Ησαΐας 17

1

Ἡ κατὰ Δαμασκοῦ ὄρασις. Ἰδού, ἡ Δαμασκὸς πεπαυμένη τοῦ νὰ ἦναι πόλις, καὶ θέλει εἶσθαι σωρὸς ἐρειπίων.

2

Αἱ πόλεις τῆς Ἀροήρ ἐγκατελείφθησαν· θέλουσιν εἶσθαι διὰ τὰ ποίμνια, τὰ ὁποῖα θέλουσιν ἀναπαύεσθαι ἐκεῖ, καὶ δὲν θέλει εἶσθαι ὁ φοβίζων.

3

Καὶ θέλει ἐκλείψει ἀπὸ τοῦ Ἐφραΐμ ἡ βοήθεια καὶ τὸ βασίλειον ἀπὸ τῆς Δαμασκοῦ, καὶ τὸ ὑπόλοιπον τῆς Συρίας θέλει γείνει ὡς ἡ δόξα τῶν υἱῶν τοῦ Ἰσραήλ, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων.

4

Καὶ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἡ δόξα τοῦ Ἰακὼβ θέλει σμικρυνθῆ καὶ τὸ πάχος τῆς σαρκὸς αὐτοῦ θέλει ἰσχνωθῆ.

5

Καὶ θέλει εἶσθαι, ὡς ὅταν ὁ θεριστής συνάγῃ τὸν σῖτον καὶ θερίζῃ τὰ ἀστάχυα διὰ τοῦ βραχίονος αὑτοῦ· καὶ θέλει εἶσθαι ὡς ὁ συνάγων ἀστάχυα ἐν τῇ κοιλάδι Ῥαφαείμ.

6

Θέλουσιν ὅμως μείνει ἐν αὐτῇ ῥῶγες, ὡς ἐν τῷ τιναγμῷ τῆς ἐλαίας, δύο τρεῖς ἐλαῖαι ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῶν ὑψηλοτέρων κλάδων, τέσσαρες πέντε ἐπὶ τῶν μακροτέρων αὐτῆς καρποφόρων κλάδων, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ.

7

Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ ἄνθρωπος θέλει ἀναβλέψει πρὸς τὸν Ποιητήν αὑτοῦ καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ θέλουσιν ἐνατενίσει πρὸς τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰσραήλ.

8

Καὶ δὲν θέλει ἀναβλέψει πρὸς τοὺς βωμούς, τὸ ἔργον τῶν χειρῶν αὑτοῦ, οὐδὲ θέλει σεβασθῆ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμον οἱ δάκτυλοι αὐτοῦ, οὔτε τὰ ἄλση οὔτε τὰ εἴδωλα.

9

Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ αἱ ὀχυραὶ πόλεις αὐτοῦ θέλουσιν εἶσθαι ὡς ἐγκαταλελειμμένος κλάδος καὶ ἀκρότατον κλωνάριον, τὸ ὁποῖον ἀφῆκαν ἐξ αἰτίας τῶν υἱῶν τοῦ Ἰσραήλ· καὶ θέλει εἶσθαι ἐρήμωσις.

10

Ἐπειδή ἐλησμόνησας τὸν Θεὸν τῆς σωτηρίας σου καὶ δὲν ἐνεθυμήθης τὸν βράχον τῆς δυνάμεώς σου, διὰ τοῦτο θέλεις φυτεύσει εὐάρεστα φυτά, καὶ θέλεις κάμει τὴν ἐμφύτευσιν μὲ ξένα βλαστήματα·

11

τὴν ἡμέραν θέλεις κάμει τὸ φυτὸν σου νὰ αὐξηθῇ, καὶ τὸ πρωΐ θέλεις κάμει τὸν σπόρον σου νὰ ἀνθήσῃ πλήν τὸ θέρος θέλει διαρπαχθῆ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ πόνου καὶ τῆς ἀπηλπισμένης θλίψεως.

12

Οὐαὶ εἰς τὸ πλῆθος πολλῶν λαῶν, οἵτινες κάμνουσι ταραχήν ὡς τὴν ταραχήν τῶν θαλασσῶν· καὶ εἰς τὸν θόρυβον τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα θορυβοῦσιν ὡς θόρυβον ὑδάτων πολλῶν.

13

Τὰ ἔθνη θέλουσι θορυβήσει ὡς θόρυβον ὑδάτων πολλῶν· ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς θέλει ἐλέγξει αὐτά, καὶ θέλουσι φύγει μακρὰν καὶ θέλουσιν ἐκδιωχθῆ, ὡς τὸ ἄχυρον τῶν βουνῶν ἔμπροσθεν τοῦ ἀνέμου καὶ ὡς κονιορτὸς ἔμπροσθεν τοῦ ἀνεμοστροβίλου.

14

Πρὸς τὸ ἑσπέρας, ἰδού, ταραχή· καὶ πρὶν τῆς αὐγῆς δὲν ὑπάρχει. Αὕτη εἶναι ἡ μερὶς τῶν λεηλατούντων ἡμᾶς καὶ ὁ κλῆρος τῶν διαρπαζόντων ἡμᾶς.