Ἀμβακούμ 2

1

Ἐπὶ τῆς σκοπιᾶς μου θέλω σταθῆ καὶ θέλω στηλωθῆ ἐπὶ τοῦ πύργου, καὶ θέλω ἀποσκοπεύει διὰ νὰ ἴδω τί θέλει λαλήσει πρὸς ἐμὲ καὶ τί θέλω ἀποκριθῆ πρὸς τὸν ἐλέγχοντά με.

2

Καὶ ἀπεκρίθη πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος καὶ εἶπε, Γράψον τὴν ὄρασιν καὶ ἔκθεσον αὐτήν ἐπὶ πινακιδίων, ὥστε τρέχων νὰ ἀναγινώσκῃ τις αὐτήν·

3

διότι ἡ ὄρασις μένει ἔτι εἰς ὡρισμένον καιρόν, ἀλλ᾿ εἰς τὸ τέλος θέλει λαλήσει καὶ δὲν θέλει ψευσθῆ· ἄν καὶ ἀργοπορῇ, πρόσμεινον αὐτήν· διότι βεβαίως θέλει ἐλθεῖ, δὲν θέλει βραδύνει.

4

Ἰδού, ἡ ψυχή αὐτοῦ ἐπήρθη, δὲν εἶναι εὐθεῖα ἐν αὐτῷ· ὁ δὲ δίκαιος θέλει ζήσει διὰ τῆς πίστεως αὑτοῦ.

5

Καὶ μάλιστα εἶναι προπετής ἐξ αἰτίας τοῦ οἴνου, ἀνήρ ἀλαζών, οὐδὲ ἡσυχάζει· ὅστις πλατύνει τὴν ψυχήν αὑτοῦ ὡς δης καὶ εἶναι ὡς ὁ θάνατος καὶ δὲν χορταίνει, ἀλλὰ συνάγει εἰς ἑαυτὸν πάντα τὰ ἔθνη καὶ συλλαμβάνει εἰς ἑαυτὸν πάντας τοὺς λαούς.

6

Δὲν θέλουσι λάβει πάντες οὗτοι παραβολήν κατ᾿ αὐτοῦ καὶ παροιμίαν ἐμπαικτικήν ἐναντίον αὐτοῦ; καὶ εἰπεῖ, Οὐαὶ εἰς τὸν πληθύνοντα τὸ μή ἑαυτοῦ· ἕως πότε; καὶ εἰς τὸν ἐπιβαρύνοντα ἑαυτὸν μὲ παχὺν πηλόν.

7

Δὲν θέλουσι σηκωθῆ ἐξαίφνης οἱ δάκνοντές σε καὶ ἐξεγερθῆ οἱ ταλαιπωροῦντές σε καὶ θέλεις εἶσθαι πρὸς αὐτοὺς εἰς διαρπαγήν;

8

Ἐπειδή σὺ ἐλαφυραγώγησας ἔθνη πολλά, ἅπαν τὸ ὑπόλοιπον τῶν λαῶν θέλουσι σὲ λαφυραγωγήσει, ἐξ αἰτίας τῶν αἱμάτων τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς ἀδικίας τῆς γῆς, τῆς πόλεως καὶ πάντων τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ.

9

Οὐαὶ εἰς τὸν πλεονεκτοῦντα πλεονεξίαν κακήν διὰ τὸν οἶκον αὑτοῦ, διὰ νὰ θέσῃ τὴν φωλεὰν αὑτοῦ ὑψηλά, διὰ νὰ ἐλευθερωθῇ ἐκ χειρὸς τοῦ κακοῦ.

10

Ἐβουλεύθης αἰσχύνην εἰς τὸν οἶκόν σου, ἐξολοθρεύων πολλοὺς λαούς, καὶ ἡμάρτησας κατὰ τῆς ψυχῆς σου.

11

Διότι ὁ λίθος ἀπὸ τοῦ τοίχου θέλει βοήσει καὶ τὰ ξυλοδέματα θέλουσιν ἀποκριθῆ πρὸς αὐτόν.

12

Οὐαὶ εἰς τὸν οἰκοδομοῦντα πόλιν ἐν αἵμασι καὶ θεμελιοῦντα πόλιν ἐν ἀδικίαις.

13

Ἰδού, δὲν εἶναι τοῦτο παρὰ τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, νὰ μοχθῶσιν οἱ λαοὶ διὰ τὸ πῦρ καὶ τὰ ἔθνη νὰ ἀποκάμνωσι διὰ τὴν ματαιότητα;

14

Διότι ἡ γῆ θέλει εἶσθαι πλήρης τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Κυρίου, καθὼς τὰ ὕδατα σκεπάζουσι τὴν θάλασσαν.

15

Οὐαὶ εἰς τὸν ποτίζοντα τὸν πλησίον αὑτοῦ, εἰς σὲ ὅστις προσφέρεις τὴν φιάλην σου καὶ προσέτι μεθύεις αὐτόν, διὰ νὰ θεωρῇς τὴν γύμνωσιν αὐτῶν.

16

Ἐνεπλήσθης αἰσχύνης ἀντὶ δόξης· πίε καὶ σύ, καὶ ἄς ἀνακαλυφθῆ ἡ ἀκροβυστία σου· τὸ ποτήριον τῆς δεξιᾶς τοῦ Κυρίου θέλει στραφῆ πρὸς σέ, καὶ ἐμετὸς ἀτιμίας θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὴν δόξαν σου.

17

Διότι ἡ πρὸς τὸν Λίβανον ἀδικία σου θέλει σὲ καλύψει, καὶ ἡ φθορὰ τῶν θηρίων ἡ καταπτοήσασα αὐτὰ θέλει σὲ πτοήσει, ἐξ αἰτίας τῶν αἱμάτων τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς ἀδικίας τῆς γῆς, τῆς πόλεως καὶ πάντων τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ.

18

Τίς ἡ φέλεια τοῦ γλυπτοῦ, ὅτι ὁ μορφωτής αὐτοῦ ἔγλυψεν αὐτό; τοῦ χωνευτοῦ καὶ τοῦ διδασκάλου τοῦ ψεύδους, ὅτι ὁ κατασκευάσας θαρρεῖ εἰς τὸ ἔργον αὑτοῦ, ὥστε νὰ κάμνῃ εἴδωλα ἄφωνα;

19

Οὐαὶ εἰς τὸν λέγοντα πρὸς τὸ ξύλον, Ἐξεγείρου· εἰς τὸν ἄφωνον λίθον, Σηκώθητι· αὐτὸ θέλει διδάξει; Ἰδού, αὐτὸ εἶναι περιεσκεπασμένον μὲ χρυσὸν καὶ ἄργυρον, καὶ δὲν εἶναι πνοή παντελῶς ἐν αὐτῷ.

20

Ἀλλ᾿ ὁ Κύριος εἶναι ἐν τῷ ναῷ τῷ ἁγίῳ αὑτοῦ· σιώπα ἐνώπιον αὐτοῦ, πᾶσα ἡ γῆ.