Λουκά 23

1

Τότε ἐσηκώθη ἅπαν τὸ πλῆθος αὐτῶν καὶ ἔφεραν αὐτὸν πρὸς τὸν Πιλᾶτον.

2

Καὶ ἤρχισαν νὰ κατηγορῶσιν αὐτόν, λέγοντες· Τοῦτον εὕρομεν διαστρέφοντα τὸ ἔθνος καὶ ἐμποδίζοντα τὸ νὰ δίδωσι φόρους εἰς τὸν Καίσαρα, λέγοντα ἑαυτὸν ὅτι εἶναι Χριστὸς βασιλεύς.

3

Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἠρώτησεν αὐτόν, λέγων· Σὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτόν, εἶπε· Σὺ λέγεις.

4

Καὶ ὁ Πιλᾶτος εἶπε πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς ὄχλους· Οὐδὲν ἔγκλημα εὑρίσκω ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ.

5

Οἱ δὲ ἐπέμενον λέγοντες ὅτι Ταράττει τὸν λαόν, διδάσκων καθ᾿ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν, ἀρχίσας ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἕως ἐδώ.

6

Ὁ δὲ Πιλάτος ἀκούσας Γαλιλαίαν ἠρώτησεν ἄν ὁ ἄνθρωπος ἦναι Γαλιλαῖος,

7

καὶ μαθὼν ὅτι εἶναι ἐκ τῆς ἐπικρατείας τοῦ Ἡρώδου, ἔπεμψεν αὐτὸν πρὸς τὸν Ἡρώδην, ὅστις ἦτο καὶ αὐτὸς ἐν Ἱεροσολύμοις ἐν ταύταις ταῖς ἡμέραις.

8

Ὁ δὲ Ἡρώδης, ἰδὼν τὸν Ἰησοῦν, ἐχάρη πολύ· διότι ἤθελε πρὸ πολλοῦ νὰ ἴδῃ αὐτόν, ἐπειδή ἤκουε πολλὰ περὶ αὐτοῦ καὶ ἤλπιζε νὰ ἴδῃ τι θαῦμα γινόμενον ὑπ᾿ αὐτοῦ.

9

Ἠρώτα δὲ αὐτὸν μὲ λόγους πολλούς· πλήν αὐτὸς δὲν ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν οὐδέν.

10

Iσταντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς, κατηγοροῦντες αὐτὸν ἐντόνως.

11

Ἀφοῦ δὲ ὁ Ἡρώδης μετὰ τῶν στρατευμάτων αὑτοῦ ἐξουθένησεν αὐτὸν καὶ ἐνέπαιξεν, ἐνέδυσεν αὐτὸν λαμπρὸν ἱμάτιον καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν πάλιν πρὸς τὸν Πιλᾶτον.

12

Ἐν αὐτῇ δὲ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Πιλᾶτος καὶ ὁ Ἡρώδης ἔγειναν φίλοι μετ᾿ ἀλλήλων· διότι πρότερον ἦσαν εἰς ἔχθραν πρὸς ἀλλήλους.

13

Ὁ δὲ Πιλᾶτος, συγκαλέσας τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς ἄρχοντας καὶ τὸν λαόν,

14

εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἐφέρατε πρὸς ἐμὲ τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ὡς στασιάζοντα τὸν λαόν, καὶ ἰδού, ἐγὼ ἐνώπιόν σας ἀνακρίνας δὲν εὗρον ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ οὐδὲν ἔγκλημα ἐξ ὅσων κατηγορεῖτε κατ᾿ αὐτοῦ,

15

ἀλλ᾿ οὐδὲ ὁ Ἡρώδης, διότι σᾶς ἔπεμψα πρὸς αὐτόν· καὶ ἰδού, οὐδὲν ἄξιον θανάτου εἶναι πεπραγμένον ὑπ᾿ αὐτοῦ.

16

Ἀφοῦ λοιπὸν παιδεύσω αὐτόν, θέλω ἀπολύσει.

17

Ἔπρεπε δὲ ἀναγκαίως νὰ ἀπολύῃ εἰς αὐτοὺς ἕνα ἐν τῇ ἑορτῇ.

18

Πάντες δὲ ὁμοῦ ἀνέκραξαν, λέγοντες· Σήκωσον τοῦτον, ἀπόλυσον δὲ εἰς ἡμᾶς τὸν Βαραββᾶν·

19

ὅστις διὰ στάσιν τινὰ γενομένην ἐν τῇ πόλει καὶ διὰ φόνον ἦτο βεβλημένος εἰς φυλακήν.

