Δανιήλ 5

1

Βαλτάσαρ ὁ βασιλεὺς ἔκαμε συμπόσιον μέγα εἰς χιλίους ἐκ τῶν μεγιστάνων αὑτοῦ καὶ ἔπινεν οἶνον ἐνώπιον τῶν χιλίων.

2

Καὶ ἐν τῇ γεύσει τοῦ οἴνου προσέταξεν ὁ Βαλτάσαρ νὰ φέρωσι τὰ σκεύη τὰ χρυσὰ καὶ τὰ ἀργυρά, τὰ ὁποῖα Ναβουχοδονόσορ ὁ πατήρ αὐτοῦ ἀφρεσεν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ πίωσιν ἐν αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτοῦ, αἱ γυναῖκες αὑτοῦ καὶ αἱ παλλακαὶ αὐτοῦ.

3

Καὶ ἐφέρθησαν τὰ σκεύη τὰ χρυσά, τὰ ὁποῖα ἀφῃρέθησαν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ ἔπινον ἐν αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτοῦ, αἱ γυναῖκες αὐτοῦ καὶ αἱ παλλακαὶ αὐτοῦ.

4

Ἔπινον οἶνον καὶ •νεσαν τοὺς θεοὺς τοὺς χρυσοὺς καὶ ἀργυρούς, τοὺς χαλκούς, τοὺς σιδηρούς, τοὺς ξυλίνους καὶ τοὺς λιθίνους.

5

Ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐξῆλθον δάκτυλοι χειρὸς ἀνθρώπου καὶ ἔγραψαν κατέναντι τῆς λυχνίας ἐπὶ τὸ κονίαμα τοῦ τοίχου τοῦ παλατίου τοῦ βασιλέως· καὶ ὁ βασιλεὺς ἔβλεπε τὴν παλάμην τῆς χειρός, ἥτις ἔγραψε.

6

Τότε ἡ ὄψις τοῦ βασιλέως ἠλλοιώθη καὶ οἱ διαλογισμοὶ αὐτοῦ συνετάραττον αὐτόν, ὥστε οἱ σύνδεσμοι τῆς ὀσφύος αὐτοῦ διελύοντο καὶ τὰ γόνατα αὐτοῦ συνεκρούοντο.

7

Καὶ ἐβόησεν ὁ βασιλεὺς μεγαλοφώνως νὰ εἰσάξωσι τοὺς ἐπαοιδούς, τοὺς Χαλδαίους καὶ τοὺς μάντεις. Τότε ὁ βασιλεὺς ἐλάλησε καὶ εἶπε πρὸς τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος, Ὅστις ἀναγνώσῃ τὴν γραφήν ταύτην καὶ μοὶ δείξῃ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῆς, θέλει ἐνδυθῆ πορφύραν, καὶ ἡ ἅλυσος ἡ χρυσή θέλει τεθῆ περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ θέλει εἶσθαι ὁ τρίτος ἄρχων τοῦ βασιλείου.

8

Τότε εἰσῆλθον πάντες οἱ σοφοὶ τοῦ βασιλέως· πλήν δὲν ἠδύναντο νὰ ἀναγνώσωσι τὴν γραφήν οὐδὲ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῆς νὰ φανερώσωσι πρὸς τὸν βασιλέα.

9

Καὶ ὁ βασιλεὺς Βαλτάσαρ ἐταράχθη μεγάλως καὶ ἠλλοιώθη ἐν αὐτῷ ἡ ὄψις αὐτοῦ καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτοῦ συνεταράχθησαν.

10

Ἡ βασίλισσα ἐκ τῶν λόγων τοῦ βασιλέως καὶ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ συμποσίου· καὶ ἐλάλησεν ἡ βασίλισσα καὶ εἶπε, Βασιλεῦ, ζῆθι εἰς τὸν αἰῶνα· μή σὲ ταράττωσιν οἱ διαλογισμοὶ σου καὶ ἡ ὄψις σου ἄς μή ἀλλοιοῦται.

