7

Καὶ ὅτε ἐβόησαν πρὸς τὸν Κύριον οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ διὰ τοὺς Μαδιανίτας,

8

τότε ἀπέστειλεν ὁ Κύριος ἄνδρα προφήτην πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Ἐγώ ἀνεβίβασα ὑμᾶς ἐξ Αἰγύπτου καὶ ἐξήγαγον ὑμᾶς ἐξ οἴκου δουλείας,

9

καὶ ἐλύτρωσα ὑμᾶς ἐκ χειρὸς τῶν Αἰγυπτίων καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν καταθλιβόντων ὑμᾶς, καὶ ἐξεδίωξα αὐτοὺς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν ὑμῶν καὶ ἔδωκα εἰς ἐσᾶς τὴν γῆν αὐτῶν·

10

καὶ εἶπα πρὸς ἐσᾶς, Ἐγὼ εἶμαι Κύριος ὁ Θεὸς σας· δὲν θέλετε σεβασθῆ τοὺς θεοὺς τῶν Ἀμορραίων, ἐν τῇ γῇ τῶν ὁποίων κατοικεῖτε· καὶ δὲν ὑπηκούσατε εἰς τὴν φωνήν μου.

11

Καὶ ἦλθεν ἄγγελος Κυρίου καὶ ἐκάθισεν ὑπὸ τὴν δρῦν τὴν ἐν Ὀφρά, τὴν τοῦ Ἰωὰς τοῦ Ἀβὶ-ἐζερίτου· καὶ Γεδεὼν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἐκοπάνιζε σῖτον ἐν τῷ ληνῷ, διὰ νὰ κρύψῃ αὐτὸν ἀπὸ τῶν Μαδιανιτῶν.

12

Καὶ ἐφάνη εἰς αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ὁ Κύριος μετὰ σοῦ, δυνατὲ ἐν ἰσχύϊ.

13

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Γεδεών, Ὦ! κύριέ μου, ἄν ὁ Κύριος ἦναι μεθ᾿ ἡμῶν, διὰ τί λοιπὸν εὕρηκαν ἡμᾶς πάντα ταῦτα; καὶ ποῦ εἶναι πάντα τὰ θαυμάσια αὐτοῦ, τὰ ὁποῖα διηγήθησαν εἰς ἡμᾶς οἱ πατέρες ἡμῶν, λέγοντες, Δὲν ἀνεβίβασεν ἡμᾶς ὁ Κύριος ἐξ Αἰγύπτου; ἀλλὰ τώρα ἐγκατέλιπεν ἡμᾶς ὁ Κύριος καὶ παρέδωκεν ἡμᾶς εἰς τὰς χεῖρας τῶν Μαδιανιτῶν.

14

Καὶ ἐμβλέψας πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος εἶπεν, Ὕπαγε ἐν τῇ δυνάμει σου ταύτῃ, καὶ θέλεις σώσει τὸν Ἰσραήλ ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Μαδιάμ· δὲν σὲ ἀπέστειλα ἐγώ;

15

Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ὦ κύριέ μου, μὲ τί θέλω σώσει τὸν Ἰσραήλ; ἰδού, ἡ οἰκογένειά μου εἶναι ἡ ταπεινοτέρα μεταξὺ τοῦ Μανασσῆ, καὶ ἐγὼ ὁ μικρότερος ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ πατρὸς μου.

16

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος, Ἀλλ᾿ ἐγὼ θέλω εἶσθαι μετὰ σοῦ καὶ θέλεις πατάξει τοὺς Μαδιανίτας ὡς ἄνδρα ἕνα.

17

Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἐὰν λοιπὸν εὕρηκα χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, δεῖξόν μοι σημεῖον ὅτι σὺ εἶσαι ὁ λαλῶν μετ᾿ ἐμοῦ.

18

Μή ἀναχωρήσῃς ἐντεῦθεν, δέομαι, ἑωσοῦ ἔλθω πρὸς σὲ καὶ ἐκφέρω τὴν προσφορὰν μου καὶ θέσω ἐνώπιόν σου. Ὁ δὲ εἶπε, Θέλω περιμείνει ἑωσοῦ ἐπιστρέψῃς.

