Μάρκος 8

1

Ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις, ἐπειδή ἦτο πάμπολυς ὄχλος καὶ δὲν εἶχον τί νὰ φάγωσι, προσκαλέσας ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ λέγει πρὸς αὐτούς·

2

Σπλαγχνίζομαι διὰ τὸν ὄχλον, ὅτι τρεῖς ἤδη ἡμέρας μένουσι πλησίον μου καὶ δὲν ἔχουσι τί νὰ φάγωσι·

3

καὶ ἐὰν ἀπολύσω αὐτοὺς νήστεις εἰς τοὺς οἴκους αὐτῶν, θέλουσιν ἀποκάμει καθ᾿ ὁδόν· διότι τινὲς ἐξ αὐτῶν ἦλθον μακρόθεν.

4

Καὶ ἀπεκρίθησαν πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Πόθεν θέλει τις δυνηθῆ νὰ χορτάσῃ τούτους ἀπὸ ἄρτων ἐδὼ ἐπὶ τῆς ἐρημίας;

5

Καὶ ἠρώτησεν αὐτούς· Πόσους ἄρτους ἔχετε; Οἱ δὲ εἶπον· Ἑπτά.

6

Καὶ προσέταξε τὸν ὄχλον νὰ καθήσωσιν ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ λαβὼν τοὺς ἑπτὰ ἄρτους, ἀφοῦ εὐχαρίστησεν, ἔκοψε καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ διὰ νὰ βάλωσιν ἔμπροσθεν τοῦ ὄχλου· καὶ ἔβαλον.

7

Εἶχον καὶ ὀλίγα ὀψαράκια· καὶ εὐλογήσας εἶπε νὰ βάλωσι καὶ αὐτά.

8

Ἔφαγον δὲ καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἐσήκωσαν περισσεύματα κλασμάτων ἑπτὰ σπυρίδας.

9

Ἦσαν δὲ οἱ φαγόντες ὡς τετρακισχίλιοι· καὶ ἀπέλυσεν αὐτούς.

10

Καὶ εὐθὺς ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον μετὰ τῶν μαθητῶν αὑτοῦ, ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά.

11

Καὶ ἐξῆλθον οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἤρχισαν νὰ κάμνωσιν ἐρωτήσεις πρὸς αὐτόν, καὶ ἐζήτουν παρ᾿ αὐτοῦ σημεῖον ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, πειράζοντες αὐτόν.

12

Τότε ἀναστενάξας ἐκ καρδίας αὑτοῦ, λέγει· Διὰ τί ἡ γενεὰ αὕτη σημεῖον ζητεῖ; ἀληθῶς σᾶς λέγω, δὲν θέλει δοθῆ εἰς τὴν γενεὰν ταύτην σημεῖον.

13

Καὶ ἀφήσας αὐτοὺς εἰσῆλθε πάλιν εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὸ πέραν.

14

Ἐλησμόνησαν δὲ νὰ λάβωσιν ἄρτους καὶ δὲν εἶχον μεθ᾿ ἑαυτῶν ἐν τῷ πλοίῳ εἰμή ἕνα ἄρτον.

15

Καὶ παρήγγελλεν εἰς αὐτούς, λέγων· Βλέπετε, προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ τῆς ζύμης τοῦ Ἡρώδου.

16

Καὶ διελογίζοντο πρὸς ἀλλήλους, λέγοντες ὅτι ἄρτους δὲν ἔχομεν.

17

Νοήσας δὲ ὁ Ἰησοῦς, λέγει πρὸς αὐτούς· Τί διαλογίζεσθε ὅτι δὲν ἔχετε ἄρτους; ἔτι δὲν νοεῖτε οὐδὲ καταλαμβάνετε; ἔτι πεπωρωμένην ἔχετε τὴν καρδίαν σας;

18

ὀφθαλμοὺς ἔχοντες δὲν βλέπετε, καὶ ὦτα ἔχοντες δὲν ἀκούετε; καὶ δὲν ἐνθυμεῖσθε;

19

ὅτε ἔκοψα τοὺς πέντε ἄρτους εἰς τοὺς πεντακισχιλίους, πόσους κοφίνους πλήρεις κλασμάτων ἐσηκώσατε; Λέγουσι πρὸς αὐτόν· δώδεκα.

