Ἐκκλησιαστής 7

1

Κάλλιον ὄνομα καλὸν παρὰ πολύτιμον μύρον· καὶ ἡ ἡμέρα τοῦ θανάτου παρὰ τὴν ἡμέραν τῆς γεννήσεως.

2

Κάλλιον νὰ ὑπάγῃ τις εἰς οἶκον πένθους, παρὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς οἶκον συμποσίου· διότι τοῦτο εἶναι τὸ τέλος παντὸς ἀνθρώπου, καὶ ὁ ζῶν θέλει βάλει αὐτὸ εἰς τὴν καρδίαν αὑτοῦ.

3

Κάλλιον ἡ λύπη παρὰ τὸν γέλωτα· διότι ἐκ τῆς σκυθρωπότητος τοῦ προσώπου ἡ καρδία γίνεται φαιδροτέρα.

4

Ἡ καρδία τῶν σοφῶν εἶναι ἐν οἴκῳ πένθους· ἀλλ᾿ ἡ καρδία τῶν ἀφρόνων ἐν οἴκῳ εὐφροσύνης.

5

Κάλλιον εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ ἀκούῃ ἐπίπληξιν σοφοῦ, παρὰ νὰ ἀκούῃ σμα ἀφρόνων·

6

διότι καθὼς εἶναι ὁ ἦχος τῶν ἀκανθῶν ὑποκάτω τοῦ λέβητος, οὕτως ὁ γέλως τοῦ ἄφρονος καὶ τοῦτο ματαιότης.

7

Βεβαίως ἡ καταδυναστεία παραλογίζει τὸν σοφόν· καὶ τὸ δῶρον διαφθείρει τὴν καρδίαν.

8

Κάλλιον τὸ τέλος τοῦ πράγματος παρὰ τὴν ἀρχήν αὐτοῦ· καλήτερος ὁ μακρόθυμος παρὰ τὸν ὑψηλόφρονα.

9

Μή σπεῦδε ἐν τῷ πνεύματί σου νὰ θυμόνης· διότι ὁ θυμὸς ἀναπαύεται ἐν τῷ κόλπῳ τῶν ἀφρόνων.

10

Μή εἴπῃς, Τίς ἡ αἰτία, διὰ τὴν ὁποίαν αἱ παρελθοῦσαι ἡμέραι ἦσαν καλήτεραι παρὰ ταύτας; διότι δὲν ἐρωτᾷς φρονίμως περὶ τούτου.

11

Ἡ σοφία εἶναι καλή ὡς ἡ κληρονομία, καὶ φέλιμος εἰς τοὺς βλέποντας τὸν ἥλιον.

12

Διότι ἡ σοφία εἶναι σκέπη, ὡς εἶναι σκέπη τὸ ἀργύριον· πλήν ἡ ὑπεροχή τῆς γνώσεως εἶναι, ὅτι ἡ σοφία ζωοποιεῖ τοὺς ἔχοντας αὐτήν.

13

Θεώρει τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ· διότι τίς δύναται νὰ κάμῃ εὐθὲς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον αὐτὸς ἔκαμε στρεβλόν;

14

Ἐν ἡμέρᾳ εὐτυχίας εὐφραίνου, ἐν δὲ ἡμέρᾳ δυστυχίας σκέπτου· διότι ὁ Θεὸς ἔκαμε τὸ ἕν ἀντίστιχον τοῦ ἄλλου, διὰ νὰ μή εὑρίσκῃ ὁ ἄνθρωπος μηδὲν ὀπίσω αὑτοῦ.

15

Τὰ πάντα εἶδον ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς ματαιότητός μου· ὑπάρχει δίκαιος, ὅστις ἀφανίζεται ἐν τῇ δικαιοσύνῃ αὑτοῦ· καὶ ὑπάρχει ἀσεβής, ὅστις μακροημερεύει ἐν τῇ κακίᾳ αὑτοῦ.

16

Μή γίνου δίκαιος παραπολύ, καὶ μή φρόνει σεαυτὸν ὑπέρμετρα σοφόν· διὰ τί νὰ ἀφανισθῇς;

17

Μή γίνου κακὸς παραπολύ, καὶ μή ἔσο ἄφρων· διὰ τί νὰ ἀποθάνῃς πρὸ τοῦ καιροῦ σου;

18

Εἶναι καλὸν νὰ κρατῇς τοῦτο, ἀπὸ δὲ ἐκείνου νὰ μή ἀποσύρῃς τὴν χεῖρά σου· διότι ὁ φοβούμενος τὸν Θεὸν θέλει ἐκφύγει πάντα ταῦτα.

19

Ἡ σοφία ἐνδυναμόνει τὸν σοφὸν περισσότερον παρὰ δέκα ἐξουσιάζοντες, οἵτινες εἶναι ἐν τῇ πόλει.

20

Διότι δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος δίκαιος ἐπὶ τῆς γῆς, ὅστις νὰ πράττῃ τὸ καλὸν καὶ νὰ μή ἁμαρτάνῃ.

21

Προσέτι, μή δώσῃς τὴν προσοχήν σου εἰς πάντας τοὺς λόγους ὅσοι λέγονται· μήποτε ἀκούσῃς τὸν δοῦλόν σου καταρώμενόν σε·

22

διότι πολλάκις καὶ ἡ καρδία σου γνωρίζει ὅτι καὶ σὺ παρομοίως κατηράσθης ἄλλους.

23

Πάντα ταῦτα ἐδοκίμασα διὰ τῆς σοφίας· εἶπα, Θέλω γείνει σοφός· ἀλλ᾿ αὕτη ἀπεμακρύνθη ἀπ᾿ ἐμοῦ.

24

Ὅ, τι εἶναι πολὺ μακρὰν καὶ εἰς ἄκρον βαρύ, τίς δύναται νὰ εὕρῃ τοῦτο;

25

Ἐγὼ περιῆλθον ἐν τῇ καρδίᾳ μου διὰ νὰ μάθω καὶ νὰ ἀνιχνεύσω, καὶ νὰ ἐκζητήσω σοφίαν καὶ τὸν λόγον τῶν πραγμάτων, καὶ νὰ γνωρίσω τὴν ἀσέβειαν τῆς ἀφροσύνης καὶ τὴν ἠλιθιότητα τῆς ἀνοησίας.

26

Καὶ εὗρον ὅτι πικροτέρα εἶναι παρὰ θάνατον ἡ γυνή, τῆς ὁποίας ἡ καρδία εἶναι παγίδες καὶ δίκτυα καὶ αἱ χεῖρες αὐτῆς δεσμά· ὁ ἀρεστὸς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ θέλει ἐκφύγει ἀπ᾿ αὐτῆς· ὁ δὲ ἁμαρτωλὸς θέλει συλληφθῆ ἐν αὐτῇ.

27

Ἰδέ, τοῦτο εὕρηκα, λέγει ὁ Ἐκκλησιαστής, ἐξετάζων ἕν πρὸς ἕν, διὰ νὰ εὕρω τὸν λόγον·

28

τὸν ὁποῖον ἔτι ἡ ψυχή μου ἐκζητεῖ ἀλλὰ δὲν εὑρίσκω· ἄνδρα ἕνα μεταξὺ χιλίων εὕρηκα· γυναῖκα ὅμως μίαν μεταξὺ πασῶν τούτων δὲν εὕρηκα.

29

Ἰδού, τοῦτο μόνον εὕρηκα· ὅτι ὁ Θεὸς ἔκαμε τὸν ἄνθρωπον εὐθύν, ἀλλ᾿ αὐτοὶ ἐπεζήτησαν λογισμοὺς πολλούς.