19

Καὶ εἰσῆλθεν ὁ Γεδεὼν καὶ ἡτοίμασεν ἐρίφιον ἐξ αἰγῶν καὶ ἄζυμα ἑνὸς ἐφὰ ἀλεύρου· τὸ μὲν κρέας ἔθεσεν εἰς κάνιστρον, τὸν δὲ ζωμὸν ἔβαλεν εἰς χύτραν, καὶ ἔφερεν ἔξω πρὸς αὐτὸν ὑπὸ τὴν δρῦν καὶ προσέφερε.

20

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, Λάβε τὸ κρέας καὶ τὰ ἄζυμα καὶ θὲς ἐπὶ ταύτην τὴν πέτραν, καὶ τὸν ζωμὸν ἐπίχεε. Καὶ ἔκαμεν οὕτω.

21

Καὶ ἐξέτεινεν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου τὸ ἄκρον τῆς ῥάβδου, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ, καὶ ἤγγισε τὸ κρέας καὶ τὰ ἄζυμα· καὶ ἀνέβη πῦρ ἐκ τῆς πέτρας καὶ κατέφαγε τὸ κρέας καὶ τὰ ἄζυμα. Τότε ἀπῆλθεν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.

22

Καὶ ἰδὼν ὁ Γεδεὼν ὅτι ἦτο ἄγγελος Κυρίου, εἶπεν ὁ Γεδεών, Οἴμοι, Κύριε Θεέ· διότι εἶδον τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου πρόσωπον πρὸς πρόσωπον.

23

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος, Εἰρήνη σοι· μή φοβοῦ· δὲν θέλεις ἀποθάνει.

24

Καὶ ᾠκοδόμησεν ἐκεῖ ὁ Γεδεὼν θυσιαστήριον εἰς τὸν Κύριον καὶ νόμασεν αὐτὸ Ἰεοβὰ-σαλώμ· ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης εἶναι ἐν Ὀφρὰ τῶν Ἀβὶ-ἐζεριτῶν.

25

Καὶ τὴν αὐτήν νύκτα εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς αὐτόν, Λάβε τὸν βοῦν τοῦ πατρὸς σου καὶ τὸν δεύτερον βοῦν τὸν ἑπταετῆ, καὶ κατεδάφισον τὸν βωμὸν τοῦ Βάαλ, τὸν ὁποῖον ἔχει ὁ πατήρ σου, καὶ τὸ ἄλσος τὸ πλησίον αὐτοῦ κατάκοψον·

26

καὶ οἰκοδόμησον θυσιαστήριον εἰς Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῆς πέτρας ταύτης, κατὰ τὸ διατεταγμένον· καὶ λάβε τὸν δεύτερον βοῦν καὶ πρόσφερε ὁλοκαύτωμα μὲ τὰ ξύλα τοῦ ἄλσους, τὸ ὁποῖον θέλεις κατακόψει.

27

Καὶ ἔλαβεν ὁ Γεδεὼν δέκα ἄνδρας ἐκ τῶν δούλων αὑτοῦ καὶ ἔκαμε καθὼς εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος· καὶ ἐπειδή ἐφοβήθη τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὑτοῦ καὶ τοὺς ἀνθρώπους τῆς πόλεως, νὰ κάμῃ τοῦτο τὴν ἡμέραν, ἔκαμεν αὐτὸ τὴν νύκτα.

28

Καὶ ὅτε οἱ ἄνθρωποι τῆς πόλεως ἐξηγέρθησαν τὸ πρωΐ, ἰδού, ἦτο κρημνισμένος ὁ βωμὸς τοῦ Βάαλ, καὶ τὸ ἄλσος τὸ πλησίον αὐτοῦ κατακεκομμένον, καὶ ὁ δεύτερος βοῦς ὡλοκαυτωμένος ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τὸ ᾠκοδομημένον.

29

Καὶ εἶπεν ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον, Τίς ἔκαμε τὸ πρᾶγμα τοῦτο; Καὶ ἐξετάσαντες καὶ ἀνερευνήσαντες εἶπον, Ὁ Γεδεὼν ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωὰς ἔκαμε τὸ πρᾶγμα τοῦτο.

