Ιώβ 24

1

Ἐπειδή οἱ καιροὶ δὲν εἶναι κεκρυμμένοι ἀπὸ τοῦ Παντοδυνάμου, διὰ τί οἱ γνωρίζοντες αὐτὸν δὲν βλέπουσι τὰς ἡμέρας αὐτοῦ;

2

Μετακινοῦσιν ὅρια· ἁρπάζουσι ποίμνια καὶ ποιμαίνουσιν·

3

ἀφαιροῦσι τὴν ὄνον τῶν ὀρφανῶν· λαμβάνουσι τὸν βοῦν τῆς χήρας εἰς ἐνέχυρον·

4

ἐξωθοῦσι τοὺς ἐνδεεῖς ἀπὸ τῆς ὁδοῦ· οἱ πτωχοὶ τῆς γῆς ὁμοῦ κρύπτονται.

5

Ἰδού, ὡς ἄγριοι ὄνοι ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἐξέρχονται εἰς τὰ ἔργα αὑτῶν ἐγειρόμενοι πρωΐ διὰ ἁρπαγήν· ἡ ἔρημος δίδει τροφήν δι᾿ αὐτοὺς καὶ διὰ τὰ τέκνα αὐτῶν.

6

Θερίζουσιν ἀγρὸν μή ὄντα ἑαυτῶν, καὶ τρυγῶσιν ἄμπελον ἀδικίας.

7

Κάμνουσι τοὺς γυμνοὺς νὰ νυκτερεύωσιν ἄνευ ἱματίου, καὶ δὲν ἔχουσι σκέπασμα εἰς τὸ ψῦχος.

8

Ὑγραίνονται ἐκ τῶν βροχῶν τῶν ὀρέων καὶ ἐναγκαλίζονται τὸν βράχον, μή ἔχοντες καταφύγιον.

9

Ἐκεῖνοι ἁρπάζουσι τὸν ὀρφανὸν ἀπὸ τοῦ μαστοῦ, καὶ λαμβάνουσιν ἐνέχυρον παρὰ τοῦ πτωχοῦ·

10

κάμνουσιν αὐτὸν νὰ ὑπάγῃ γυμνὸς ἄνευ ἱματίου, καὶ οἱ βαστάζοντες τὰ χειρόβολα μένουσι πεινῶντες.

11

Οἱ ἐκπιέζοντες τὸ ἔλαιον ἐντὸς τῶν τοίχων αὐτῶν καὶ πατοῦντες τοὺς ληνοὺς αὐτῶν, διψῶσιν.

12

Ἄνθρωποι στενάζουσιν ἐκ τῆς πόλεως, καὶ ἡ ψυχή τῶν πεπληγωμένων βοᾷ· ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς δὲν ἐπιθέτει εἰς αὐτοὺς ἀφροσύνην.

13

Οὗτοι εἶναι ἐκ τῶν ἀνθισταμένων εἰς τὸ φῶς· δὲν γνωρίζουσι τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, καὶ δὲν μένουσιν ἐν ταῖς τρίβοις αὐτοῦ.

14

Ὁ φονεὺς ἐγειρόμενος τὴν αὐγήν φονεύει τὸν πτωχὸν καὶ τὸν ἐνδεῆ, τὴν δὲ νύκτα γίνεται ὡς κλέπτης.

15

Ὁ ὀφθαλμὸς ὁμοίως τοῦ μοιχοῦ παραφυλάττει τὸ νύκτωμα, λέγων, Ὀφθαλμὸς δὲν θέλει μὲ ἰδεῖ· καὶ καλύπτει τὸ πρόσωπον αὑτοῦ.

16

Ἐν τῷ σκότει διατρυπῶσι τὰς οἰκίας, τὰς ὁποίας τὴν ἡμέραν ἐσημείωσαν δι᾿ ἑαυτούς. Δὲν γνωρίζουσι φῶς·

17

διότι ἡ αὐγή εἶναι εἰς πάντας αὐτοὺς σκιὰ θανάτου· ἐὰν τις γνωρίσῃ αὐτούς, εἶναι τρόμοι σκιᾶς θανάτου.

18

Εἶναι ἐλαφροὶ ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῶν ὑδάτων· ἡ μερὶς αὐτῶν εἶναι κατηραμένη ἐπὶ τῆς γῆς· δὲν βλέπουσι τὴν ὁδὸν τῶν ἀμπέλων.

19

Ἡ ξηρασία καὶ ἡ θερμότης ἁρπάζουσι τὰ ὕδατα τῆς χιόνος, ὁ δὲ τάφος τοὺς ἁμαρτωλούς.

20

Ἡ μήτρα θέλει λησμονήσει αὐτούς· ὁ σκώληξ θέλει βόσκεσθαι ἐπ᾿ αὐτούς· δὲν θέλουσιν ἐλθεῖ πλέον εἰς ἐνθύμησιν· καὶ ἡ ἀδικία θέλει συντριφθῆ ὡς ξύλον.

21

Κακοποιοῦσι τὴν στεῖραν τὴν ἄτεκνον· καὶ δὲν ἀγαθοποιοῦσι τὴν χήραν·

22

καὶ κατακρατοῦσι τοὺς δυνατοὺς διὰ τῆς δυνάμεως αὑτῶν· ἐγείρονται, καὶ δὲν εἶναι οὐδεὶς ἀσφαλής ἐν τῇ ζωῇ αὑτοῦ.

23

Ἔδωκε μὲν ὁ Θεὸς εἰς αὐτοὺς ἀσφάλειαν καὶ ἀναπαύονται· ὅμως οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἶναι ἐπὶ τὰς ὁδοὺς αὐτῶν.

24

Ὑψόνονται ὀλίγον καιρὸν καὶ δὲν ὑπάρχουσι, καὶ καταβάλλονται ὡς πάντες· σηκόνονται ἐκ τοῦ μέσου καὶ ἀποκόπτονται ὡς ἡ κεφαλή τῶν ἀσταχύων·

25

καὶ ἐὰν τώρα δὲν ἦναι οὕτω, τίς θέλει μὲ διαψεύσει καὶ ἐξουθενίσει τοὺς λόγους μου;