Πράξεις 26

1

Ὁ δὲ Ἀγρίππας εἶπε πρὸς τὸν Παῦλον. Ἔχεις τὴν ἄδειαν νὰ ὁμιλήσῃς ὑπὲρ σεαυτοῦ. Τότε ὁ Παῦλος ἐκτείνας τὴν χεῖρα, ἀπελογεῖτο·

2

Μακάριον νομίζω ἐμαυτόν, βασιλεῦ Ἀγρίππα, μέλλων νὰ ἀπολογηθῶ ἐνώπιόν σου σήμερον περὶ πάντων εἰς ὅσα ἐγκαλοῦμαι ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων,

3

μάλιστα ἐπειδή γνωρίζεις πάντα τὰ παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις ἔθιμα καὶ ζητήματα· ὅθεν δέομαί σου νὰ μὲ ἀκούσῃς μετὰ μακροθυμίας.

4

τὴν ἐκ νεότητος λοιπὸν ζωήν μου, τὴν ὁποίαν ἀπ᾿ ἀρχῆς ἔζησα μεταξὺ τοῦ ἔθνους μου ἐν Ἱεροσολύμοις, ἐξεύρουσι πάντες οἱ Ἰουδαῖοι,

5

ἐπειδή μὲ γνωρίζουσιν ἐξ ἀρχῆς, ἐὰν θέλωσι νὰ μαρτυρήσωσιν, ὅτι κατὰ τὴν ἀκριβεστάτην αἵρεσιν τῆς θρησκείας ἡμῶν ἔζησα Φαρισαῖος.

6

Καὶ τώρα παρίσταμαι κρινόμενος διὰ τὴν ἐλπίδα τῆς ἐπαγγελίας τῆς γενομένης ὑπὸ τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν,

7

εἰς τὴν ὁποίαν τὸ δωδεκάφυλον ἡμῶν γένος, λατρεῦον ἐκτενῶς τὸν Θεὸν νύκτα καὶ ἡμέραν, ἐλπίζει νὰ καταντήσῃ· περὶ ταύτης τῆς ἐλπίδος ἐγκαλοῦμαι, βασιλεῦ Ἀγρίππα, ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων.

8

Τί ἀπίστευτον κρίνεται εἰς ἐσᾶς, ὅτι ὁ Θεὸς ἀνιστᾷ νεκρούς;

9

Ἐγὼ μὲν ἐστοχάσθην κατ᾿ ἐμαυτὸν ὅτι ἔπρεπε νὰ πράξω πολλὰ ἐναντία εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου·

10

τὸ ὁποῖον καὶ ἔπραξα ἐν Ἱεροσολύμοις, καὶ πολλοὺς τῶν ἁγίων ἐγὼ κατέκλεισα εἰς φυλακάς, λαβὼν τὴν ἐξουσίαν παρὰ τῶν ἀρχιερέων, καὶ ὅτε ἐφονεύοντο ἔδωκα ψῆφον κατ᾿ αὐτῶν.

11

Καὶ ἐν πάσαις ταῖς συναγωγαῖς πολλάκις τιμωρῶν αὐτοὺς ἠνάγκαζον νὰ βλασφημῶσι, καὶ καθ᾿ ὑπερβολήν μαινόμενος ἐναντίον αὐτῶν κατεδίωκον ἕως καὶ εἰς τὰς ἔξω πόλεις.

12

Ἐν τούτοις δέ, ὅτε ἠρχόμην εἰς τὴν Δαμασκὸν μετ᾿ ἐξουσίας καὶ ἐπιτροπῆς τῆς παρὰ τῶν ἀρχιερέων,

13

ἐν τῷ μέσῳ τῆς ἡμέρας εἶδον καθ᾿ ὁδόν, βασιλεῦ, φῶς οὐρανόθεν ὑπερβαῖνον τὴν λαμπρότητα τοῦ ἡλίου, τὸ ὁποῖον ἔλαμψε περὶ ἐμὲ καὶ τοὺς ὁδοιποροῦντας μετ᾿ ἐμοῦ·

14

καὶ ἐνῷ κατεπέσομεν πάντες εἰς τὴν γῆν, ἤκουσα φωνήν λαλοῦσαν πρὸς μὲ καὶ λέγουσαν εἰς τὴν Ἑβραϊκήν διάλεκτον· Σαοὺλ Σαούλ, τί με διώκεις; σκληρὸν σοι εἶναι νὰ λακτίζῃς πρὸς κέντρα.

15

Ἐγὼ δὲ εἶπον· Τίς εἶσαι, Κύριε; Καὶ ἐκεῖνος εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον σὺ διώκεις.

