Ἐσθήρ 5

1

τὴν τρίτην δὲ ἡμέραν ἐνδυθεῖσα ἡ Ἐσθήρ τὴν βασιλικήν στολήν ἐστάθη ἐν τῇ ἐσωτέρᾳ αὐλῇ τοῦ βασιλικοῦ οἴκου, ἀπέναντι τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως· καὶ ὁ βασιλεὺς ἐκάθητο ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου αὑτοῦ ἐν τῷ βασιλικῷ οἴκῳ, ἀπέναντι τῆς πύλης τοῦ οἴκου.

2

Καὶ ὡς εἶδεν ὁ βασιλεὺς τὴν Ἐσθήρ τὴν βασίλισσαν ἱσταμένην ἐν τῇ αὐλῇ, εὕρηκε χάριν ἐνώπιον αὐτοῦ· καὶ ἐξέτεινεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν Ἐσθήρ τὸ χρυσοῦν σκῆπτρον τὸ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ ἐπλησίασεν ἡ Ἐσθήρ καὶ ἤγγισε τὸ ἄκρον τοῦ σκήπτρου.

3

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν ὁ βασιλεύς, Τί θέλεις, βασίλισσα Ἐσθήρ; καὶ τίς ἡ αἴτησίς σου; καὶ ἕως τοῦ ἡμίσεος τῆς βασιλείας θέλει δοθῆ εἰς σέ.

4

Καὶ ἀπεκρίθη ἡ Ἐσθήρ, Ἐὰν ἦναι ἀρεστὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἄς ἔλθῃ ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμὰν τὴν ἡμέραν ταύτην εἰς τὸ συμπόσιον, τὸ ὁποῖον ἡτοίμασα δι᾿ αὐτόν.

5

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Ἐπισπεύσατε τὸν Ἀμάν, διὰ νὰ κάμῃ τὸν λόγον τῆς Ἐσθήρ. Καὶ ἦλθον ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμὰν εἰς τὸ συμπόσιον, τὸ ὁποῖον ἔκαμεν ἡ Ἐσθήρ.

6

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν Ἐσθήρ ἐπὶ τοῦ συμποσίου τοῦ οἴνου, Τί τὸ ζήτημά σου; καὶ θέλει δοθῆ εἰς σέ· καὶ τίς ἡ αἴτησίς σου; καὶ ἕως τοῦ ἡμίσεος τῆς βασιλείας ἐὰν ζητήσῃς, θέλει γείνει.

7

Τότε ἀποκριθεῖσα ἡ Ἐσθήρ εἶπε, τὸ ζήτημά μου καὶ ἡ αἴτησίς μου εἶναι·

8

Ἐὰν εὕρηκα χάριν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, καὶ ἐὰν ἦναι ἀρεστὸν εἰς τὸν βασιλέα νὰ ἐκτελέσῃ τὸ ζήτημά μου καὶ νὰ κάμῃ τὴν αἴτησίν μου, ἄς ἔλθῃ ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμὰν εἰς τὸ συμπόσιον τὸ ὁποῖον θέλω ἑτοιμάσει δι᾿ αὐτούς· καὶ αὔριον θέλω κάμει κατὰ τὸν λόγον τοῦ βασιλέως.

9

Τότε ἐξῆλθεν ὁ Ἀμὰν τὴν ἡμέραν ἐκείνην περιχαρής καὶ εὔθυμος τὴν καρδίαν· ἀλλ᾿ ὅτε ὁ Ἀμὰν εἶδε τὸν Μαροδοχαῖον ἐν τῇ πύλῃ τοῦ βασιλέως, ὅτι δὲν ἐσηκώθη οὐδὲ ἐκινήθη δι᾿ αὐτόν, ἐνεπλήσθη ὁ Ἀμὰν θυμοῦ κατὰ τοῦ Μαροδοχαίου.

10

Ἀλλ᾿ ὁ Ἀμὰν ἐκράτησεν ἑαυτόν· καὶ εἰσελθὼν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε τοὺς φίλους αὑτοῦ καὶ Ζερὲς τὴν γυναῖκα αὑτοῦ,

11

καὶ διηγήθη πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἀμὰν περὶ τῆς δόξης τοῦ πλούτου αὑτοῦ καὶ τοῦ πλήθους τῶν τέκνων αὑτοῦ, καὶ πόσον ὁ βασιλεὺς ἐμεγάλυνεν αὐτόν, καὶ τίνι τρόπῳ ὕψωσεν αὐτὸν ὑπεράνω τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν δούλων τοῦ βασιλέως.

12

Καὶ εἶπεν ὁ Ἀμάν, Μάλιστα ἡ βασίλισσα Ἐσθήρ δὲν προσεκάλεσεν εἰς τὸ συμπόσιον τὸ ὁποῖον ἔκαμεν, εἰμή ἐμέ, μετὰ τοῦ βασιλέως· καὶ αὔριον ἔτι εἶμαι προσκεκλημένος πρὸς αὐτήν μετὰ τοῦ βασιλέως·

13

πλήν πάντα ταῦτα δὲν μὲ φελοῦσιν, ἐνόσῳ βλέπω τὸν Μαροδοχαῖον τὸν Ἰουδαῖον καθήμενον ἐν τῇ πύλῃ τοῦ βασιλέως.

14

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Ζερὲς ἡ γυνή αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ φίλοι αὐτοῦ, Ἄς κατασκευασθῇ ξύλον πεντήκοντα πηχῶν τὸ ὕψος, καὶ τὸ πρωΐ εἰπὲ πρὸς τὸν βασιλέα νὰ κρεμασθῇ ὁ Μαροδοχαῖος ἐπ᾿ αὐτό· τότε ὕπαγε περιχαρής μετὰ τοῦ βασιλέως εἰς τὸ συμπόσιον. Καὶ τὸ πρᾶγμα ἤρεσεν εἰς τὸν Ἀμάν, καὶ προσέταξε νὰ ἑτοιμασθῇ τὸ ξύλον.