Παροιμίαι 29

1

Ἄνθρωπος ὅστις ἐλεγχόμενος σκληρύνει τὸν τράχηλον, ἐξαίφνης θέλει ἀφανισθῆ καὶ χωρὶς ἰάσεως.

2

Ὅταν οἱ δίκαιοι μεγαλυνθῶσιν, ὁ λαὸς εὐφραίνεται· ἀλλ᾿ ὅταν ὁ ἀσεβής ἐξουσιάζῃ, στενάζει ὁ λαός.

3

Ὅστις ἀγαπᾷ τὴν σοφίαν, εὐφραίνει τὸν πατέρα αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ὅστις συναναστρέφεται μὲ πόρνας, φθείρει τὴν περιουσίαν αὑτοῦ.

4

Ὁ βασιλεὺς διὰ τῆς δικαιοσύνης στερεόνει τὸν τόπον· ἀλλ᾿ ὁ δωρολήπτης καταστρέφει αὐτόν.

5

Ὁ ἄνθρωπος ὅστις κολακεύει τὸν πλησίον αὑτοῦ, ἐκτείνει δίκτυον ἔμπροσθεν τῶν βημάτων αὐτοῦ.

6

Ὁ κακὸς ἄνθρωπος παγιδεύεται ἐν τῇ ἀνομίᾳ· ἀλλ᾿ ὁ δίκαιος ψάλλει καὶ εὐφραίνεται.

7

Ὁ δίκαιος λαμβάνει γνῶσιν τῆς κρίσεως τῶν πενήτων· ὁ ἀσεβής δὲν νοεῖ γνῶσιν.

8

Οἱ χλευασταὶ ἄνθρωποι καταφλέγουσι τὴν πόλιν· ἀλλ᾿ οἱ σοφοὶ ἀποστρέφουσι τὴν ὀργήν.

9

Ὁ σοφὸς ἄνθρωπος, διαφερόμενος μετὰ τοῦ ἄφρονος ἀνθρώπου, εἴτε ὀργίζεται, εἴτε γελᾷ, δὲν εὑρίσκει ἀνάπαυσιν.

10

Οἱ ἄνδρες τῶν αἱμάτων μισοῦσι τὸν ἄμεμπτον· ἀλλ᾿ οἱ εὐθεῖς ἐκζητοῦσι τὴν ζωήν αὐτοῦ.

11

Ὁ ἄφρων ἐκθέτει ὅλην αὑτοῦ τὴν ψυχήν· ὁ δὲ σοφὸς ἀναχαιτίζει αὐτήν εἰς τὰ ὀπίσω.

12

Ἐὰν ὁ διοικητής προσέχῃ εἰς λόγους ψευδεῖς, πάντες οἱ ὑπηρέται αὐτοῦ γίνονται ἀσεβεῖς.

13

Πένης καὶ δανειστής συναπαντῶνται· ὁ Κύριος φωτίζει ἀμφοτέρων τοὺς ὀφθαλμούς.

14

Βασιλέως κρίνοντος τοὺς πτωχοὺς ἐν ἀληθείᾳ, ὁ θρόνος αὐτοῦ θέλει στερεωθῆ διαπαντός.

15

Ἡ ῥάβδος καὶ ὁ ἔλεγχος δίδουσι σοφίαν· παιδίον δὲ ἀπολελυμένον καταισχύνει τὴν μητέρα αὑτοῦ.

16

Ὅταν οἱ ἀσεβεῖς πληθύνωνται, ἡ ἀνομία περισσεύει· ἀλλ᾿ οἱ δίκαιοι θέλουσιν ἰδεῖ τὴν πτῶσιν αὐτῶν.

17

Παίδευε τὸν υἱὸν σου καὶ θέλει φέρει ἀνάπαυσιν εἰς σέ· καὶ θέλει φέρει ἡδονήν εἰς τὴν ψυχήν σου.

18

Ὅπου δὲν ὑπάρχει ὄρασις, ὁ λαὸς διαφθείρεται· εἶναι δὲ μακάριος ὁ φυλάττων τὸν νόμον.

19

Ὁ δοῦλος διὰ λόγων δὲν θέλει διορθωθῆ· ἐπειδή καταλαμβάνει μέν, ἀλλὰ δὲν ὑπακούει.

20

Εἶδες ἄνθρωπον ταχὺν εἰς τοὺς λόγους αὑτοῦ; περισσοτέρα ἐλπὶς εἶναι ἐκ τοῦ ἄφρονος παρὰ ἐξ αὐτοῦ.

21

Ἐὰν τις ἀνατρέφῃ παιδιόθεν τὸν δοῦλον αὑτοῦ τρυφηλῶς, τέλος πάντων θέλει κατασταθῆ υἱός.

22

Ὁ θυμώδης ἄνθρωπος ἐξάπτει ἔριδα, καὶ ὁ ὀργίλος ἄνθρωπος πληθύνει ἀνομίας.

23

Ἡ ὑπερηφανία τοῦ ἀνθρώπου θέλει ταπεινώσει αὐτόν· ὁ δὲ ταπεινόφρων ἀπολαμβάνει τιμήν.

24

Ὁ συμμεριστής τοῦ κλέπτου μισεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν· ἀκούει τὸν ὅρκον καὶ δὲν ὁμολογεῖ.

25

Ὁ φόβος τοῦ ἀνθρώπου στήνει παγίδα· ὁ δὲ πεποιθὼς ἐπὶ Κύριον θέλει εἶσθαι ἐν ἀσφαλείᾳ.

26

Πολλοὶ ζητοῦσι τὸ πρόσωπον τοῦ ἡγεμόνος· ἀλλ᾿ ἡ τοῦ ἀνθρώπου κρίσις εἶναι παρὰ Κυρίου.

27

Ὁ ἄδικος ἄνθρωπος εἶναι βδέλυγμα εἰς τοὺς δικαίους· καὶ ὁ εὐθὺς εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ, βδέλυγμα εἰς τοὺς ἀσεβεῖς.