Ἰωνᾶς 2

1

Καὶ προσηυχήθη Ἰωνᾶς πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν αὑτοῦ ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους,

2

Καὶ εἶπεν, Ἐβόησα ἐν τῇ θλίψει μου πρὸς τὸν Κύριον, καὶ εἰσήκουσέ μου· ἐκ κοιλίας δου ἐβόησα, καὶ ἤκουσας τῆς φωνῆς μου.

3

Διότι μὲ ἔρριψας εἰς τὰ βάθη, εἰς τὴν καρδίαν τῆς θαλάσσης, καὶ ῥεύματα μὲ περιεκύκλωσαν· πᾶσαι αἱ τρικυμίαι σου καὶ τὰ κύματά σου διῆλθον ἐπάνωθέν μου.

4

Καὶ ἐγὼ εἶπα, Ἀπερρίφθην ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν σου· ὅμως θέλω ἐπιβλέψει πάλιν εἰς τὸν ναὸν τὸν ἅγιόν σου.

5

Τὰ ὕδατα μὲ περιεκύκλωσαν ἕως τῆς ψυχῆς, ἡ ἄβυσσος μὲ περιέκλεισε, τὰ φύκια περιετυλίχθησαν περὶ τὴν κεφαλήν μου.

6

Κατέβην εἰς τὰ ἔσχατα τῶν ὀρέων· οἱ μοχλοὶ τῆς γῆς εἶναι ἐπάνωθέν μου διαπαντός· ἀλλ᾿ ἀνέβη ἡ ζωή μου ἀπὸ τῆς φθορᾶς, Κύριε Θεὲ μου·

7

Ἐνῷ ἦτο ἐκλείπουσα ἐν ἐμοὶ ἡ ψυχή μου, ἐνεθυμήθην τὸν Κύριον· καὶ ἡ προσευχή μου εἰσῆλθε πρὸς σέ, εἰς τὸν ναὸν τὸν ἅγιόν σου.

8

Οἱ φυλάττοντες ματαιότητας ψεύδους ἐγκαταλείπουσι τὸ ἔλεος αὑτῶν.

9

Ἀλλ᾿ ἐγὼ θέλω θυσιάσει πρὸς σὲ μετὰ φωνῆς αἰνέσεως· θέλω ἀποδώσει ὅσα ηὐχήθην· ἡ σωτηρία εἶναι παρὰ τοῦ Κυρίου.

10

Καὶ προσέταξεν ὁ Κύριος τὸ κῆτος καὶ ἐξήμεσε τὸν Ἰωνᾶν ἐπὶ τὴν ξηράν.