Παροιμίαι 7

1

Υἱὲ μου, φύλαττε τοὺς λόγους μου καὶ ταμίευσον τὰς ἐντολὰς μου παρὰ σεαυτῷ.

2

Φύλαττε τὰς ἐντολὰς μου, καὶ θέλεις ζήσει· καὶ τὸν νόμον μου, ὡς τὴν κόρην τῶν ὀφθαλμῶν σου.

3

Δέσον αὐτὰ ἐπὶ τοὺς δακτύλους σου, ἐγχάραξον αὐτὰ ἐπὶ τὴν πλάκα τῆς καρδίας σου.

4

Εἰπὲ πρὸς τὴν σοφίαν; σὺ εἶσαι ἀδελφή μου· καὶ κάλεσον τὴν φρόνησιν συγγενῆ σου·

5

διὰ νὰ σὲ φυλάττωσιν ἀπὸ ξένης γυναικός, ἀπὸ ἀλλοτρίας κολακευούσης διὰ τῶν λόγων αὑτῆς.

6

Ἐπειδή ἀπὸ τοῦ παραθύρου τῆς οἰκίας μου ἔκυψα διὰ τοῦ δικτυωτοῦ μου·

7

καὶ εἶδον μεταξὺ τῶν ἀφρόνων, παρετήρησα μεταξὺ τῶν νεανίσκων, νέον ἐνδεῆ φρενῶν·

8

ὅστις διέβαινε διὰ τῆς πλατείας, πλησίον τῆς γωνίας αὐτῆς, καὶ διήρχετο τὴν ὁδὸν πρὸς τὴν οἰκίαν αὐτῆς,

9

ἐν τῷ ἑσπερινῷ σκότει τῆς ἡμέρας, ἐν τῷ σκοτασμῷ τῆς νυκτὸς καὶ τῷ γνόφῳ·

10

καὶ ἰδού, συναπαντᾷ αὐτὸν γυνή ἔχουσα σχῆμα πορνικόν, καὶ καρδίαν δολιόφρονα,

11

φλύαρος καὶ ἀναιδής· οἱ πόδες αὐτῆς δὲν μένουσιν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτῆς·

12

τώρα εἶναι ἔξω, τώρα ἐν ταῖς πλατείαις, καὶ ἐνεδρεύει πλησίον πάσης γωνίας.

13

Καὶ πιάνει αὐτὸν καὶ φιλεῖ αὐτὸν καὶ μὲ ἀναιδὲς πρόσωπον λέγει πρὸς αὐτόν,

14

Ἔχω θυσίας εἰρηνικάς· σήμερον ἀπέδωκα τὰς εὐχὰς μου·

15

διὰ τοῦτο ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησίν σου, ποθοῦσα τὸ πρόσωπόν σου, καὶ σὲ εὕρηκα·

16

ἔστρωσα τὴν κλίνην μου μὲ πέπλους, μὲ τάπητας πεποικιλμένους, μὲ νήματα τῆς Αἰγύπτου·

17

ἐθυμίασα τὴν κλίνην μου μὲ σμύρναν, ἀλόην καὶ κινάμωμον·

18

ἐλθέ, ἄς μεθυσθῶμεν ἀπὸ ἔρωτος μέχρι τῆς αὐγῆς· ἄς ἐντρυφήσωμεν εἰς ἔρωτας·

19

διότι δὲν εἶναι ὁ ἀνήρ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὑτοῦ, ὑπῆγεν εἰς ὁδὸν μακράν·

20

ἔλαβε βαλάντιον ἀργυρίου ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ· ἐν ὡρισμένῳ καιρῷ θέλει ἐπανέλθει εἰς τὴν οἰκίαν αὑτοῦ.

21

Διὰ τῆς πολλῆς αὑτῆς τέχνης ἀπεπλάνησεν αὐτόν· διὰ τῆς κολακείας τῶν χειλέων αὑτῆς εἵλκυσεν αὐτόν.

22

Εὐθὺς ἀκολουθεῖ αὐτήν κατόπιν, καθὼς ὁ βοῦς ὑπάγει εἰς τὴν σφαγήν, ἤ καθὼς ἡ ἔλαφος πηδᾷ εἰς τὸν βρόχον,

23

ἑωσοῦ βέλος διαπεράσῃ τὸ ἦπαρ αὐτῆς· καθὼς τὸ πτηνὸν σπεύδει εἰς τὴν παγίδα καὶ δὲν ἐξεύρει ὅτι εἶναι ἐναντίον τῆς ζωῆς αὐτοῦ.

24

Τώρα λοιπὸν ἀκούσατέ μου, τέκνα, καὶ προσέχετε εἰς τοὺς λόγους τοῦ στόματός μου.

25

Ἄς μή ἐκκλίνῃ εἰς τὰς ὁδοὺς αὐτῆς ἡ καρδία σου, μή παρεκτραπῇς εἰς τὰς τρίβους αὐτῆς.

26

Διότι πολλοὺς ἔκαμε νὰ πέσωσι πεπληγωμένοι, καὶ δυνατοὶ εἶναι οἱ φονευθέντες ὑπ᾿ αὐτῆς.

27

Ὁδοὶ δου εἶναι ὁ οἶκος αὐτῆς, καταβαίνουσαι εἰς τὰ ταμεῖα τοῦ θανάτου.