Κριταί 15

1

Καὶ μετὰ τινα καιρόν, ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ θερισμοῦ τοῦ σίτου ἐπεσκέφθη ὁ Σαμψὼν τὴν γυναῖκα αὑτοῦ, φέρων ἐρίφιον ἐξ αἰγῶν· καὶ εἶπε, Θέλω εἰσέλθει πρὸς τὴν γυναῖκά μου εἰς τὸν κοιτῶνα. Ἀλλ᾿ ὁ πατήρ αὐτῆς δὲν ἀφῆκεν αὐτὸν νὰ εἰσέλθῃ.

2

Καὶ εἶπεν ὁ πατήρ αὐτῆς, Εἶπα κατ᾿ ἐμαυτὸν ὅτι διόλου ἐμίσησας αὐτήν· διὰ τοῦτο ἔδωκα αὐτήν εἰς τὸν σύντροφόν σου· ἡ μικροτέρα ἀδελφή αὐτῆς δὲν εἶναι ὡραιοτέρα αὐτῆς; λάβε λοιπὸν αὐτήν ἀντ᾿ ἐκείνης.

3

Ὁ δὲ Σαμψὼν εἶπε περὶ αὐτῶν, Τώρα θέλω εἶσθαι ἀθῷος πρὸς τοὺς Φιλισταίους, ἄν ἐγὼ κακοποιῶ αὐτούς.

4

Καὶ ὑπῆγεν ὁ Σαμψὼν καὶ ἐπίασε τριακοσίας ἀλώπεκας, καὶ ἔλαβε λαμπάδας, καὶ ἔστρεψεν οὐρὰν πρὸς οὐρὰν καὶ ἔβαλε μίαν λαμπάδα μεταξὺ τῶν δύο οὐρῶν εἰς τὸ μέσον.

5

Καὶ ἀνάψας τὰς λαμπάδας, ἀπέλυσεν εἰς τὰ σπαρτὰ τῶν Φιλισταίων, καὶ ἔκαυσε τὰς θημωνίας, ἕως καὶ τὰ ἀθέριστα ἀστάχυα, ἕως καὶ τὰς ἀμπέλους καὶ ἐλαίας.

6

Τότε οἱ Φιλισταῖοι εἶπον, Τίς ἔκαμε τοῦτο; Καὶ ἀπεκρίθησαν, Σαμψὼν ὁ γαμβρὸς τοῦ Θαμναθαίου· διότι ἔλαβε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ ἔδωκεν αὐτήν εἰς τὸν σύντροφον αὐτοῦ. Καὶ ἀνέβησαν οἱ Φιλισταῖοι καὶ ἔκαυσαν αὐτήν καὶ τὸν πατέρα αὐτῆς ἐν πυρί.

7

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Σαμψών, Ἄν καὶ σεῖς ἐκάμετε τοῦτο, ἐγὼ ὅμως θέλω ἐκδικηθῆ ἐναντίον σας, καὶ μετὰ ταῦτα θέλω παύσει.

8

Καὶ ἐπάταξεν αὐτοὺς κνήμην καὶ μηρὸν ἐν σφαγῇ μεγάλῃ· καὶ κατέβη καὶ ἐκάθισεν εἰς τὸ χάσμα τῆς πέτρας Ἠτάμ.

9

Ἀνέβησαν δὲ οἱ Φιλισταῖοι καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἐν γῇ Ἰούδα καὶ διεχύθησαν εἰς Λεχί.

10

Καὶ εἶπον οἱ ἄνδρες Ἰούδα, Διὰ τί ἀνέβητε ἐναντίον ἡμῶν; Οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν, Διὰ νὰ δέσωμεν τὸν Σαμψὼν ἀνέβημεν, νὰ κάμωμεν εἰς αὐτὸν ὡς ἔκαμεν εἰς ἡμᾶς.