11

Ὑπάρχει ἄνθρωπος ἐν τῷ βασιλείῳ σου, εἰς τὸν ὁποῖον εἶναι τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων θεῶν· καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ πατρὸς σου φῶς καὶ σύνεσις καὶ σοφία, ὡς ἡ σοφία τῶν θεῶν, εὑρέθησαν ἐν αὐτῷ, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ὁ πατήρ σου, ὁ βασιλεὺς ὁ πατήρ σου, κατέστησεν ἄρχοντα τῶν μάγων, τῶν ἐπαοιδῶν, τῶν Χαλδαίων καὶ τῶν μάντεων.

12

Διότι πνεῦμα ἔξοχον καὶ γνῶσις καὶ σύνεσις, ἑρμηνεία ἐνυπνίων καὶ ἐξήγησις αἰνιγμάτων καὶ λύσις ἀποριῶν, εὑρέθησαν ἐν αὐτῷ τῷ Δανιήλ, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς μετωνόμασε Βαλτασάσαρ· τώρα λοιπὸν ἄς προσκληθῇ ὁ Δανιήλ, καὶ θέλει δείξει τὴν ἑρμηνείαν.

13

Τότε εἰσήχθη ὁ Δανιήλ ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως. Καὶ ὁ βασιλεὺς ἐλάλησε καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δανιήλ, Σὺ εἶσαι ὁ Δανιήλ ἐκεῖνος, ὅστις εἶσαι ἐκ τῶν υἱῶν τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Ἰούδα, τοὺς ὁποίους ἔφερεν ἐκ τῆς Ἰουδαίας ὁ βασιλεὺς ὁ πατήρ μου;

14

Ἤκουσα τῳόντι περὶ σοῦ, ὅτι τὸ πνεῦμα τῶν θεῶν εἶναι ἐν σοὶ καὶ φῶς καὶ σύνεσις καὶ σοφία ἔξοχος εὑρέθησαν ἐν σοί.

15

Καὶ τώρα εἰσῆλθον ἔμπροσθέν μου οἱ σοφοὶ καὶ οἱ ἐπαοιδοί, διὰ νὰ ἀναγνώσωσι τὴν γραφήν ταύτην καὶ νὰ φανερώσωσιν εἰς ἐμὲ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῆς, πλήν δὲν ἠδυνήθησαν νὰ δείξωσι τοῦ πράγματος τὴν ἑρμηνείαν.

16

Καὶ ἐγὼ ἤκουσα περὶ σοῦ, ὅτι δύνασαι νὰ ἑρμηνεύῃς καὶ νὰ λύῃς ἀπορίας· τώρα λοιπόν, ἐὰν δυνηθῇς νὰ ἀναγνώσῃς τὴν γραφήν καὶ νὰ φανερώσῃς πρὸς ἐμὲ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῆς θέλεις ἐνδυθῆ πορφύραν καὶ ἡ ἅλυσος ἡ χρυσή θέλει τεθῆ περὶ τὸν τράχηλόν σου καὶ θέλεις εἶσθαι ὁ τρίτος ἄρχων τοῦ βασιλείου.

17

Τότε ὁ Δανιήλ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, Τὰ δῶρά σου ἄς ἦναι ἐν σοὶ καὶ δὸς εἰς ἄλλον τὰς ἀμοιβὰς σου· ἐγὼ δὲ θέλω ἀναγνώσει τὴν γραφήν εἰς τὸν βασιλέα καὶ θέλω φανερώσει τὴν ἑρμηνείαν πρὸς αὐτόν.

18

Βασιλεῦ, ὁ Θεὸς ὁ ὕψιστος ἔδωκεν εἰς τὸν Ναβουχοδονόσορ τὸν πατέρα σου βασιλείαν καὶ μεγαλειότητα καὶ δόξαν καὶ τιμήν.

