Ιεζεκιήλ 31

1

Καὶ ἐν τῷ ἑνδεκάτω ἔτει, τῷ τρίτῳ μηνί, τῇ πρώτῃ τοῦ μηνός, ἔγεινε λόγος Κυρίου πρὸς ἐμέ, λέγων,

2

Υἱὲ ἀνθρώπου, εἰπὲ πρὸς τὸν Φαραὼ βασιλέα τῆς Αἰγύπτου καὶ πρὸς τὸ πλῆθος αὐτοῦ· Μὲ ποῖον ὡμοιώθης ἐν τῇ μεγαλειότητί σου;

3

Ἰδού, ὁ Ἀσσύριος ἦτο κέδρος ἐν τῷ Λιβάνῳ μὲ κλάδους ὡραίους, καὶ πυκνὸς τὴν σκιὰν καὶ ὑψηλὸς τὸ μέγεθος, καὶ ἡ κορυφή αὐτοῦ ἦτο ἐν μέσῳ κλάδων πυκνῶν.

4

Τὰ ὕδατα ηὔξησαν αὐτόν, ἡ ἄβυσσος ὕψωσεν αὐτὸν μὲ τοὺς ποταμοὺς αὑτῆς τοὺς ῥέοντας κύκλῳ τῶν φυτῶν αὐτοῦ, καὶ ἐξέπεμπε τοὺς ῥύακας αὑτῆς εἰς πάντα τὰ δένδρα τοῦ ἀγροῦ.

5

Ὅθεν τὸ ὕψος ἑαυτοῦ ἀνέβη ὑπεράνω πάντων τῶν δένδρων τοῦ ἀγροῦ καὶ οἱ κλῶνοι αὐτοῦ ἐπλήθυναν καὶ οἱ κλάδοι αὐτοῦ ἐξετάνθησαν διὰ τὸ πλῆθος τῶν ὑδάτων, ἐνῷ ἐβλάστανε.

6

Πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ἐφώλευον ἐν τοῖς κλώνοις αὐτοῦ, καὶ πάντα τὰ ζῷα τοῦ ἀγροῦ ἐγέννων ὑπὸ τοὺς κλάδους αὐτοῦ· ὑπὸ δὲ τὴν σκιὰν αὐτοῦ κατῴκουν πάντα τὰ μεγάλα ἔθνη.

7

Ἦτο λοιπὸν ὡραῖος κατὰ τὸ μέγεθος αὑτοῦ καὶ κατὰ τὴν ἔκτασιν τῶν κλάδων αὑτοῦ, διότι αἱ ῥίζαι αὐτοῦ ἦσαν πλησίον ὑδάτων πολλῶν.

8

Αἱ κέδροι ἐν τῷ παραδείσῳ τοῦ Θεοῦ δὲν ἠδύναντο νὰ κρύψωσιν αὐτόν· αἱ ἔλατοι δὲν ἐξισοῦντο μὲ τοὺς κλώνους αὐτοῦ, καὶ αἱ κάστανοι δὲν ἐξισοῦντο μὲ τοὺς κλάδους αὐτοῦ· οὐδὲν δένδρον ἐν τῷ παραδείσῳ τοῦ Θεοῦ ὡμοίαζεν αὐτὸν κατὰ τὴν ὡραιότητα αὐτοῦ.

9

Ἔκαμον αὐτὸν ὡραῖον κατὰ τὸ πλῆθος τῶν κλάδων αὐτοῦ, ὥστε πάντα τὰ δένδρα τῆς Ἐδέμ, τὰ ἐν τῷ παραδείσῳ τοῦ Θεοῦ, ἐζήλευον αὐτόν.

10

Διὰ τοῦτο οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἐπειδή ὕψωσας σεαυτὸν ὑψηλά, καὶ ἐπειδή ἐσήκωσε τὴν κορυφήν αὑτοῦ μεταξὺ τῶν πυκνῶν κλώνων καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ ἐπήρθη εἰς τὸ ὕψος αὐτοῦ,

11

διὰ τοῦτο παρέδωκα αὐτὸν εἰς τὴν χεῖρα τοῦ δυνάστου τῶν ἐθνῶν, ὅστις θέλει φερθῆ ἀξίως πρὸς αὐτόν· ἀπέβαλον αὐτὸν διὰ τὴν ἀσέβειαν αὐτοῦ.

