Ἔξοδος 4

1

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Μωϋσῆς καὶ εἶπε, Ἀλλ᾿ ἰδού, δὲν θέλουσι πιστεύσει εἰς ἐμὲ οὐδὲ θέλουσιν εἰσακούσει εἰς τὴν φωνήν μου· διότι θέλουσιν εἰπεῖ, Δὲν ἐφάνη εἰς σὲ ὁ Κύριος.

2

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος, Τί εἶναι τοῦτο, τὸ ἐν τῇ χειρὶ σου; Ὁ δὲ εἶπε, Ῥάβδος.

3

Καὶ εἶπε, Ῥίψον αὐτήν κατὰ γῆς. Καὶ ἔρριψεν αὐτήν κατὰ γῆς καὶ ἔγεινεν ὄφις· καὶ ἔφυγεν ὁ Μωϋσῆς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ.

4

Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν, Ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου καὶ πίασον αὐτὸν ἀπὸ τῆς οὐρᾶς· καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπίασεν αὐτὸν καὶ ἔγεινε ῥάβδος ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ·

5

διὰ νὰ πιστεύσωσιν ὅτι ἐφάνη εἰς σὲ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν πατέρων αὐτῶν, ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραάμ, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰακώβ.

6

Καὶ εἶπεν ἔτι πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος, Βάλε τώρα τὴν χεῖρά σου εἰς τὸν κόλπον σου. Καὶ ἔβαλε τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὸν κόλπον αὑτοῦ· καὶ ὅτε ἐξήγαγεν αὐτήν, ἰδού, ἡ χεὶρ αὐτοῦ λεπρὰ ὡς χιών.

7

Καὶ εἶπε, Βάλε πάλιν τὴν χεῖρά σου εἰς τὸν κόλπον σου. Καὶ ἔβαλε τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὸν κόλπον αὑτοῦ· καὶ ὅτε ἐξήγαγεν αὐτήν ἐκ τοῦ κόλπου αὑτοῦ, ἰδού, ἀποκατεστάθη καθὼς ἡ σὰρξ αὐτοῦ.

8

Ἐὰν δέ, εἶπεν ὁ Κύριος, δὲν πιστεύσωσιν εἰς σὲ μηδὲ εἰσακούσωσιν εἰς τὴν φωνήν τοῦ σημείου τοῦ πρώτου, θέλουσι πιστεύσει εἰς τὴν φωνήν τοῦ σημείου τοῦ δευτέρου·

9

ἐὰν δὲ δὲν πιστεύσωσι καὶ εἰς τὰ δύο ταῦτα σημεῖα μηδὲ εἰσακούσωσιν εἰς τὴν φωνήν σου, θέλεις λάβει ἐκ τοῦ ὕδατος τοῦ ποταμοῦ καὶ θέλεις χύσει αὐτὸ ἐπὶ τῆς ξηρᾶς· καὶ τὸ ὕδωρ, τὸ ὁποῖον ἤθελες λάβει ἐκ τοῦ ποταμοῦ, θέλει γείνει αἷμα ἐπὶ τῆς ξηρᾶς.

10

Καὶ εἶπεν ὁ Μωϋσῆς πρὸς τὸν Κύριον, Δέομαι, Κύριε· ἐγὼ δὲν εἶμαι εὔλαλος οὔτε ἀπὸ χθὲς οὔτε ἀπὸ προχθὲς οὔτε ἀφ᾿ ἧς ὥρας ἐλάλησας πρὸς τὸν δοῦλόν σου· ἀλλ᾿ εἶμαι βραδύστομος καὶ βραδύγλωσσος.

11

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος, Τίς ἔδωκε στόμα εἰς τὸν ἄνθρωπον; ἤ τίς ἔκαμε τὸν εὔλαλον ἤ τὸν κωφὸν ἤ τὸν βλέποντα ἤ τὸν τυφλόν; οὐχὶ ἐγὼ ὁ Κύριος;

12

ὕπαγε λοιπὸν τώρα καὶ ἐγὼ θέλω εἶσθαι μετὰ τοῦ στόματός σου καὶ θέλω σὲ διδάξει ὅ, τι μέλλεις νὰ λαλήσῃς.

13

Ὁ δὲ εἶπε, Δέομαι, Κύριε, ἀπόστειλον ὅντινα ἔχεις νὰ ἀποστείλῃς.

14

Καὶ ἐξήφθη ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου κατὰ τοῦ Μωϋσέως· καὶ εἶπε, Δὲν εἶναι Ἀαρὼν ὁ ἀδελφὸς σου ὁ Λευΐτης; ἐξεύρω ὅτι αὐτὸς δύναται νὰ λαλῇ καλῶς· καὶ μάλιστα, ἰδού, ἐξέρχεται εἰς συνάντησίν σου καὶ ὅταν σὲ ἴδῃ, θέλει χαρῆ ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ·

15

σὺ λοιπὸν θέλεις λαλεῖ πρὸς αὐτὸν καὶ θέλεις βάλλει τοὺς λόγους εἰς τὸ στόμα αὐτοῦ· ἐγὼ δὲ θέλω εἶσθαι μετὰ τοῦ στόματός σου καὶ μετὰ τοῦ στόματος ἐκείνου καὶ θέλω σᾶς διδάξει ὅ, τι πρέπει νὰ πράξητε·

16

καὶ αὐτὸς θέλει λαλεῖ ἀντὶ σοῦ πρὸς τὸν λαόν· καὶ αὐτὸς θέλει εἶσθαι εἰς σὲ ἀντὶ στόματος, σὺ δὲ θέλεις εἶσθαι εἰς αὐτὸν ἀντὶ Θεοῦ·

17

λάβε δὲ εἰς τὴν χεῖρά σου τὴν ῥάβδον ταύτην, μὲ τὴν ὁποίαν θέλεις κάμνει τὰ σημεῖα.

