Παροιμίαι 28

1

Οἱ ἀσεβεῖς φεύγουσιν οὐδενὸς διώκοντος· οἱ δὲ δίκαιοι ἔχουσι θάρρος ὡς λέων.

2

Διὰ τὰ ἁμαρτήματα τοῦ τόπου πολλοὶ εἶναι οἱ ἄρχοντες αὐτοῦ· δι᾿ ἀνθρώπου ὅμως συνετοῦ καὶ νοήμονος τὸ πολίτευμα αὐτοῦ θέλει διαρκεῖ.

3

Πτωχὸς ἄνθρωπος καὶ δυναστεύων πτωχοὺς εἶναι ὡς βροχή κατακλύζουσα, ἥτις δὲν δίδει ἄρτον.

4

Ὅσοι ἐγκαταλείπουσι τὸν νόμον, ἐγκωμιάζουσι τοὺς ἀσεβεῖς· ἀλλ᾿ οἱ φυλάττοντες τὸν νόμον ἀντιμάχονται εἰς αὐτούς.

5

Οἱ κακοὶ ἄνθρωποι δὲν θέλουσι νοήσει κρίσιν· ἀλλ᾿ οἱ ζητοῦντες τὸν Κύριον θέλουσι νοήσει τὰ πάντα.

6

Καλήτερος ὁ πτωχὸς ὁ περιπατῶν ἐν τῇ ἀκεραιότητι αὑτοῦ, παρὰ τὸν διεστραμμένον τὰς ὁδοὺς αὑτοῦ, καὶ ἄν ἦναι πλούσιος.

7

Ὁ φυλάττων τὸν νόμον εἶναι υἱὸς συνετός· ὁ δὲ φίλος τῶν ἀσώτων καταισχύνει τὸν πατέρα αὑτοῦ.

8

Ὁ αὐξάνων τὴν περιουσίαν αὑτοῦ διὰ τόκου καὶ πλεονεξίας συνάγει αὐτήν διὰ τὸν ἐλεοῦντα τοὺς πτωχούς.

9

Τοῦ ἐκκλίνοντος τὸ τίον αὑτοῦ ἀπὸ τοῦ νὰ ἀκούῃ τὸν νόμον, καὶ αὐτή ἡ προσευχή αὐτοῦ θέλει εἶσθαι βδέλυγμα.

10

Ὁ ἀποπλανῶν τοὺς εὐθεῖς εἰς ὁδὸν κακήν αὐτὸς θέλει πέσει εἰς τὸν ἴδιον αὑτοῦ λάκκον· ἀλλ᾿ οἱ ἄμεμπτοι θέλουσι κληρονομήσει ἀγαθά.

11

Ὁ πλούσιος ἄνθρωπος νομίζει ἑαυτὸν σοφόν· ἀλλ᾿ ὁ συνετὸς πτωχὸς ἐξελέγχει αὐτόν.

12

Ὅταν οἱ δίκαιοι θριαμβεύωσι, μεγάλη εἶναι ἡ δόξα· ἀλλ᾿ ὅταν οἱ ἀσεβεῖς ὑψόνωνται, οἱ ἄνθρωποι κρύπτονται.

13

Ὁ κρύπτων τὰς ἁμαρτίας αὑτοῦ δὲν θέλει εὐοδωθῆ· ὁ δὲ ἐξομολογούμενος καὶ παραιτῶν αὐτὰς θέλει ἐλεηθῆ.

14

Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ὁ φοβούμενος πάντοτε· ὅστις ὅμως σκληρύνει τὴν καρδίαν αὑτοῦ, θέλει πέσει εἰς συμφοράν.

15

Λέων βρυχώμενος καὶ ἄρκτος πεινῶσα εἶναι διοικητής ἀσεβής ἐπὶ λαὸν πενιχρόν.

16

Ὁ ἡγεμὼν ὁ στερούμενος συνέσεως πληθύνει τὰς καταδυναστείας· ὁ δὲ μισῶν τὴν ἁρπαγήν θέλει μακρύνει τὰς ἡμέρας αὑτοῦ.

17

Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἔνοχος αἵματος ἀνθρώπου θέλει σπεύσει εἰς τὸν λάκκον· οὐδεὶς θέλει κρατήσει αὐτόν.

18

Ὁ περιπατῶν ἐν ἀκεραιότητι θέλει σωθῆ· ὁ δὲ διεστραμμένος ἐν ταῖς ὁδοῖς αὑτοῦ θέλει πέσει διὰ μιᾶς.

19

Ὁ ἐργαζόμενος τὴν γῆν αὑτοῦ θέλει χορτασθῆ ἄρτον· ὁ δὲ ἀκολουθῶν τοὺς ματαιόφρονας θέλει ἐμπλησθῆ πτωχείας.

20

Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος θέλει ἔχει πολλήν εὐλογίαν· ἀλλ᾿ ὅστις σπεύδει νὰ πλουτήσῃ, δὲν θέλει μείνει ἀτιμώρητος.

21

Νὰ ἦναί τις προσωπολήπτης, δὲν εἶναι καλόν· διότι ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος δι᾿ ἕν κομμάτιον ἄρτου θέλει ἀνομήσει.

22

Ὁ ἔχων πονηρὸν ὀφθαλμὸν σπεύδει νὰ πλουτήσῃ, καὶ δὲν καταλαμβάνει ὅτι ἡ ἔνδεια θέλει ἐλθεῖ ἐπ᾿ αὐτόν.

23

Ὁ ἐλέγχων ἄνθρωπον ὕστερον θέλει εὑρεῖ περισσοτέραν χάριν, παρὰ τὸν κολακεύοντα διὰ τῆς γλώσσης.

24

Ὁ κλέπτων τὸν πατέρα αὑτοῦ ἤ τὴν μητέρα αὑτοῦ, καὶ λέγων, Τοῦτο δὲν εἶναι ἁμαρτία, αὐτὸς εἶναι σύντροφος τοῦ ληστοῦ.

25

Ὁ ἀλαζὼν τὴν καρδίαν διεγείρει ἔριδας· ὁ δὲ θαρρῶν ἐπὶ Κύριον θέλει παχυνθῆ.

26

Ὁ θαρρῶν ἐπὶ τὴν ἰδίαν αὑτοῦ καρδίαν εἶναι ἄφρων· ἀλλ᾿ ὁ περιπατῶν ἐν σοφίᾳ, οὗτος θέλει σωθῆ.

27

Ὅστις δίδει εἰς τοὺς πτωχούς, δὲν θέλει ἐλθεῖ εἰς ἔνδειαν· ἀλλ᾿ ὅστις ἀποστρέφει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ, θέλει ἔχει πολλὰς κατάρας.

28

Ὅταν οἱ ἀσεβεῖς ὑψόνωνται, οἱ ἄνθρωποι κρύπτονται· ἀλλ᾿ ἐν τῇ ἀπωλείᾳ ἐκείνων οἱ δίκαιοι πληθύνονται.