12

Καὶ ξένοι, οἱ τρομερώτεροι τῶν ἐθνῶν, ἔκοψαν αὐτὸν καὶ ἐγκατέλιπον αὐτόν· οἱ κλάδοι αὐτοῦ ἔπεσον ἐπὶ τὰ ὄρη καὶ ἐν πάσαις ταῖς φάραγξι καὶ οἱ κλῶνοι αὐτοῦ συνετρίφθησαν ὑπὸ πάντων τῶν ποταμῶν τῆς γῆς, καὶ πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς κατέβησαν ἀπὸ τῆς σκιᾶς αὐτοῦ καὶ ἐγκατέλιπον αὐτόν.

13

Ἐπὶ τοῦ πτώματος αὐτοῦ θέλουσιν ἐπικάθησθαι πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐπὶ τοὺς κλάδους αὐτοῦ θέλουσιν εἶσθαι πάντα τὰ ζῷα τοῦ ἀγροῦ·

14

διὰ νὰ μή ὑψωθῇ ἐν τῷ ὕψει αὑτοῦ οὐδὲν ἐκ τῶν δένδρων τῶν ὑδάτων μηδὲ νὰ σηκώσωσι τὴν κορυφήν αὑτῶν μεταξὺ τῶν πυκνῶν κλάδων, καὶ ἐκ πάντων τῶν πινόντων ὕδωρ, οὐδὲν ἐκ τούτων νὰ μή στέκηται ἐν τῷ ὕψει αὑτοῦ· διότι πάντα παρεδόθησαν εἰς τὸν θάνατον, εἰς τὰ κατώτατα τῆς γῆς, ἐν μέσῳ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, μετὰ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον.

15

Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Καθ᾿ ἥν ἡμέραν κατέβη εἰς τὸν δην, ἔκαμον νὰ γείνῃ πένθος· ἐσκέπασα τὴν ἄβυσσον δι᾿ αὐτὸν καὶ ἐμπόδισα τοὺς ποταμοὺς αὐτῆς καὶ τὰ μεγάλα ὕδατα ἐκρατήθησαν· καὶ ἔκαμον νὰ πενθήσῃ ὁ Λίβανος δι᾿ αὐτὸν καὶ πάντα τὰ δένδρα τοῦ ἀγροῦ ἐμαράνθησαν δι᾿ αὐτόν.

16

Ἔκαμον τὰ ἔθνη νὰ σεισθῶσιν εἰς τὸν ἦχον τῆς πτώσεως αὐτοῦ, ὅτε κατεβίβασα αὐτὸν εἰς τὸν δην μετὰ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον· καὶ πάντα τὰ δένδρα τῆς Ἐδέμ, τὰ ἐκλεκτὰ καὶ τὰ καλὰ τοῦ Λιβάνου, πάντα τὰ πίνοντα ὕδωρ, παρηγορήθησαν ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς.

17

Καὶ αὐτοὶ ὅτι κατέβησαν εἰς τὸν δην μετ᾿ αὐτοῦ, πρὸς τοὺς τεθανατωμένους ἐν μαχαίρᾳ· καὶ ὅσοι ἦσαν ὁ βραχίων αὐτοῦ, οἱ κατοικοῦντες ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ ἐν μέσῳ τῶν ἐθνῶν.

18

Μὲ ποῖον ὡμοιώθης οὕτως ἐν τῇ δόξῃ καὶ ἐν τῇ μεγαλειότητι, μεταξὺ τῶν δένδρων τῆς Ἐδέμ; θέλεις ὅμως καταβιβασθῆ μετὰ τῶν δένδρων τῆς Ἐδὲμ εἰς τὰ κατώτατα τῆς γῆς· θέλεις κοίτεσθαι ἐν μέσῳ τῶν ἀπεριτμήτων μετὰ τῶν τεθανατωμένων ἐν μαχαίρᾳ· οὗτος εἶναι ὁ Φαραὼ καὶ ἅπαν τὸ πλῆθος αὐτοῦ, λέγει Κύριος ὁ Θεός.