20

Πάλιν λοιπὸν ὁ Πιλᾶτος ἐλάλησε πρὸς αὐτούς, θέλων νὰ ἀπολύσῃ τὸν Ἰησοῦν.

21

Οἱ δὲ ἐφώναζον, λέγοντες· Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν.

22

Ὁ δὲ καὶ τρίτην φορὰν εἶπε πρὸς αὐτούς· Καὶ τί κακὸν ἔπραξεν οὗτος; οὐδεμίαν αἰτίαν θανάτου εὗρον ἐν αὐτῷ· ἀφοῦ λοιπὸν παιδεύσω αὐτόν, θέλω ἀπολύσει.

23

Ἀλλ᾿ ἐκεῖνοι ἐπέμενον, μὲ φωνὰς μεγάλας ζητοῦντες νὰ σταυρωθῇ, καὶ αἱ φωναὶ αὐτῶν καὶ τῶν ἀρχιερέων ὑπερίσχυον.

24

Καὶ ὁ Πιλᾶτος ἀπεφάσισε νὰ γείνῃ τὸ ζήτημα αὐτῶν,

25

καὶ ἀπέλυσεν εἰς αὐτοὺς τὸν διὰ στάσιν καὶ φόνον βεβλημένον εἰς τὴν φυλακήν, τὸν ὁποῖον ἐζήτουν, τὸν δὲ Ἰησοῦν παρέδωκεν εἰς τὸ θέλημα αὐτῶν.

26

Καὶ καθὼς ἔφεραν αὐτὸν ἔξω, ἐπίασαν Σίμωνά τινα Κυρηναῖον, ἐρχόμενον ἀπὸ τοῦ ἀγροῦ, καὶ ἔθεσαν ἐπάνω αὐτοῦ τὸν σταυρόν, διὰ νὰ φέρῃ αὐτὸν ὄπισθεν τοῦ Ἰησοῦ.

27

Ἠκολούθει δὲ αὐτὸν πολὺ πλῆθος τοῦ λαοῦ καὶ γυναικῶν, αἵτινες καὶ δύροντο καὶ ἐθρήνουν αὐτόν.

28

Στραφεὶς δὲ πρὸς αὐτὰς ὁ Ἰησοῦς, εἶπε· θυγατέρες τῆς Ἱερουσαλήμ, μή κλαίετε δι᾿ ἐμέ, ἀλλὰ δι᾿ ἑαυτὰς κλαίετε καὶ διὰ τὰ τέκνα σας.

29

Διότι ἰδού, ἔρχονται ἡμέραι καθ᾿ ἅς θέλουσιν εἰπεῖ· Μακάριαι αἱ στεῖραι καὶ αἱ κοιλίαι, αἵτινες δὲν ἐγέννησαν, καὶ οἱ μαστοί, οἵτινες δὲν ἐθήλασαν.

30

Τότε θέλουσιν ἀρχίσει νὰ λέγωσιν εἰς τὰ ὄρη, Πέσετε ἐφ᾿ ἡμᾶς, καὶ εἰς τὰ βουνά, Σκεπάσατε ἡμᾶς·

31

διότι ἐὰν εἰς τὸ ὑγρὸν ξύλον πράττωσι ταῦτα, τί θέλει γείνει εἰς τὸ ξηρόν;

32

Ἐφέροντο δὲ καὶ ἄλλοι δύο μετ᾿ αὐτοῦ, οἵτινες ἦσαν κακοῦργοι διὰ νὰ θανατωθῶσι.

33

Καὶ ὅτε ἦλθον εἰς τὸν τόπον τὸν ὀνομαζόμενον Κρανίον, ἐκεῖ ἐσταύρωσαν αὐτὸν καὶ τοὺς κακούργους, τὸν μὲν ἐκ δεξιῶν, τὸν δὲ ἐξ ἀριστερῶν.

34

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔλεγε· Πάτερ, συγχώρησον αὐτούς· διότι δὲν ἐξεύρουσι τί πράττουσι. Διαμεριζόμενοι δὲ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, ἔβαλον κλῆρον.

