Ιώβ 32

1

Ἔπαυσαν δὲ καὶ οἱ τρεῖς οὗτοι ἄνθρωποι ἀποκρινόμενοι πρὸς τὸν Ἰώβ, διότι ἦτο δίκαιος εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ.

2

Τότε ἐξήφθη ὁ θυμὸς τοῦ Ἐλιοὺ, υἱοῦ τοῦ Βαραχιήλ τοῦ Βουζίτου, ἐκ τῆς συγγενείας τοῦ Ἀράμ· κατὰ τοῦ Ἰὼβ ἐξήφθη ὁ θυμὸς αὐτοῦ, διότι ἐδικαίονεν ἑαυτὸν μᾶλλον παρὰ τὸν Θεόν.

3

Καὶ κατὰ τῶν τριῶν αὐτοῦ φίλων ἐξήφθη ὁ θυμὸς αὐτοῦ, διότι δὲν εὕρηκαν ἀπόκρισιν καὶ κατεδίκασαν τὸν Ἰώβ.

4

Ὁ δὲ Ἐλιοὺ περιέμενε νὰ λαλήσῃ πρὸς τὸν Ἰώβ, διότι ἐκεῖνοι ἦσαν γεροντότεροι αὐτοῦ.

5

Ὅτε δὲ ὁ Ἐλιοὺ εἶδεν, ὅτι δὲν ἦτο ἀπόκρισις ἐν τῷ στόματι τῶν τριῶν ἀνδρῶν, ἐξήφθη ὁ θυμὸς αὐτοῦ.

6

καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἐλιοὺ ὁ υἱὸς τοῦ Βαραχιήλ τοῦ Βουζίτου καὶ εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι νέος τὴν ἡλικίαν, καὶ σεῖς γέροντες· διὰ τοῦτο ἐφοβήθην καὶ συνεστάλην νὰ σᾶς φανερώσω τὴν γνώμην μου.

7

Ἐγὼ εἶπα, Αἱ ἡμέραι ἄς λαλήσωσι καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἐτῶν ἄς διδάξῃ, σοφίαν.

8

Βεβαίως εἶναι πνεῦμα ἐν τῷ ἀνθρώπῳ ἡ ἔμπνευσις ὅμως τοῦ Παντοδυνάμου συνετίζει αὐτόν.

9

Οἱ μεγαλήτεροι δὲν εἶναι πάντοτε σοφοί· οὔτε οἱ γέροντες νοοῦσι κρίσιν.

10

Διὰ τοῦτο εἶπα, Ἀκούσατέ μου· θέλω φανερώσει καὶ ἐγὼ τὴν γνώμην μου.

11

Ἰδού, ἐπρόσμενα τοὺς λόγους σας· ἠκροάσθην τὰ ἐπιχειρήματά σας, ἑωσοῦ ἐξετάσητε τοὺς λόγους.

12

Καὶ σᾶς παρετήρουν, καὶ ἰδού, οὐδεὶς ἐξ ὑμῶν ἠδυνήθη νὰ καταπείση τὸν Ἰώβ, ἀποκρινόμενος εἰς τοὺς λόγους αὐτοῦ·

13

διὰ νὰ μή εἴπητε, Ἡμεῖς εὑρήκαμεν σοφίαν. Ὁ Θεὸς θέλει καταβάλει αὐτόν, οὐχὶ ἄνθρωπος.

14

Ἐκεῖνος δὲ δὲν διηύθυνε λόγους πρὸς ἐμέ· καὶ δὲν θέλω ἀποκριθῆ πρὸς αὐτὸν κατὰ τὰς ὁμιλίας σας.

15

Ἐκεῖνοι ἐτρόμαξαν, δὲν ἀπεκρίθησαν πλέον· ἔχασαν τοὺς λόγους αὑτῶν.

16

Καὶ περιέμενον, ἐπειδή δὲν ἐλάλουν· ἀλλ᾿ ἵσταντο· δὲν ἀπεκρίνοντο πλέον.

17

Ἄς ἀποκριθῶ καὶ ἐγὼ τὸ μέρος μου· ἄς φανερώσω καὶ ἐγὼ τὴν γνώμην μου.

18

Διότι εἶμαι πλήρης λόγων· τὸ πνεῦμα ἐντὸς μου μὲ ἀναγκάζει.

19

Ἰδού, ἡ κοιλία μου εἶναι ὡς οἶνος ὅστις δὲν ἠνοίχθη· εἶναι ἑτοίμη νὰ σπάσῃ, ὡς ἀσκοὶ γλεύκους.

20

Θέλω λαλήσει διὰ νὰ ἀναπνεύσω· θέλω ἀνοίξει τὰ χείλη μου καὶ ἀποκριθῆ.

21

Μή γένοιτο νὰ γείνω προσωπολήπτης, μηδὲ νὰ κολακεύσω ἄνθρωπον.

22

Διότι δὲν ἐξεύρω νὰ κολακεύω· ὁ Ποιητής μου ἤθελε μὲ ἀναρπάσει εὐθύς.