Παροιμίαι 11

1

Δολία πλάστιγξ βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον· δίκαιον δὲ ζύγιον εὐαρέστησις αὐτοῦ.

2

Ὅπου εἰσέλθῃ ὑπερηφανία, εἰσέρχεται καὶ καταισχύνη· ἡ δὲ σοφία εἶναι μετὰ τῶν ταπεινῶν.

3

Ἡ ἀκεραιότης τῶν εὐθέων θέλει ὁδηγεῖ αὐτούς· ἡ δὲ ὑπουλότης τῶν σκολιῶν θέλει ἀπολέσει αὐτούς.

4

Τὰ πλούτη δὲν φελοῦσιν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς· ἡ δὲ δικαιοσύνη ἐλευθερόνει ἐκ θανάτου.

5

Ἡ δικαιοσύνη τοῦ ἀκεραίου θέλει ὀρθοτομήσει τὴν ὁδὸν αὐτοῦ· ὁ δὲ ἀσεβής θέλει πέσει διὰ τῆς ἀσεβείας αὑτοῦ.

6

Ἡ δικαιοσύνη τῶν εὐθέων θέλει ἐλευθερώσει αὐτούς· οἱ δὲ παραβάται θέλουσι συλληφθῆ ἐν τῇ κακίᾳ αὐτῶν.

7

Ὅταν ὁ ἀσεβής ἄνθρωπος ἀποθνήσκῃ, ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἀπόλλυται· ἀπόλλυται καὶ ἡ προσδοκία τῶν ἀνόμων.

8

Ὁ δίκαιος ἐλευθερόνεται ἐκ τῆς θλίψεως, ἀντ᾿ αὐτοῦ δὲ εἰσέρχεται ὁ ἀσεβής.

9

Ὁ ὑποκριτής διὰ τοῦ στόματος ἀφανίζει τὸν πλησίον αὑτοῦ· ἀλλ᾿ οἱ δίκαιοι θέλουσιν ἐλευθερωθῆ διὰ τῆς γνώσεως.

10

Εἰς τὴν εὐόδωσιν τῶν δικαίων ἡ πόλις εὐφραίνεται· καὶ εἰς τὸν ὄλεθρον τῶν ἀσεβῶν ἀγάλλεται.

11

Διὰ τῆς εὐλογίας τῶν εὐθέων ὑψόνεται πόλις· διὰ τοῦ στόματος δὲ τῶν ἀσεβῶν καταστρέφεται.

12

Ὁ ἐνδεής φρενῶν περιφρονεῖ τὸν πλησίον αὑτοῦ· ὁ δὲ φρόνιμος ἄνθρωπος σιωπᾷ.

13

Ὁ σπερμολόγος περιέρχεται ἀποκαλύπτων τὰ μυστικά· ὁ δὲ τὴν ψυχήν πιστὸς κρύπτει τὸ πρᾶγμα.

14

Ὅπου δὲν εἶναι κυβέρνησις, ὁ λαὸς πίπτει· ἐκ τοῦ πλήθους δὲ τῶν συμβούλων προέρχεται σωτηρία.

15

Ὅστις ἐγγυᾶται δι᾿ ἄλλον, θέλει πάθει κακόν· καὶ ὅστις μισεῖ τὴν ἐγγύησιν, εἶναι ἀσφαλής.

16

Ἡ εὔκοσμος γυνή ἀπολαμβάνει τιμήν· οἱ δὲ καρτερικοὶ ἀπολαμβάνουσι πλούτη.

17

Ὁ ἐλεήμων ἄνθρωπος ἀγαθοποιεῖ τὴν ψυχήν αὑτοῦ· ὁ δὲ ἀνελεήμων θλίβει τὴν σάρκα αὑτοῦ.

18

Ὁ ἀσεβής ἐργάζεται ἔργον ψευδές· εἰς δὲ τὸν σπείροντα δικαιοσύνην θέλει εἶσθαι μισθὸς ἀσφαλής.

19

Καθὼς ἡ δικαιοσύνη τείνει εἰς ζωήν, οὕτως ὁ κυνηγῶν τὸ κακὸν τρέχει εἰς τὸν θάνατον αὑτοῦ.

20

Οἱ διεστραμμένοι τὴν καρδίαν εἶναι βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον· ἀλλ᾿ οἱ ἄμεμπτοι τὴν ὁδὸν εἶναι δεκτοὶ εἰς αὐτόν.

21

Καὶ χεὶρ μὲ χεῖρα ἐὰν συνάπτηται, ὁ ἀσεβής δὲν θέλει μένει ἀτιμώρητος· τὸ δὲ σπέρμα τῶν δικαίων θέλει ἐλευθερωθῆ.

22

Ὡς ἔρρινον χρυσοῦν εἰς χοίρου μύτην, οὕτω γυνή ὡραία χωρὶς φρονήσεως.

23

Ἡ ἐπιθυμία τῶν δικαίων εἶναι μόνον τὸ καλόν· ἡ προσδοκία δὲ τῶν ἀσεβῶν ὀργή.

24

Οἱ μὲν σκορπίζουσι, καὶ ὅμως περισσεύονται· οἱ δὲ παρὰ τὸ δέον φείδονται, καὶ ὅμως ἔρχονται εἰς ἔνδειαν.

25

Ἡ ἀγαθοποιὸς ψυχή θέλει παχυνθῆ· καὶ ὅστις ποτίζει, θέλει ποτισθῆ καὶ αὐτός.

26

Ὅστις κρατεῖ σῖτον, θέλει εἶσθαι λαοκατάρατος· εὐλογία δὲ θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὴν κεφαλήν τοῦ πωλοῦντος.

27

Ὅστις προθυμεῖται εἰς τὸ καλόν, θέλει ἀπολαύσει χάριν· ἀλλ᾿ ὅστις ζητεῖ τὸ κακόν, θέλει ἐπέλθει ἐπ᾿ αὐτόν.

28

Ὅστις ἐλπίζει ἐπὶ τὸν πλοῦτον αὑτοῦ, οὗτος θέλει πέσει· οἱ δὲ δίκαιοι ὡς βλαστὸς θέλουσιν ἀνθήσει.

29

Ὅστις ταράττει τὸν οἶκον αὑτοῦ, θέλει κληρονομήσει ἄνεμον· καὶ ὁ ἄφρων θέλει εἶσθαι δοῦλος εἰς τὸν φρόνιμον.

30

Ὁ καρπὸς τοῦ δικαίου εἶναι δένδρον ζωῆς· καὶ ὅστις κερδίζει ψυχάς, εἶναι σοφός.

31

Ἄν ὁ δίκαιος παιδεύηται ἐπὶ τῆς γῆς, πολλῷ μᾶλλον ὁ ἀσεβής καὶ ὁ ἁμαρτωλός.