19

Καὶ διὰ τὴν μεγαλειότητα, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν εἰς αὐτόν, πάντες οἱ λαοί, ἔθνη καὶ γλῶσσαι ἔτρεμον καὶ ἐφοβοῦντο ἔμπροσθεν αὐτοῦ· ὅντινα ἤθελεν ἐφόνευε καὶ ὅντινα ἤθελεν ἐφύλαττε ζῶντα καὶ ὅντινα ἤθελεν ὕψωνε καὶ ὅντινα ἤθελεν ἐταπείνονεν·

20

ἀλλ᾿ ὅτε ἡ καρδία αὐτοῦ ἐπήρθη καὶ ὁ νοῦς αὐτοῦ ἐσκληρύνθη ἐν τῇ ὑπερηφανίᾳ, κατεβιβάσθη ἀπὸ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου αὑτοῦ καὶ ἀφῃρέθη ἡ δόξα αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ·

21

καὶ ἐξεδιώχθη ἐκ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ ἔγεινεν ὡς τῶν θηρίων καὶ ἡ κατοικία αὐτοῦ ἦτο μετὰ τῶν ἀγρίων ὄνων· μὲ χόρτον ὡς οἱ βόες ἐτρέφετο καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐβρέχετο ὑπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ· ἑωσοῦ ἐγνώρισεν ὅτι ὁ Θεὸς ὁ ὕψιστος εἶναι Κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων καὶ ὅντινα θέλει, στήνει ἐπ᾿ αὐτήν.

22

Καὶ σὺ ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὁ Βαλτάσαρ, δὲν ἐταπείνωσας τὴν καρδίαν σου, ἐνῷ ἐγνώριζες πάντα ταῦτα·

23

ἀλλ᾿ ὑψώθης ἐναντίον τοῦ Κυρίου τοῦ οὐρανοῦ· καὶ τὰ σκεύη τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἔφεραν ἔμπροσθέν σου, καὶ ἐπίνετε οἶνον ἐξ αὐτῶν καὶ σὺ καὶ οἱ μεγιστᾶνές σου, αἱ γυναῖκές σου καὶ αἱ παλλακαὶ σου· καὶ ἐδοξολόγησας τοὺς θεοὺς τοὺς ἀργυροὺς καὶ τοὺς χρυσούς, τοὺς χαλκούς, τοὺς σιδηρούς, τοὺς ξυλίνους καὶ τοὺς λιθίνους, οἵτινες δὲν βλέπουσιν οὐδὲ ἀκούουσιν οὐδὲ νοοῦσι· τὸν δὲ Θεόν, εἰς τοῦ ὁποίου τὴν χεῖρα εἶναι ἡ πνοή σου καὶ εἰς τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ πᾶσαι αἱ ὁδοὶ σου, δὲν ἐδόξασας.

24

Διὰ τοῦτο ἐστάλη ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἡ παλάμη τῆς χειρὸς καὶ ἐνεχαράχθη ἡ γραφή αὕτη.

25

Καὶ αὕτη εἶναι ἡ γραφή ἥτις ἐνεχαράχθη· Μενέ, Μενέ, Θεκέλ, Ο ὐ φ α ρ σ ί ν.

26

Αὕτη εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ πράγματος· Μενέ, ἐμέτρησεν ὁ Θεὸς τὴν βασιλείαν σου καὶ ἐτελείωσεν αὐτήν·

27

Θεκέλ, ἐζυγίσθης ἐν τῇ πλάστιγγι καὶ εὑρέθης ἐλλιπής·

28

Φερές, διηρέθη ἡ βασιλεία σου καὶ ἐδόθη εἰς τοὺς Μήδους καὶ Πέρσας.

29

Τότε προσέταξεν ὁ Βαλτάσαρ καὶ ἐνέδυσαν τὸν Δανιήλ τὴν πορφύραν, καὶ περιέθηκαν τὴν ἅλυσον τὴν χρυσήν περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ διεκήρυξαν περὶ αὐτοῦ, νὰ ἦναι ὁ τρίτος ἄρχων τοῦ βασιλείου.

30

τὴν αὐτήν νύκτα ἐφονεύθη ὁ Βαλτάσαρ ὁ βασιλεὺς τῶν Χαλδαίων.

31

Καὶ Δαρεῖος ὁ Μῆδος ἔλαβε τὴν βασιλείαν, ὤν περίπου ἐτῶν ἑξήκοντα δύο.