Ησαΐας 2

1

Ὁ λόγος, ὁ γενόμενος δι᾿ ὁράματος εἰς τὸν Ἡσαΐαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμώς, περὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ.

2

Ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις τὸ ὄρος τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου θέλει στηριχθῆ ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῶν ὀρέων καὶ ὑψωθῆ ὑπεράνω τῶν βουνῶν· καὶ πάντα τὰ ἔθνη θέλουσι συρρέει εἰς αὐτό,

3

καὶ πολλοὶ λαοὶ θέλουσιν ὑπάγει καὶ εἰπεῖ, Ἔλθετε καὶ ἄς ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ· καὶ θέλει διδάξει ἡμᾶς τὰς ὁδοὺς αὑτοῦ, καὶ θέλομεν περιπατήσει ἐν ταῖς τρίβοις αὑτοῦ. Διότι ἐκ Σιὼν θέλει ἐξέλθει νόμος καὶ λόγος Κυρίου ἐξ Ἱερουσαλήμ.

4

Καὶ θέλει κρίνει ἀναμέσον τῶν ἐθνῶν καὶ θέλει ἐλέγξει πολλοὺς λαούς· καὶ θέλουσι σφυρηλατήσει τὰς μαχαίρας αὑτῶν διὰ ὑνία καὶ τὰς λόγχας αὑτῶν διὰ δρέπανα· δὲν θέλει σηκώσει μάχαιραν ἔθνος ἐναντίον ἔθνους, οὐδὲ θέλουσι μάθει πλέον τὸν πόλεμον.

5

Οἶκος Ἰακώβ, ἔλθετε καὶ ἄς περιπατήσωμεν ἐν τῷ φωτὶ τοῦ Κυρίου.

6

Βεβαίως σὺ ἐγκατέλιπες τὸν λαὸν σου, τὸν οἶκον Ἰακώβ, διότι ἐνεπλήσθησαν τῆς ἀνατολῆς καὶ ἔγειναν μάντεις ὡς οἱ Φιλισταῖοι, καὶ συνηνώθησαν μετὰ τῶν τέκνων τῶν ἀλλοφύλων.

7

Καὶ ἡ γῆ αὐτῶν ἐνεπλήσθη ἀργυρίου καὶ χρυσίου, καὶ δὲν είναι τέλος τῶν θησαυρῶν αὐτῶν· ἐνεπλήσθη ἡ γῆ αὐτῶν καὶ ἵππων, καὶ δὲν εἶναι τέλος τῶν ἁμαξῶν αὐτῶν.

8

Καὶ ἡ γῆ αὐτῶν ἐνεπλήσθη ἀπὸ εἰδώλων· ἐλάτρευσαν τὸ ποίημα τῶν χειρῶν αὑτῶν, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον οἱ δάκτυλοι αὐτῶν ἔκαμον·

9

καὶ ὁ κοινὸς ἄνθρωπος ὑπέκυψε καὶ ὁ μεγάλος ἐταπεινώθη· καὶ δὲν θέλεις συγχωρήσει αὐτούς.

10

Εἴσελθε εἰς τὸν βράχον καὶ κρύφθητι εἰς τὸ χῶμα, διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ.

11

Οἱ ὑπερήφανοι ὀφθαλμοὶ τοῦ ἀνθρώπου θέλουσι ταπεινωθῆ, καὶ ἡ ἔπαρσις τῶν ἀνθρώπων θέλει ὑποκύψει· μόνος δὲ ὁ Κύριος θέλει ὑψωθῆ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.

12

Διότι ἡμέρα Κυρίου τῶν δυνάμεων θέλει ἐπέλθει ἐπὶ πάντα ἀλαζόνα καὶ ὑπερήφανον καὶ ἐπὶ πάντα ὑψωμένον· καὶ θέλει ταπεινωθῆ·

13

καὶ ἐπὶ πάσας τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου τὰς ὑψηλὰς καὶ ἐπηρμένας καὶ ἐπὶ πάσας τὰς δρῦς τῆς Βασάν,

14

καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ὑψηλὰ ὄρη καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ὑψωμένα βουνὰ,

15

καὶ ἐπὶ πάντα πύργον ὑψηλὸν καὶ ἐπὶ πᾶν τεῖχος περιπεφραγμένον,

16

καὶ ἐπὶ πάντα τὰ πλοῖα τῆς Θαρσεὶς καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ἡδονικὰ θεάματα.

17

Καὶ τὸ ὕψος τοῦ ἀνθρώπου θέλει ὑποκύψει, καὶ ἡ ἔπαρσις τῶν ἀνθρώπων θέλει ταπεινωθῆ· μόνος δὲ ὁ Κύριος θέλει ὑψωθῆ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.

18

Καὶ τὰ εἴδωλα θέλουσιν ὁλοκλήρως καταστραφῆ.

19

Καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὰ σπήλαια τῶν βράχων καὶ εἰς τὰς τρύπας τῆς γῆς, διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ, ὅταν ἐγερθῇ διὰ νὰ κλονίσῃ τὴν γῆν.

20

Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλει ῥίψει ὁ ἄνθρωπος εἰς τοὺς ἀσπάλακας καὶ εἰς τὰς νυκτερίδας τὰ ἀργυρὰ αὑτοῦ εἴδωλα καὶ τὰ χρυσὰ αὑτοῦ εἴδωλα, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν εἰς ἑαυτὸν διὰ νὰ προσκυνῇ·

21

διὰ νὰ εἰσέλθωσιν εἰς τὰς σχισμὰς τῶν βράχων καὶ εἰς τὰ σπήλαια τῶν πετρῶν, διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ, ὅταν ἐγερθῇ διὰ νὰ κλονίσῃ τὴν γῆν.

22

Παραιτήθητε ἀπὸ ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου ἡ πνοή εἶναι εἰς τοὺς μυκτῆρας αὐτοῦ· διότι εἰς τί εἶναι ἄξιος λόγου;