35

Καὶ ἵστατο ὁ λαὸς θεωρῶν. Ἐνέπαιζον δὲ καὶ οἱ ἄρχοντες μετ᾿ αὐτῶν, λέγοντες· Ἄλλους ἔσωσεν, ἄς σώσῃ αὐτόν, ἐὰν οὗτος ἦναι ὁ Χριστὸς ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ.

36

Ἐνέπαιζον δὲ αὐτὸν καὶ οἱ στρατιῶται, πλησιάζοντες καὶ προσφέροντες ὄξος εἰς αὐτὸν

37

καὶ λέγοντες· Ἐὰν σὺ ἦσαι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, σῶσον σεαυτόν.

38

Ἦτο δὲ καὶ ἐπιγραφή γεγραμμένη ἐπάνωθεν αὐτοῦ μὲ γράμματα Ἑλληνικὰ καὶ Ῥωμαϊκὰ καὶ Ἑβραϊκά· Οὗτος ἐστὶν ὁ Βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

39

Εἷς δὲ τῶν κρεμασθέντων κακούργων ἐβλασφήμει αὐτόν, λέγων· Ἐὰν σὺ ἦσαι ὁ Χριστός, σῶσον σεαυτὸν καὶ ἡμᾶς.

40

Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἄλλος, ἐπέπληττεν αὐτόν, λέγων· Οὐδὲ τὸν Θεὸν δὲν φοβεῖσαι σύ, ὅστις εἶσαι ἐν τῇ αὐτῇ καταδίκῃ;

41

καὶ ἡμεῖς μὲν δικαίως· διότι ἄξια τῶν ὅσα ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν· οὗτος ὅμως οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξε.

42

Καὶ ἔλεγε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.

43

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἀληθῶς σοὶ λέγω, σήμερον θέλεις εἶσθαι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ.

44

Ἦτο δὲ ὡς ἕκτη ὥρα καὶ ἔγεινε σκότος ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐννάτης,

45

καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ἐσχίσθη εἰς τὸ μέσον τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ·

46

καὶ φωνάξας μὲ φωνήν μεγάλην ὁ Ἰησοῦς εἶπε· Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παραδίδω τὸ πνεῦμά μου· καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐξέπνευσεν.

47

Ἰδὼν δὲ ὁ ἑκατόνταρχος τὸ γενόμενον, ἐδόξασε τὸν Θεόν, λέγων· Οντως ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἦτο δίκαιος.

48

Καὶ πάντες οἱ ὄχλοι οἱ συνελθόντες εἰς τὴν θεωρίαν ταύτην, βλέποντες τὰ γενόμενα, ὑπέστρεφον τύπτοντες τὰ στήθη αὑτῶν.

49

Iσταντο δὲ μακρόθεν πάντες οἱ γνωστοὶ αὐτοῦ, καὶ αἱ γυναῖκες αἵτινες συνηκολούθησαν αὐτὸν ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἔβλεπον ταῦτα.

50

Καὶ ἰδού, ἀνήρ τις Ἰωσήφ τὸ ὄνομα, ὅστις ἦτο βουλευτής, ἀνήρ ἀγαθὸς καὶ δίκαιος,

51

οὗτος δὲν ἦτο σύμφωνος μὲ τὴν βουλήν καὶ τὴν πρᾶξιν αὐτῶν, ἀπὸ Ἀριμαθαίας πόλεως τῶν Ἰουδαίων, ὅστις καὶ αὐτὸς περιέμενε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ,

52

οὗτος ἐλθὼν πρὸς τὸν Πιλᾶτον, ἐζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ,

53

καὶ καταβιβάσας αὐτὸ ἐτύλιξεν αὐτὸ μὲ σινδόνα καὶ ἔθεσεν αὐτὸ ἐν μνημείῳ λελατομημένῳ· ὅπου οὐδεὶς ἔτι εἶχεν ἐνταφιασθῆ.

54

Καὶ ἦτο ἡμέρα παρασκευή, καὶ ἐξημέρονε σάββατον.

55

Ἠκολούθησαν δὲ καὶ γυναῖκες, αἵτινες εἶχον ἐλθεῖ μετ᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας, καὶ εἶδον τὸ μνημεῖον καὶ πῶς ἐτέθη τὸ σῶμα αὐτοῦ.

56

Καὶ ἀφοῦ ὑπέστρεψαν ἡτοίμασαν ἀρώματα καὶ μύρα. Καὶ τὸ μὲν σάββατον ἡσύχασαν κατὰ τὴν ἐντολήν.