Ἆσμα Ἀσμάτων 2

1

Ἐγὼ εἶμαι τὸ ἄνθος τοῦ Σαρὼν καὶ τὸ κρῖνον τῶν κοιλάδων.

2

Καθὼς τὸ κρῖνον μεταξὺ τῶν ἀκανθῶν, οὕτως εἶναι ἡ ἀγαπητή μου μεταξὺ τῶν νεανίδων.

3

Καθὼς ἡ μηλέα μεταξὺ τῶν δένδρων τοῦ δάσους, οὕτως εἶναι ὁ ἀγαπητὸς μου μεταξὺ τῶν νεανίσκων· ἐπεθύμησα τὴν σκιὰν αὐτοῦ καὶ ἐκάθησα ὑπ᾿ αὐτήν, καὶ ὁ καρπὸς αὐτοῦ ἦτο γλυκὺς εἰς τὸν οὐρανίσκον μου.

4

Μὲ ἔφερεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ οἴνου, καὶ ἡ σημαία αὐτοῦ ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ ἀγάπη.

5

Ὑποστηρίξατέ με μὲ γλυκίσματα δυναμωτικά, ἀναψύξατέ με μὲ μῆλα· διότι εἶμαι τετρωμένη ὑπὸ ἀγάπης.

6

Ἡ ἀριστερὰ αὐτοῦ εἶναι ὑπὸ τὴν κεφαλήν μου, καὶ ἡ δεξιὰ αὐτοῦ μὲ ἐναγκαλίζεται.

7

Σᾶς ὁρκίζω, θυγατέρες Ἱερουσαλήμ, εἰς τὰς δορκάδας καὶ εἰς τὰς ἐλάφους τοῦ ἀγροῦ, νὰ μή ἐξεγείρητε μηδὲ νὰ ἐξυπνήσητε τὴν ἀγάπην μου, ἑωσοῦ θελήσῃ.

8

Φωνή τοῦ ἀγαπητοῦ μου! Ἰδοὺ, αὐτὸς ἔρχεται πηδῶν ἐπὶ τὰ ὄρη, σκιρτῶν ἐπὶ τοὺς λόφους.

9

Ὁ ἀγαπητὸς μου εἶναι ὅμοιος μὲ δορκάδα ἤ μὲ σκύμνον ἐλάφου· ἰδού, ἵσταται ὄπισθεν τοῦ τοίχου ἡμῶν, κυττάζει ἔξω διὰ τῶν θυρίδων, προκύπτει διὰ τῶν δικτυωτῶν.

10

Ἀποκρίνεται ὁ ἀγαπητὸς μου καὶ λέγει πρὸς ἐμέ, Σηκώθητι, ἀγαπητή μου, ὡραία μου, καὶ ἐλθέ·

11

Διότι ἰδού, ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ἡ βροχή διέβη, ἀπῆλθε·

12

τὰ ἄνθη φαίνονται ἐν τῇ γῇ· ὁ καιρὸς τοῦ σματος ἔφθασε, καὶ ἡ φωνή τῆς τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν·

13

ἡ συκῆ ἐξέφερε τοὺς ὀλύνθους αὑτῆς, καὶ αἱ ἄμπελοι μὲ τὰ ἄνθη τῆς σταφυλῆς διαδίδουσιν εὐωδίαν· σηκώθητι, ἀγαπητή μου, ὡραία μου, καὶ ἐλθέ·

14

Ὦ περιστερὰ μου, ἥτις εἶσαι ἐν ταῖς σχισμαῖς τοῦ βράχου, ἐν τοῖς ἀποκρύφοις τῶν κρημνῶν, δεῖξόν μοι τὴν ὄψιν σου, κάμε με νὰ ἀκούσω τὴν φωνήν σου· διότι ἡ φωνή σου εἶναι γλυκεῖα καὶ ἡ ὄψις σου ὡραία.

15

Πιάσατε εἰς ἡμᾶς τὰς ἀλώπεκας, τὰς μικρὰς ἀλώπεκας, αἵτινες ἀφανίζουσι τὰς ἀμπέλους· διότι αἱ ἄμπελοι ἡμῶν ἀνθοῦσιν.

16

Ὁ ἀγαπητὸς μου εἶναι εἰς ἐμὲ καὶ ἐγὼ εἰς αὐτόν· ποιμαίνει μεταξὺ τῶν κρίνων.

17

Ἑωσοῦ πνεύσῃ ἡ αὔρα τῆς ἡμέρας καὶ φύγωσιν αἱ σκιαὶ, ἐπίστρεψον, ἀγαπητὲ μου· γίνου ὅμοιος μὲ δορκάδα ἤ μὲ σκύμνον ἐλάφου ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ διεσχισμένα.