Παροιμίαι 18

1

Ὁ ἰδιογνώμων ζητεῖ κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν αὑτοῦ καὶ ἐναντιόνεται εἰς πᾶν ὅ, τι εἶναι ὀρθόν.

2

Ὁ ἄφρων δὲν ἠδύνεται εἰς τὴν σύνεσιν, ἀλλ᾿ εἰς ὅ, τι φαντάζεται ἡ καρδία αὐτοῦ.

3

Ὅταν ἔρχηται ὁ ἀσεβής, ἔρχεται καὶ ἡ καταφρόνησις· καὶ μετὰ τοῦ ὀνείδους, ἡ ἀτιμία.

4

Οἱ λόγοι τοῦ στόματος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὕδατα βαθέα· καὶ ἡ πηγή τῆς σοφίας, χείμαρρος ἀναπηδῶν.

5

Δὲν εἶναι καλὸν νὰ προσωποληπτῇ τις τὸν ἀσεβῆ, διὰ νὰ ἀνατρέπῃ τὸ δίκαιον ἐν τῇ κρίσει.

6

Τὰ χείλη τοῦ ἄφρονος ἐμβαίνουσιν εἰς ἔριδας, καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ προσκαλεῖ ῥαπίσματα.

7

Τὸ στόμα τοῦ ἄφρονος εἶναι ὁ ἀφανισμὸς αὐτοῦ, καὶ τὰ χείλη αὐτοῦ παγὶς εἰς τὴν ψυχήν αὐτοῦ.

8

Οἱ λόγοι τοῦ ψιθυριστοῦ καταπίνονται ἠδέως καὶ καταβαίνουσιν ἕως τῶν ἐνδομύχων τῆς κοιλίας.

9

Ὁ ὀκνηρὸς εἰς τὸ ἔργον αὑτοῦ εἶναι βεβαίως ἀδελφὸς τοῦ ἀσώτου.

10

Τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου εἶναι πύργος ὀχυρός· ὁ δίκαιος, καταφεύγων εἰς αὐτόν, εἶναι ἐν ἀσφαλείᾳ.

11

Τὰ ἀγαθὰ τοῦ πλουσίου εἶναι ἡ ὀχυρὰ αὐτοῦ πόλις, καὶ φαντάζεται αὐτὰ ὡς ὑψηλὸν τεῖχος.

12

Πρὸ τοῦ ἀφανισμοῦ ὑψόνεται ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου· καὶ ἡ ταπείνωσις προπορεύεται τῆς δόξης.

13

Τὸ νὰ ἀποκρίνηταί τις πρὶν ἀκούσῃ, εἶναι εἰς αὐτὸν ἀφροσύνη καὶ ὄνειδος.

14

Τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου θέλει ὑποστηρίζει τὴν ἀδυναμίαν αὐτοῦ· ἀλλὰ τὸ κατατεθλιμμένον πνεῦμα τίς δύναται νὰ ὑποφέρῃ;

15

Ἡ καρδία τοῦ φρονίμου ἀποκτᾷ σύνεσιν· καὶ τὸ τίον τῶν σοφῶν ζητεῖ γνῶσιν.

16

Τὸ δῶρον τοῦ ἀνθρώπου ἀνοίγει τόπον εἰς αὐτόν, καὶ φέρει αὐτὸν ἔμπροσθεν τῶν μεγάλων.

17

Ὁ πρωτολογῶν ἐν τῇ κρίσει αὑτοῦ φαίνεται δίκαιος· ἀλλ᾿ ὁ ἀντίδικος αὐτοῦ ἔρχεται καὶ ἐξελέγχει αὐτόν.

18

Ὁ κλῆρος παύει τὰς ἀντιλογίας καὶ ἀποφασίζει μεταξὺ τῶν δυνατῶν.

19

Ἀδελφὸς δυσαρεστηθεὶς ὑποτάσσεται δυσκολώτερα παρὰ ὀχυρὰ πόλις· αἱ δὲ διαφοραὶ αὐτῶν εἶναι ὡς μοχλοὶ φρουρίου.

20

Ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ στόματος τοῦ ἀνθρώπου θέλει χορτασθῆ ἡ κοιλία αὐτοῦ· ἀπὸ τοῦ προϊόντος τῶν χειλέων αὐτοῦ θέλει ἐμπλησθῆ.

21

Θάνατος καὶ ζωή εἶναι εἰς τὴν χεῖρα τῆς γλώσσης· καὶ οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν θέλουσι φάγει τοὺς καρποὺς αὐτῆς.

22

Ὅστις εὕρηκε γυναῖκα, εὕρηκεν ἀγαθὸν καὶ ἀπήλαυσε χάριν παρὰ Κυρίου.

23

Ὁ πένης λαλεῖ μετὰ ἱκεσιῶν· ἀλλ᾿ ὁ πλούσιος ἀποκρίνεται μετὰ σκληρότητος.

24

Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἔχων φίλους πρέπει νὰ φέρηται φιλικῶς· καὶ ὑπάρχει φίλος στενώτερος ἀδελφοῦ.