11

Καὶ κατέβησαν τρεῖς χιλιάδες ἀνδρῶν ἐκ τοῦ Ἰούδα εἰς τὸ χάσμα τῆς πέτρας Ἠτὰμ καὶ εἶπον πρὸς τὸν Σαμψών, Δὲν ἐξεύρεις ὅτι οἱ Φιλισταῖοι ἐξουσιάζουσιν ἐφ᾿ ἡμῶν; τί τοῦτο λοιπὸν τὸ ὁποῖον ἔκαμες εἰς ἡμᾶς; Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς, Ὡς ἔκαμαν εἰς ἐμέ, οὕτως ἔκαμον εἰς αὐτούς.

12

Καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν, Κατέβημεν νὰ σὲ δέσωμεν, διὰ νὰ σὲ παραδώσωμεν εἰς τὴν χεῖρα τῶν Φιλισταίων. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Σαμψών, Ὁρκίσθητε πρὸς ἐμέ, ὅτι σεῖς δὲν θέλετε ἐπιπέσει κατ᾿ ἐμοῦ.

13

Καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν, λέγοντες, Οὐχί· ἀλλὰ θέλομεν σὲ δέσει δυνατὰ καὶ σὲ παραδώσει εἰς τὴν χεῖρα αὐτῶν· πλήν βεβαίως δὲν θέλομεν σὲ θανατώσει. Ἔδεσαν λοιπὸν αὐτὸν μὲ δύο νέα σχοινία καὶ ἀνεβίβασαν αὐτὸν ἐκ τῆς πέτρας.

14

Καὶ ὅτε ἦλθεν εἰς Λεχί, οἱ Φιλισταῖοι ἀλαλάζοντες ἔδραμον εἰς συνάντησιν αὐτοῦ. Καὶ ἐπῆλθεν ἐπ᾿ αὐτὸν Πνεῦμα Κυρίου· καὶ τὰ σχοινία, τὰ εἰς τοὺς βραχίονας αὐτοῦ, ἔγειναν ὡς λινάριον τὸ ὁποῖον ἐξάπτεται ἐν τῷ πυρί, καὶ τὰ δεσμὰ αὐτοῦ ἔπεσον ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ, διεσπασμένα.

15

Καὶ εὕρηκε σιαγόνα ὄνου νωπήν, καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἔλαβεν αὐτήν καὶ ἐφόνευσε δι᾿ αὐτῆς χιλίους ἄνδρας.

16

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμψών, Διὰ σιαγόνος ὄνου ἔκαμα σωρούς, σωρούς, διὰ σιαγόνος ὄνου ἐφόνευσα χιλίους ἄνδρας.

17

Καὶ ἀφοῦ ἔπαυσε λαλῶν, ἔρριψε τὴν σιαγόνα ἀπὸ τῆς χειρὸς αὑτοῦ· καὶ νόμασε τὸν τόπον ἐκεῖνον, Ῥαμὰθ-λεχί.

18

Καὶ διψήσας σφόδρα, ἐβόησε πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε, Σύ ἔδωκας διὰ χειρὸς τοῦ δούλου σου τὴν μεγάλην ταύτην σωτηρίαν· καὶ τώρα νὰ ἀποθάνω ὑπὸ δίψης καὶ νὰ πέσω εἰς τὴν χεῖρα τῶν ἀπεριτμήτων;

19

Καὶ ἔσχισεν ὁ Θεὸς τὸ κοίλωμα τὸ ἐν Λεχί, καὶ ἐξῆλθεν ὕδωρ ἀπ᾿ αὐτοῦ· καὶ ἀφοῦ ἔπιεν, ἀνέλαβε τὸ πνεῦμα αὐτοῦ, καὶ ἀνεζωοποιήθη· διὰ τοῦτο ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ, Ἔν-ἀκκορέ, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐν Λεχὶ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.

20

Καὶ αὐτὸς ἔκρινε τὸν Ἰσραήλ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν Φιλισταίων εἴκοσι ἔτη.