30

Τότε οἱ ἄνθρωποι τῆς πόλεως εἶπον πρὸς τὸν Ἰωάς, Ἔκβαλε τὸν υἱὸν σου διὰ νὰ θανατωθῇ, ἐπειδή ἐκρήμνισε τὸν βωμὸν τοῦ Βάαλ καὶ ἐπειδή κατέκοψε τὸ ἄλσος τὸ πλησίον αὐτοῦ.

31

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωὰς πρὸς πάντας τοὺς ἐξανισταμένους ἐναντίον αὐτοῦ, Μήπως σεῖς θέλετε διεκδικήσει ὑπὲρ τοῦ Βάαλ; ἤ σεῖς θέλετε σώσει αὐτόν; ὅστις διεκδικήσῃ ὑπὲρ αὐτοῦ θέλει θανατωθῆ ἕως πρωΐας· ἐὰν οὗτος ἦναι Θεός, ἄς διεκδικήσῃ ὑπὲρ ἑαυτοῦ, διότι ἐκρήμνισαν τὸν βωμὸν αὐτοῦ.

32

Διὰ τοῦτο νόμασεν αὐτὸν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ Ἱεροβάαλ, λέγων, Ἄς ἐκδικήσῃ κατ᾿ αὐτοῦ ὁ Βάαλ, διότι ἐκρήμνισε τὸν βωμὸν αὐτοῦ.

33

Τότε συνήχθησαν ὁμοῦ πάντες οἱ Μαδιανῖται καὶ οἱ Ἀμαληκῖται καὶ οἱ κάτοικοι τῆς ἀνατολῆς καὶ διέβησαν καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἐν τῇ κοιλάδι Ἰεζραέλ.

34

Καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου περιεχύθη ἐπὶ τὸν Γεδεών, καὶ ἐσάλπισεν ἐν σάλπιγγι καὶ συνήχθησαν οἱ Ἀβὶ-ἐζερῖται ὀπίσω αὐτοῦ.

35

Καὶ ἐξαπέστειλε μηνυτὰς πρὸς πάντα τὸν Μανασσῆ, καὶ συνήχθη καὶ αὐτὸς ὀπίσω αὐτοῦ· ἐξαπέστειλεν ἔτι μηνυτὰς πρὸς τὸν Ἀσήρ καὶ πρὸς τὸν Ζαβουλὼν καὶ πρὸς τὸν Νεφθαλί· καὶ ἀνέβησαν εἰς συνάντησιν αὐτῶν.

36

Καὶ εἶπεν ὁ Γεδεὼν πρὸς τὸν Θεόν, Ἐὰν μέλλῃς νὰ σώσῃς διὰ χειρὸς μου τὸν Ἰσραήλ, καθὼς ἐλάλησας,

37

ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω βάλει τὸν πόκον τοῦ μαλλίου εἰς τὸ ἁλώνιον· ἐὰν γείνῃ δρόσος μόνον ἐπὶ τὸν πόκον, ἐφ᾿ ὅλην δὲ τὴν γῆν ξηρασία, τότε θέλω γνωρίσει ὅτι θέλεις σώσει διὰ χειρὸς μου τὸν Ἰσραήλ, καθὼς ἐλάλησας.

38

Καὶ ἔγεινεν οὕτω· διότι σηκωθεὶς τὴν ἐπαύριον τὸ πρωΐ, ἐπίεσε τὸν πόκον καὶ ἐξέθλιψε δρόσον ἐκ τοῦ πόκου, λεκάνην πλήρη ὕδατος.

39

Καὶ εἶπεν ὁ Γεδεὼν πρὸς τὸν Θεόν, Ἄς μή ἐξαφθῇ ὁ θυμὸς σου ἐναντίον μου, καὶ θέλω λαλήσει μόνον ταύτην τὴν φοράν· ἄς δοκιμάσω, δέομαι, ταύτην μόνην τὴν φορὰν ἐν τῷ πόκῳ· ἄς γείνῃ τώρα ξηρασία μόνον ἐπὶ τὸν πόκον, ἐφ᾿ ὅλην δὲ τὴν γῆν ἄς ἦναι δρόσος.

40

Καὶ ἔκαμεν ὁ Θεὸς οὕτω τὴν νύκτα ἐκείνην· καὶ ἔγεινε ξηρασία μόνον ἐπὶ τὸν πόκον, ἐφ᾿ ὅλην δὲ τὴν γῆν ἦτο δρόσος.