Ψαλμοί 39

1

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν, τὸν Ἰεδουθούν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Εἶπα, Θέλω προσέχει εἰς τὰς ὁδοὺς μου, διὰ νὰ μή ἁμαρτάνω διὰ τῆς γλώσσης μου· θέλω φυλάττει τὸ στόμα μου μὲ χαλινόν, ἐνῷ εἶναι ὁ ἀσεβής ἔμπροσθέν μου.

2

Ἐστάθην ἄφωνος καὶ σιωπηλός· ἐσιώπησα καὶ ἀπὸ τοῦ νὰ λέγω καλόν· καὶ ὁ πόνος μου ἀνεταράχθη.

3

Ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντὸς μου· ἐνῷ ἐμελέτων, ἐξήφθη ἐν ἐμοὶ πῦρ· ἐλάλησα διὰ τῆς γλώσσης μου καὶ εἶπα,

4

Κάμε γνωστὸν εἰς ἐμέ, Κύριε, τὸ τέλος μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου, τίς εἶναι, διὰ νὰ γνωρίσω πόσον ἔτι θέλω ζήσει.

5

Ἰδού, μέτρον σπιθαμῆς κατέστησας τὰς ἡμέρας μου, καὶ ὁ καιρὸς τῆς ζωῆς μου εἶναι ὡς οὐδὲν ἔμπροσθέν σου· ἐπ᾿ ἀληθείας πᾶς ἄνθρωπος, καίτοι στερεός, εἶναι ὅλως ματαιότης. Διάψαλμα.

6

Βεβαίως ὁ ἄνθρωπος περιπατεῖ ἐν φαντασίᾳ· βεβαίως εἰς μάτην ταράττεται· θησαυρίζει, καὶ δὲν ἐξεύρει τίς θέλει συνάξει αὐτά.

7

Καὶ τώρα, Κύριε, τί περιμένω; ἡ ἐλπὶς μου εἶναι ἐπὶ σέ.

8

Ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν μου λύτρωσόν με· μή μὲ κάμῃς ὄνειδος τοῦ ἄφρονος.

9

Ἔγεινα ἄφωνος· δὲν ἤνοιξα τὸ στόμα μου, ἐπειδή σὺ ἔκαμες τοῦτο.

10

Ἀπομάκρυνον ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν πληγήν σου· ἀπὸ τῆς πάλης τῆς χειρὸς σου ἐγὼ ἀπέκαμον.

11

Ὅταν δι᾿ ἐλέγχων παιδεύῃς ἄνθρωπον διὰ ἀνομίαν, κατατρώγεις ὡς σκώληξ τὴν ὡραιότητα αυτοῦ· τῷ ὄντι ματαιότης πᾶς ἄνθρωπος. Διάψαλμα.

12

Εἰσάκουσον, Κύριε, τῆς προσευχῆς μου καὶ δὸς ἀκρόασιν εἰς τὴν κραυγήν μου· μή παρασιωπήσῃς εἰς τὰ δάκρυά μου. Διότι πάροικος εἶμαι παρὰ σοὶ καὶ παρεπίδημος, καθὼς πάντες οἱ πατέρες μου.

13

Παῦσαι ἀπ᾿ ἐμοῦ, διὰ νὰ ἀναλάβω δύναμιν, πρὶν ἀποδημήσω καὶ δὲν ὑπάρχω πλέον.