18

Καὶ ἀνεχώρησεν ὁ Μωϋσῆς καὶ ἐπέστρεψε πρὸς τὸν Ἰοθὸρ τὸν πενθερὸν αὑτοῦ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἄς ὑπάγω, παρακαλῶ, καὶ ἄς ἐπιστρέψω πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς μου, τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ, καὶ ἄς ἴδω ἄν ζῶσιν ἔτι. Καὶ εἶπεν ὁ Ἰοθὸρ πρὸς τὸν Μωϋσῆν, Ὕπαγε ἐν εἰρήνῃ.

19

Ὁ δὲ Κύριος εἶπε πρὸς τὸν Μωϋσῆν ἐν Μαδιάμ, Ὕπαγε, ἐπίστρεψον εἰς Αἴγυπτον· διότι ἀπέθανον πάντες οἱ ἄνθρωποι οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχήν σου.

20

Τότε παραλαβὼν ὁ Μωϋσῆς τὴν γυναῖκα αὑτοῦ καὶ τὰ τέκνα αὑτοῦ καὶ καθίσας αὐτὰ ἐπὶ ὄνους ἐπέστρεψεν εἰς τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου· ἔλαβε δὲ ὁ Μωϋσῆς τὴν ῥάβδον τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ.

21

Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν, Ὅταν ὑπάγῃς καὶ ἐπιστρέψῃς εἰς Αἴγυπτον, ἰδὲ νὰ κάμῃς ἔμπροσθεν τοῦ Φαραὼ πάντα τὰ θαυμάσια, τὰ ὁποῖα ἔδωκα εἰς τὴν χεῖρά σου· πλήν ἐγὼ θέλω σκληρύνει τὴν καρδίαν αὐτοῦ, καὶ δὲν θέλει ἐξαποστείλει τὸν λαόν·

22

καὶ θέλεις εἰπεῖ πρὸς τὸν Φαραώ, Οὕτω λέγει Κύριος· Υἱὸς μου εἶναι, πρωτότοκός μου, ὁ Ἰσραήλ·

23

καὶ πρὸς σὲ λέγω, Ἐξαπόστειλον τὸν υἱὸν μου, διὰ νὰ μὲ λατρεύσῃ· καὶ ἐὰν δὲν θέλῃς νὰ ἐξαποστείλῃς αὐτόν, ἰδού, ἐγὼ θέλω θανατώσει τὸν υἱὸν σου, τὸν πρωτότοκόν σου.

24

Ἐνῷ δὲ ὁ Μωϋσῆς ἦτο ἐν τῇ ὁδῷ, ἐν τῷ καταλύματι, συνήντησεν αὐτὸν ὁ Κύριος καὶ ἐζήτει νὰ θανατώσῃ αὐτόν.

25

Καὶ λαβοῦσα ἡ Σεπφώρα λιθάριον κοπτερόν, περιέτεμε τὴν ἀκροβυστίαν τοῦ υἱοῦ αὑτῆς, καὶ ἔρριψεν εἰς τοὺς πόδας αὑτοῦ, λέγουσα, Βεβαίως νυμφίος αἱμάτων εἶσαι εἰς ἐμέ.

26

Καὶ ἀπῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ· ἡ δὲ εἶπε, Νυμφίος αἱμάτων εἶσαι ἕνεκα τῆς περιτομῆς.

27

Εἶπε δὲ Κύριος πρὸς τὸν Ἀαρών, Ὕπαγε πρὸς συνάντησιν τοῦ Μωϋσέως εἰς τὴν ἔρημον. Καὶ ὑπῆγε καὶ συνήντησεν αὐτὸν ἐν τῷ ὄρει τοῦ Θεοῦ καὶ ἠσπάσθη αὐτόν.

28

Καὶ ἀπήγγειλεν ὁ Μωϋσῆς πρὸς τὸν Ἀαρὼν πάντας τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου, τοὺς ὁποίους παρήγγειλεν εἰς αὐτόν, καὶ πάντα τὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα προσέταξεν εἰς αὐτόν.

29

Ὑπῆγαν λοιπὸν ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἀαρὼν καὶ συνήγαγον πάντας τοὺς πρεσβυτέρους τῶν υἱῶν Ἰσραήλ·

30

καὶ ἐλάλησεν ὁ Ἀαρὼν πάντας τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ὁ Κύριος ἐλάλησε πρὸς τὸν Μωϋσῆν, καὶ ἔκαμε τὰ σημεῖα ἐνώπιον τοῦ λαοῦ.

31

Καὶ ἐπίστευσεν ὁ λαός· καὶ ὅτε ἤκουσεν ὅτι ὁ Κύριος ἐπεσκέφθη τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ καὶ ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταλαιπωρίαν αὐτῶν, κύψαντες προσεκύνησαν.