16

Ἀλλὰ σηκώθητι καὶ στῆθι ἐπὶ τοὺς πόδας σου· ἐπειδή διὰ τοῦτο ἐφάνην εἰς σέ, διὰ νὰ σὲ καταστήσω ὑπηρέτην καὶ μάρτυρα καὶ ὅσων εἶδες καὶ περὶ ὅσων θέλω φανερωθῆ εἰς σέ,

17

ἐκλέγων σὲ ἐκ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἐθνῶν, εἰς τὰ ὁποῖα τώρα σὲ ἀποστέλλω

18

διὰ νὰ ἀνοίξῃς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, ὥστε νὰ ἐπιστρέψωσιν ἀπὸ τοῦ σκότους εἰς τὸ φῶς καὶ ἀπὸ τῆς ἐξουσίας τοῦ Σατανᾶ πρὸς τὸν Θεόν, διὰ νὰ λάβωσιν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ κληρονομίαν μεταξὺ τῶν ἡγιασμένων διὰ τῆς εἰς ἐμὲ πίστεως.

19

Ὅθεν, βασιλεῦ Ἀγρίππα, δὲν ἔγεινα ἀπειθής εἰς τὴν οὐράνιον ὀπτασίαν,

20

ἀλλ᾿ ἐκήρυττον πρῶτον εἰς τοὺς ἐν Δαμασκῷ καὶ Ἱεροσολύμοις καὶ εἰς πᾶσαν τὴν γῆν τῆς Ἰουδαίας, καὶ ἔπειτα εἰς τὰ ἔθνη, νὰ μετανοῶσι καὶ νὰ ἐπιστρέφωσιν εἰς τὸν Θεόν, πράττοντες ἔργα ἄξια τῆς μετανοίας.

21

Διὰ ταῦτα οἱ Ἰουδαῖοι συλλαβόντες με ἐν τῷ ἱερῷ, ἐπεχείρουν νὰ μὲ φονεύσωσιν.

22

Ἀξιωθεὶς ὅμως τῆς βοηθείας τῆς παρὰ τοῦ Θεοῦ, ἵσταμαι ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης μαρτυρῶν πρὸς μικρὸν τε καὶ μεγάλον, μή λέγων μηδὲν ἐκτὸς τῶν ὅσα ἐλάλησαν οἱ προφῆται καὶ ὁ Μωϋσῆς ὅτι ἔμελλον νὰ γείνωσιν,

23

ὅτι ὁ Χριστὸς ἔμελλε νὰ πάθῃ, ὅτι πρῶτος ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν μέλλει νὰ κηρύξῃ φῶς εἰς τὸν λαὸν καὶ εἰς τὰ ἔθνη.

24

Ἐνῷ δὲ αὐτὸς ἀπελογεῖτο ταῦτα, ὁ Φῆστος εἶπε μὲ μεγάλην φωνήν· Μαίνεσαι, Παῦλε, τὰ πολλὰ γράμματα σὲ καταφέρουσιν εἰς μανίαν.

25

Ὁ δέ, Δὲν μαίνομαι, εἶπε, κράτιστε Φῆστε, ἀλλὰ προφέρω λόγους ἀληθείας καὶ νοὸς ὑγιαίνοντος.

26

Διότι ἔχει γνῶσιν περὶ τούτων ὁ βασιλεύς, πρὸς τὸν ὁποῖον καὶ λαλῶ μετὰ παρρησίας· ἐπειδή εἶμαι πεπεισμένος ὅτι δὲν λανθάνει αὐτὸν οὐδὲν τούτων, διότι τοῦτο δὲν εἶναι πεπραγμένον ἐν γωνίᾳ.

27

Πιστεύεις, βασιλεῦ Ἀγρίππα, εἰς τοὺς προφήτας; ἐξεύρω ὅτι πιστεύεις.

28

Καὶ ὁ Ἀγρίππας εἶπε πρὸς τὸν Παῦλον· Παρ᾿ ὀλίγον μὲ πείθεις νὰ γείνω Χριστιανός.

29

Καὶ ὁ Παῦλος εἶπεν· Ἤθελον εὔχεσθαι πρὸς τὸν Θεόν, οὐχὶ μόνον σύ, ἀλλὰ καὶ πάντες οἱ σήμερον ἀκούοντές με, νὰ γείνωσι καὶ παρ᾿ ὀλίγον καὶ παρὰ πολὺ τοιοῦτοι ὁποῖος καὶ ἐγὼ εἶμαι, παρεκτὸς τῶν δεσμῶν τούτων.

30

Καὶ ἀφοῦ αὐτὸς εἶπε ταῦτα, ἐσηκώθη ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ ἡγεμὼν καὶ ἡ Βερνίκη καὶ οἱ συγκαθήμενοι μετ᾿ αὐτῶν,

31

καὶ ἀναχωρήσαντες ἐλάλουν πρὸς ἀλλήλους, λέγοντες ὅτι οὐδὲν ἄξιον θανάτου ἤ δεσμῶν πράττει ὁ ἄνθρωπος οὗτος.

32

Ὁ δὲ Ἀγρίππας εἶπε πρὸς τὸν Φῆστον· Ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἠδύνατο νὰ ἀπολυθῇ, ἐὰν δὲν εἶχεν ἐπικαλεσθῆ τὸν Καίσαρα.