Ἆσμα Ἀσμάτων 6

1

Ποῦ ὑπῆγεν ὁ ἀγαπητὸς σου, ὦ ὡραία μεταξὺ τῶν γυναικῶν; ποῦ ἐστράφη ὁ ἀγαπητός σου; καὶ θέλομεν ζητήσει αὐτὸν μετὰ σοῦ.

2

Ὁ ἀγαπητὸς μου κατέβη εἰς τὸν κῆπον αὑτοῦ, εἰς τὰς πρασιὰς τῶν ἀρωμάτων, διὰ νὰ ποιμαίνῃ ἐν τοῖς κήποις καὶ νὰ συνάγῃ κρίνα.

3

Ἐγὼ εἶμαι τοῦ ἀγαπητοῦ μου, καὶ ἐμοῦ ὁ ἀγαπητὸς μου· ποιμαίνει μεταξὺ τῶν κρίνων.

4

Εἶσαι ὡραία, ἀγαπητή μου, ὡς Θερσά, εὔχαρις ὡς ἡ Ἱερουσαλήμ, τρομερὰ ὡς στράτευμα μὲ σημαίας.

5

Ἀπόστρεψον τοὺς ὀφθαλμοὺς σου ἀπεναντίον μου, διότι μὲ κατέπληξαν· τὰ μαλλία σου εἶναι ὡς ποίμνιον αἰγῶν καταβαινόντων ἀπὸ Γαλαάδ.

6

Οἱ ὀδόντες σου εἶναι ὡς ποίμνιον προβάτων, ἀναβαινόντων ἀπὸ τῆς λούσεως, τὰ ὁποῖα πάντα γεννῶσι δίδυμα, καὶ δὲν ὑπάρχει ἄτεκνον μεταξὺ αὐτῶν·

7

αἱ παρειαὶ σου ὡς τμῆμα ῥοϊδίου μεταξὺ τῶν πλοκάμων σου.

8

Ἑξήκοντα βασίλισσαι εἶναι καὶ ὀγδοήκοντα παλλακαὶ, καὶ νεάνιδες ἀναρίθμητοι·

9

μία εἶναι ἡ περιστερὰ μου, ἡ ἀμώμητός μου· αὐτή εἶναι ἡ μόνη τῆς μητρὸς αὑτῆς· εἶναι ἡ ἐκλεκτή τῆς τεκούσης αὐτήν. Εἶδον αὐτήν αἱ θυγατέρες καὶ ἐμακάρισαν αὐτήν· αἱ βασίλισσαι καὶ αἱ παλλακαί, καὶ ἐπνεσαν αὐτήν.

10

Τίς αὕτη, ἡ προκύπτουσα ὡς αὐγή, ὡραία ὡς ἡ σελήνη, λάμπουσα ὡς ὁ ἥλιος, τρομερὰ ὡς στράτευμα μὲ σημαίας;

11

Κατέβην εἰς τὸν κῆπον τῶν καρυῶν διὰ νὰ ἴδω τὴν χλόην τῆς κοιλάδος, νὰ ἴδω ἐὰν ἐβλάστησεν ἡ ἄμπελος καὶ ἐξήνθησαν αἱ ῥοϊδιαί.

12

Χωρὶς νὰ αἰσθανθῶ, ἡ ψυχή μου μὲ κατέστησεν ὡς τὰς ἁμάξας τοῦ Ἀμινναδίβ.

13

Ἐπίστρεψον, ἐπίστρεψον, ὦ Σουλαμίτις· ἐπίστρεψον, ἐπίστρεψον, διὰ νὰ σὲ θεωρήσωμεν. Τί θέλετε ἰδεῖ εἰς τὴν Σουλαμίτιν; Ὡς χορὸν δύο στρατοπέδων;