Ιώβ 41

1

Δύνασαι νὰ σύρῃς ἔξω τὸν Λευϊάθαν διὰ ἀγκίστρου; ἤ νὰ περιδέσῃς τὴν γλῶσσαν αὐτοῦ μὲ φορβιάν;

2

Δύνασαι νὰ βάλῃς χαλινὸν εἰς τὴν ῥῖνα αὐτοῦ; ἤ νὰ τρυπήσῃς τὴν σιαγόνα αὐτοῦ μὲ ἄκανθαν;

3

Θέλει πληθύνει πρὸς σὲ ἱκεσίας; θέλει σοὶ λαλήσει μετὰ γλυκύτητος;

4

Θέλει κάμει συνθήκην μετὰ σοῦ; θέλεις πάρει αὐτὸν διὰ δοῦλον παντοτεινόν;

5

Θέλεις παίζει μετ᾿ αὐτοῦ ὡς μετὰ πτηνοῦ; ἤ θέλεις δέσει αὐτὸν διὰ τὰς θεραπαίνας σου;

6

Θέλουσι κάμει οἱ φίλοι συμπόσιον ἐξ αὐτοῦ; θέλουσι μοιράσει αὐτὸν μεταξὺ τῶν ἐμπόρων;

7

Δύνασαι νὰ γεμίσῃς τὸ δέρμα αὐτοῦ μὲ βέλη; ἤ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ μὲ ἁλιευτικὰ καμάκια;

8

Βάλε τὴν χεῖρά σου ἐπ᾿ αὐτόν· ἐνθυμήθητι τὸν πόλεμον· μή κάμῃς πλέον τοῦτο.

9

Ἰδού, ἡ ἐλπὶς νὰ πιάσῃ τις αὐτὸν εἶναι ματαία· δὲν ἤθελε μάλιστα ἐκπλαγῇ εἰς τὴν θεωρίαν αὐτοῦ;

10

Οὐδεὶς εἶναι τόσον τολμηρὸς ὥστε νὰ ἐγείρῃ αὐτόν· καὶ τίς δύναται νὰ σταθῇ ἔμπροσθεν ἐμοῦ;

11

Τίς πρότερον ἔδωκεν εἰς ἐμὲ καὶ νὰ ἀνταποδόσω; τὰ ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ εἶναι ἐμοῦ.

12

Δὲν θέλω σιωπήσει τὰ μέλη αὐτοῦ οὐδὲ τὴν δύναμιν οὐδὲ τὴν εὐάρεστον αὐτοῦ συμμετρίαν.

13

Τίς νὰ ἐξιχνιάσῃ τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ἐνδύματος αὐτοῦ; τίς νὰ εἰσέλθῃ ἐντὸς τῶν διπλῶν σιαγόνων αὐτοῦ;

14

Τίς δύναται νὰ ἀνοίξῃ τὰς πύλας τοῦ προσώπου αὐτοῦ; οἱ ὀδόντες αὐτοῦ κύκλῳ εἶναι τρομεροί.

15

Αἱ ἰσχυραὶ ἀσπίδες αὐτοῦ εἶναι τὸ ἐγκαύχημα αὐτοῦ, συγκεκλεισμέναι ὁμοῦ διὰ σφιγκτοῦ σφραγίσματος·

16

ἡ μία ἑνοῦται μετὰ τῆς ἄλλης, ὥστε οὐδὲ ἀήρ δύναται νὰ περάσῃ δι᾿ αὐτῶν·

17

εἶναι προσκεκολλημέναι ἡ μία μετὰ τῆς ἄλλης· συνέχονται οὕτως, ὥστε δὲν δύνανται νὰ ἀποσπασθῶσιν.

18

Εἰς τὸν πταρνισμὸν αὐτοῦ λάμπει φῶς, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἶναι ὡς τὰ βλέφαρα τῆς αὐγῆς.

19

Ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐξέρχονται λαμπάδες καιόμεναι καὶ σπινθῆρες πυρὸς ἐξακοντίζονται.

20

Ἐκ τῶν μυκτήρων αὐτοῦ ἐξέρχεται καπνός, ὡς ἐξ ἀγγείου κοχλάζοντος ἤ λέβητος.

21

Ἡ πνοή αὐτοῦ ἀνάπτει ἄνθρακας, καὶ φλὸξ ἐξέρχεται ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ·

22

Ἐν τῷ τραχήλῳ αὐτοῦ κατοικεῖ δυναμις, καὶ τρόμος προπορεύεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ.

23

Τὰ στρώματα τῆς σαρκὸς αὐτοῦ εἶναι συγκεκολλημένα· εἶναι στερεὰ ἐπ᾿ αὐτόν· δὲν δύνανται νὰ σαλευθῶσιν.

24

Ἡ καρδία αὐτοῦ εἶναι στερεὰ ὡς λίθος· σκληρὰ μάλιστα ὡς ἡ κάτω μυλόπετρα.

25

Ὅτε ἀνεγείρεται, φρίττουσιν οἱ δυνατοί, καὶ ἐκ τοῦ φόβου παραφρονοῦσιν.

26

Ἡ ῥομφαία τοῦ συναπαντῶντος αὐτὸν δὲν δύναται νὰ ἀνθέξῃ· ἡ λόγχη, τὸ δόρυ, οὐδὲ ὁ θώραξ.

27

Θεωρεῖ τὸν σίδηρον ὡς ἄχυρον, τὸν χαλκὸν ὡς ξύλον σαθρόν.

28

Τὰ βέλη δὲν δύνανται νὰ τρέψωσιν αὐτὸν εἰς φυγήν· αἱ πέτραι τῆς σφενδόνης εἶναι εἰς αὐτὸν ὡς στυπίον.

29

Τὰ ἀκόντια λογίζονται ὡς στυπίον· γελᾷ εἰς τὸ σεῖσμα τῆς λόγχης.

30

Ὀξεῖς λίθοι κοίτονται ὑποκάτω αὐτοῦ· ὑποστρόνει τὰ ἀγκυλωτὰ σώματα ἐπὶ πηλοῦ.

31

Κάμνει τὴν ἄβυσσον ὡς λέβητα νὰ κοχλάζῃ· καθιστᾷ τὴν θάλασσαν ὡς σκεῦος μυρεψοῦ.

32

Ἀφίνει ὀπίσω τὴν πορείαν φωτεινήν· ἤθελέ τις ὑπολάβει τὴν ἄβυσσον ὡς πολιάν.

33

Ἐπὶ τῆς γῆς δὲν ὑπάρχει ὅμοιον αὐτοῦ, δεδημιουργημένον οὕτως ἄφοβον.

34

Περιορᾷ πάντα τὰ ὑψηλά· εἶναι βασιλεὺς ἐπὶ πάντας τοὺς υἱοὺς τῆς ὑπερηφανίας.