20

Καὶ ὅτε τοὺς ἑπτὰ εἰς τοὺς τετρακισχιλίους, πόσας σπυρίδας πλήρεις κλασμάτων ἐσηκώσατε; Οἱ δὲ εἶπον· Ἑπτά.

21

Καὶ ἔλεγε πρὸς αὐτούς· Πῶς δὲν καταλαμβάνετε;

22

Καὶ ἔρχεται εἰς Βηθσαϊδάν. Καὶ φέρουσι πρὸς αὐτὸν τυφλὸν καὶ παρακαλοῦσιν αὐτὸν νὰ ἐγγίσῃ αὐτόν.

23

Καὶ πιάσας τὴν χεῖρα τοῦ τυφλοῦ, ἔφερεν αὐτὸν ἔξω τῆς κώμης καὶ πτύσας εἰς τὰ ὄμματα αὐτοῦ, ἐπέθεσεν ἐπ᾿ αὐτὸν τὰς χεῖρας καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἄν βλέπῃ τι.

24

Καὶ ἀναβλέψας ἔλεγε· Βλέπω τοὺς ἀνθρώπους, ὅ, τι ὡς δένδρα βλέπω περιπατοῦντας.

25

Ἔπειτα πάλιν ἐπέθεσε τὰς χεῖρας ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ ἔκαμεν αὐτὸν νὰ ἀναβλέψῃ, καὶ ἀποκατεστάθη ἡ ὄρασις αὐτοῦ, καὶ εἶδε καθαρῶς ἅπαντας.

26

Καὶ ἀπέστειλεν αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, λέγων· Μηδὲ εἰς τὴν κώμην εἰσέλθῃς μηδὲ εἴπῃς τοῦτο εἴς τινα ἐν τῇ κώμῃ.

27

Καὶ ἐξῆλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὰς κώμας τῆς Καισαρείας Φιλίππου· καὶ καθ᾿ ὁδὸν ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ, λέγων πρὸς αὐτούς· Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι ὅτι εἶμαι;

28

Οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν· Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν, καὶ ἄλλοι τὸν Ἠλίαν, ἄλλοι δὲ ἕνα τῶν προφητῶν.

29

Καὶ αὐτὸς λέγει πρὸς αὐτούς· Ἀλλὰ σεῖς τίνα με λέγετε ὅτι εἶμαι; Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος, λέγει πρὸς αὐτόν· Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός.

30

Καὶ παρήγγειλεν αὐστηρῶς εἰς αὐτοὺς νὰ μή λέγωσιν εἰς μηδένα περὶ αὐτοῦ.

31

Καὶ ἤρχισε νὰ διδάσκῃ αὐτοὺς ὅτι πρέπει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ πάθῃ πολλά, καὶ νὰ καταφρονηθῇ ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων, καὶ νὰ θανατωθῇ, καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας νὰ ἀναστηθῇ·

32

καὶ ἐλάλει τὸν λόγον παρρησίᾳ. Καὶ παραλαβὼν αὐτὸν ὁ Πέτρος κατ᾿ ἰδίαν, ἤρχισε νὰ ἐπιτιμᾷ αὐτόν.

33

Ὁ δὲ ἐπιστραφεὶς καὶ ἰδὼν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, ἐπετίμησε τὸν Πέτρον λέγων· Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ· διότι δὲν φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων.

34

Καὶ προσκαλέσας τὸν ὄχλον μετὰ τῶν μαθητῶν αὑτοῦ, εἶπε πρὸς αὐτούς· Ὅστις θέλει νὰ ἔλθῃ ὀπίσω μου, ἄς ἀπαρνηθῇ ἑαυτὸν καὶ ἄς σηκώσῃ τὸν σταυρὸν αὑτοῦ, καὶ ἄς μὲ ἀκολουθῇ.

35

Διότι ὅστις θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ, θέλει ἀπολέσει αὐτήν· καὶ ὅστις ἀπολέσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος θέλει σώσει αὐτήν.

36

Ἐπειδή τί θέλει φελήσει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχήν αὑτοῦ;

37

Ἤ τί θέλει δώσει ὁ ἄνθρωπος εἰς ἀνταλλαγήν τῆς ψυχῆς αὑτοῦ;

38

Διότι ὅστις αἰσχυνθῇ δι᾿ ἐμὲ καὶ διὰ τοὺς λόγους μου ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει αἰσχυνθῆ δι᾿ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὑτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων.