Ἀμβακούμ 3

1

Προσευχή Ἀββακοὺμ τοῦ προφήτου ἐπὶ Σιγιωνώθ.

2

Κύριε, ἤκουσα τὴν ἀκοήν σου καὶ ἐφοβήθην· Κύριε, ζωοποίει τὸ ἔργον σου ἐν μέσῳ τῶν ἐτῶν· Ἐν μέσῳ τῶν ἐτῶν γνωστοποίει, αὐτό· ἐν τῇ ὀργῇ σου μνήσθητι ἐλέους.

3

Ὁ Θεὸς ἦλθεν ἀπὸ Θαιμὰν καὶ ὁ Ἃγιος ἀπὸ τοῦ ὄρους Φαράν· [Διάψαλμα.] ἐκάλυψεν οὐρανοὺς ἡ δόξα αὐτοῦ, καὶ τῆς αἰνέσεως αὐτοῦ ἦτο πλήρης ἡ γῆ·

4

Καὶ ἡ λάμψις αὐτοῦ ἦτο ὡς τὸ φῶς· ἀκτῖνες ἐξήρχοντο ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, καὶ ἐκεῖ ἦτο ὁ κρυψὼν τῆς ἰσχύος αὐτοῦ.

5

Ἔμπροσθεν αὐτοῦ προεπορεύετο ὁ θάνατος, καὶ ἀστραπαὶ ἐξήρχοντο ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ.

6

Ἐστάθη καὶ διεμέτρησε τὴν γῆν· ἐπέβλεψε καὶ διέλυσε τὰ ἔθνη· καὶ τὰ ὄρη τὰ αἰώνια συνετρίβησαν, οἱ αἰώνιοι βουνοὶ ἐταπεινώθησαν· αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ εἶναι αἰώνιοι.

7

Εἶδον τὰς σκηνὰς τῆς Αἰθιοπίας ἐν θλίψει· ἐτρόμαξαν τὰ παραπετάσματα τῆς γῆς Μαδιάμ.

8

Μήπως ὠργίσθη ὁ Κύριος κατὰ τῶν ποταμῶν; μήπως ἦτο ὁ θυμὸς σου κατὰ τῶν ποταμῶν; ἤ ἡ ὀργή σου κατὰ τῆς θαλάσσης, ὥστε ἐπέβης ἐπὶ τοὺς ἵππους σου καὶ ἐπὶ τὰς ἁμάξας σου πρὸς σωτηρίαν;

9

Ἐσύρθη ἔξω τὸ τόξον σου, καθὼς μεθ᾿ ὅρκου ἀνήγγειλας εἰς τὰς φυλάς. [Διάψαλμα.] Σὺ διέσχισας τὴν γῆν εἰς ποταμούς.

10

Σὲ εἶδον τὰ ὄρη καὶ ἐτρόμαξαν. Κατακλυσμὸς ὑδάτων ἐπῆλθεν· ἡ ἄβυσσος ἀνέπεμψε τὴν φωνήν αὑτῆς, ἀνύψωσε τὰς χεῖρας αὑτῆς.

11

Ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη ἐστάθησαν ἐν τῷ κατοικητηρίῳ αὑτῶν· ἐν τῷ φωτὶ τῶν βελῶν σου περιεπάτουν, ἐν τῇ λάμψει τῆς ἀστραπτούσης λόγχης σου.

12

Ἐν ἀγανακτήσει διῆλθες τὴν γῆν, ἐν θυμῷ κατεπάτησας τὰ ἔθνη.

13

Ἐξῆλθες εἰς σωτηρίαν τοῦ λαοῦ σου, εἰς σωτηρίαν τοῦ χριστοῦ σου· ἐπάταξας τὸν ἀρχηγὸν τοῦ οἴκου τῶν ἀσεβῶν, ἀπεκάλυψας τὰ θεμέλια ἕως βάθους. [Διάψαλμα.]

14

Διεπέρασας μὲ τὰς λόγχας αὐτοῦ τὴν κεφαλήν τῶν στραταρχῶν αὐτοῦ· ἐφώρμησαν ὡς ἀνεμοστρόβιλος διὰ νὰ μή διασκορπίσωσιν· ἡ ἀγαλλίασις αὐτῶν ἦτο ὡς ἐὰν ἔμελλον κρυφίως νὰ καταφάγωσι τὸν πτωχόν.

15

Διέβης διὰ τῆς θαλάσσης μετὰ τῶν ἵππων σου, διὰ σωρῶν ὑδάτων πολλῶν.

16

Ἤκουσα, καὶ τὰ ἐντόσθιά μου συνεταράχθησαν· τὰ χείλη μου ἔτρεμον εἰς τὴν φωνήν· ἡ σαθρότης εἰσῆλθεν εἰς τὰ ὀστᾶ μου, καὶ ὑποκάτω μου ἔλαβον τρόμον· πλήν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς θλίψεως θέλω ἀναπαυθῆ, ὅταν ἀναβῇ κατὰ τοῦ λαοῦ ὁ μέλλων νὰ ἐκπορθήσῃ αὐτόν.

17

Ἄν καὶ ἡ συκῆ δὲν θέλει βλαστήσει, μηδὲ θέλει εἶσθαι καρπὸς ἐν ταῖς ἀμπέλοις· ὁ κόπος τῆς ἐλαίας θέλει ματαιωθῆ, καὶ οἱ ἀγροὶ δὲν θέλουσι δώσει τροφήν· τὸ ποίμνιον θέλει ἐξολοθρευθῆ ἀπὸ τῆς μάνδρας, καὶ δὲν θέλουσιν εἶσθαι βόες ἐν τοῖς σταύλοις·

18

ἐγὼ ὅμως θέλω εὐφραίνεσθαι εἰς τὸν Κύριον, θέλω χαίρει εἰς τὸν Θεὸν τῆς σωτηρίας μου.

19

Κύριος ὁ Θεὸς εἶναι ἡ δύναμίς μου, καὶ θέλει κάμει τοὺς πόδας μου ὡς τῶν ἐλάφων· καὶ θέλει μὲ κάμει νὰ περιπατῶ ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους μου. Εἰς τὸν πρῶτον μουσικὸν ἐπὶ Νεγινώθ.