Ἔσδρας 3

1

Καὶ ὅτε ἔφθασεν ὁ ἕβδομος μήν καὶ οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ ἦσαν ἐν ταῖς πόλεσι, συνηθροίσθη ὁ λαὸς ὡς εἷς ἄνθρωπος εἰς Ἱερουσαλήμ.

2

Καὶ ἐσηκώθη Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ οἱ ἱερεῖς, καὶ Ζοροβάβελ ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, καὶ ᾠκοδόμησαν τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ προσφέρωσιν ὁλοκαυτώματα ἐπ᾿ αὐτοῦ, κατὰ τὸ γεγραμμένον ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ·

3

καὶ ἔστησαν τὸ θυσιαστήριον ἐν τῷ τόπῳ αὐτοῦ, καίτοι ἐπαπειλούμενοι ὑπὸ τοῦ λαοῦ τῶν τόπων ἐκείνων· καὶ προσέφεραν ἐπ᾿ αὐτοῦ ὁλοκαυτώματα πρὸς τὸν Κύριον, ὁλοκαυτώματα πρωΐ καὶ ἑσπέρας.

4

Καὶ ἔκαμον τὴν ἑορτήν τῶν σκηνῶν, κατὰ τὸ γεγραμμένον, καὶ τὰς καθημερινὰς ὁλοκαυτώσεις κατὰ ἀριθμόν, ὡς ἦτο διατεταγμένον κατὰ τὸ καθῆκον ἑκάστης ἡμέρας.

5

Καὶ μετὰ ταῦτα προσέφεραν τὰ παντοτεινὰ ὁλοκαυτώματα, καὶ τῶν νεομηνιῶν καὶ πασῶν τῶν καθηγιασμένων ἑορτῶν τοῦ Κυρίου καὶ παντὸς προσφέροντος αὐτοπροαίρετον προσφορὰν εἰς τὸν Κύριον.

6

Ἀπό τῆς πρώτης ἡμέρας τοῦ ἑβδόμου μηνὸς ἤρχισαν νὰ προσφέρωσιν ὁλοκαυτώματα πρὸς τὸν Κύριον· πλήν τὰ θεμέλια τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου δὲν εἶχον τεθῆ ἔτι.

7

Καὶ ἔδωκαν ἀργύριον εἰς τοὺς λιθοτόμους καὶ εἰς τοὺς τέκτονας· καὶ τροφὰς καὶ ποτὰ καὶ ἔλαιον, εἰς τοὺς Σιδωνίους καὶ εἰς τοὺς Τυρίους, διὰ νὰ φέρωσι ξύλα κέδρινα ἀπὸ τοῦ Λιβάνου εἰς τὴν θάλασσαν τῆς Ἰόππης, κατὰ τὴν εἰς αὐτοὺς δοθεῖσαν ἄδειαν Κύρου τοῦ βασιλέως τῆς Περσίας.

8

Καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ ἔτει τῆς ἐπιστροφῆς αὐτῶν πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ, ἐν μηνὶ τῷ δευτέρῳ, ἤρχισαν Ζοροβάβελ ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ καὶ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδὲκ καὶ οἱ λοιποὶ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν, ἱερεῖς καὶ Λευΐται, καὶ πάντες οἱ ἐλθόντες ἀπὸ τῆς αἰχμαλωσίας εἰς Ἱερουσαλήμ· καὶ κατέστησαν τοὺς Λευΐτας, ἀπὸ εἴκοσι ἐτῶν ἡλικίας καὶ ἐπάνω, διὰ νὰ ἐπισπεύδωσι τὸ ἔργον τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου.

9

Καὶ παρεστάθη ὁ Ἰησοῦς, οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, ὁ Καδμιήλ καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ, υἱοὶ Ἰούδα, ὡς εἷς ἄνθρωπος, διὰ νὰ κατεπείγωσι τοὺς ἐργαζομένους ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ· οἱ υἱοὶ τοῦ Ἠναδάδ, οἱ υἱοὶ αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτῶν οἱ Λευΐται.

10

Καὶ ὅτε ἔθεσαν οἱ οἰκοδόμοι τὰ θεμέλια τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, ἐστάθησαν οἱ ἱερεῖς ἐνδεδυμένοι, μετὰ σαλπίγγων, καὶ οἱ Λευΐται οἱ υἱοὶ τοῦ Ἀσὰφ μετὰ κυμβάλων, διὰ νὰ ὑμνῶσι τὸν Κύριον, κατὰ τὴν διαταγήν Δαβὶδ τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ·

11

καὶ ἔψαλλον ἀμοιβαίως ὑμνοῦντες καὶ εὐχαριστοῦντες τὸν Κύριον, Ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ. Καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἠλάλαξαν ἀλαλαγμὸν μέγαν, ὑμνοῦντες τὸν Κύριον διὰ τὴν θεμελίωσιν τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου.

12

Καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν ἱερέων καὶ Λευϊτῶν καὶ τῶν ἀρχηγῶν τῶν πατριῶν, γέροντες, οἵτινες εἶχον ἰδεῖ τὸν πρότερον οἶκον, ἐνῷ ὁ οἶκος οὗτος ἐθεμελιοῦτο ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, ἔκλαιον μετὰ φωνῆς μεγάλης· πολλοὶ δὲ ἠλάλαξαν ἐν φωνῇ μεγάλῃ μετ᾿ εὐφροσύνης.

13

Καὶ δὲν διέκρινεν ὁ λαὸς τὴν φωνήν τοῦ ἀλαλαγμοῦ τῆς εὐφροσύνης ἀπὸ τῆς φωνῆς τοῦ κλαυθμοῦ τοῦ λαοῦ· διότι ὁ λαὸς ἠλάλαζεν ἀλαλαγμὸν μέγαν, καὶ ἡ βοή ἠκούετο ἕως ἀπὸ μακρόθεν.