2 Παραλειπομένων 6

1

Τότε ἐλάλησεν ὁ Σολομών, Ὁ Κύριος εἶπεν ὅτι θέλει κατοικεῖ ἐν γνόφῳ·

2

ἀλλ᾿ ἐγὼ ᾠκοδόμησα εἰς σὲ οἶκον κατοικήσεως καὶ τόπον διὰ νὰ κατοικῇς αἰωνίως.

3

Καὶ στρέψας ὁ βασιλεὺς τὸ πρόσωπον αὑτοῦ, εὐλόγησε πᾶσαν τὴν συναγωγήν τοῦ Ἰσραήλ· πᾶσα δὲ ἡ συναγωγή τοῦ Ἰσραήλ ἵστατο.

4

Καὶ εἶπεν, Εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις ἐξετέλεσε διὰ τῶν χειρῶν αὑτοῦ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐλάλησε διὰ τοῦ στόματος αὑτοῦ πρὸς Δαβὶδ τὸν πατέρα μου, λέγων,

5

Ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐξήγαγον τὸν λαὸν μου ἐκ γῆς Αἰγύπτου, δὲν ἐξέλεξα ἀπὸ πασῶν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ οὐδεμίαν πόλιν, διὰ νὰ οἰκοδομηθῇ οἶκος, ὥστε νὰ ἦναι τὸ ὄνομά μου ἐκεῖ· οὐδὲ ἐξέλεξα ἄνδρα, διὰ νὰ ἦναι κυβερνήτης ἐπὶ τὸν λαὸν μου Ἰσραήλ·

6

ἀλλ᾿ ἐξέλεξα τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ ἦναι τὸ ὄνομά μου ἐκεῖ· καὶ ἐξέλεξα τὸν Δαβίδ, διὰ νὰ ἦναι ἐπὶ τὸν λαὸν μου Ἰσραήλ.

7

Καὶ ἦλθεν εἰς τὴν καρδίαν Δαβὶδ τοῦ πατρὸς μου νὰ οἰκοδομήσῃ οἶκον εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

8

Ἀλλ᾿ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς Δαβὶδ τὸν πατέρα μου, Ἐπειδή ἦλθεν εἰς τὴν καρδίαν σου νὰ οἰκοδομήσῃς οἶκον εἰς τὸ ὄνομά μου, καλῶς μὲν ἔκαμες ὅτι συνέλαβες τοῦτο ἐν τῇ καρδίᾳ σου·

9

πλήν σὺ δὲν θέλεις οἰκοδομήσει τὸν οἶκον· ἀλλ᾿ ὁ υἱὸς σου, ὅστις θέλει ἐξέλθει ἐκ τῆς ὀσφύος σου, οὗτος θέλει οἰκοδομήσει τὸν οἶκον εἰς τὸ ὄνομά μου.

10

Ὁ Κύριος λοιπὸν ἐπλήρωσε τὸν λόγον αὑτοῦ τὸν ὁποῖον ἐλάλησε· καὶ ἐγὼ ἀνέστην ἀντὶ Δαβὶδ τοῦ πατρὸς μου καὶ ἐκάθησα ἐπὶ τοῦ θρόνου τοῦ Ἰσραήλ, καθὼς ἐλάλησε Κύριος, καὶ ᾠκοδόμησα τὸν οἶκον εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ·

11

καὶ ἔθεσα ἐκεῖ τὴν κιβωτόν, ἐν ᾗ κεῖται ἡ διαθήκη τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποίαν ἔκαμε πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ.

12

Καὶ σταθεὶς ὁ Σολομὼν ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ Κυρίου, ἐνώπιον πάσης τῆς συναγωγῆς τοῦ Ἰσραήλ, ἐξέτεινε τὰς χεῖρας αὑτοῦ·

13

διότι ὁ Σολομὼν ἔκαμε βάσιν χαλκίνην, ἔχουσαν πέντε πηχῶν μῆκος, καὶ πέντε πηχῶν πλάτος, καὶ τριῶν πηχῶν ὕψος· καὶ ἔθεσεν αὐτήν ἐν τῷ μέσῳ τῆς αὐλῆς· καὶ σταθεὶς ἐπ᾿ αὐτῆς ἔπεσεν ἐπὶ τὰ γόνατα αὑτοῦ ἐνώπιον πάσης τῆς συναγωγῆς τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἐξέτεινε τὰς χεῖρας αὑτοῦ πρὸς τὸν οὐρανόν,

14

καὶ εἶπε, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶναι Θεὸς ὅμοιός σου ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· ὅστις φυλάττεις τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς δούλους σου, τοὺς περιπατοῦντας ἐνώπιόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ αὑτῶν·

15

ὅστις ἐφύλαξας πρὸς τὸν δοῦλόν σου Δαβὶδ τὸν πατέρα μου ὅσα ἐλάλησας πρὸς αὐτόν, καὶ ἐλάλησας διὰ τοῦ στόματός σου καὶ ἐξετέλεσας διὰ τῆς χειρὸς σου, καθὼς τὴν ἡμέραν ταύτην.

16

Καὶ τώρα, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, φύλαξον πρὸς τὸν δοῦλόν σου Δαβὶδ τὸν πατέρα μου ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὑπεσχέθης πρὸς αὐτόν, λέγων, Δὲν θέλει ἐκλείψει εἰς σὲ ἀνήρ ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μου καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου τοῦ Ἰσραήλ, μόνον ἐὰν προσέχωσιν οἱ υἱοὶ σου εἰς τὴν ὁδὸν αὑτῶν, διὰ νὰ περιπατῶσιν εἰς τὸν νόμον μου, καθὼς σὺ περιεπάτησας ἐνώπιόν μου.

17

Τώρα λοιπόν, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἄς ἀληθεύσῃ ὁ λόγος σου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησας πρὸς τὸν δοῦλόν σου τὸν Δαβίδ.

18

Ἀλλὰ θέλει ἀληθῶς κατοικήσει Θεὸς μετὰ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς; Ἰδού, ὁ οὐρανός, καὶ ὁ οὐρανὸς τῶν οὐρανῶν, δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ σὲ χωρέσωσι πόσον ὀλιγώτερον ὁ οἶκος οὗτος, τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα;

19

Πλήν ἐπίβλεψον ἐπὶ τὴν προσευχήν τοῦ δούλου σου καὶ ἐπὶ τὴν δέησιν αὐτοῦ, Κύριε Θεὲ μου, ὥστε νὰ ἐπακούσῃς τῆς κραυγῆς καὶ τῆς δεήσεως, τὴν ὁποίαν ὁ δοῦλός σου δέεται ἐνώπιόν σου·

20

διὰ νὰ ἦναι οἱ ὀφθαλμοὶ σου ἀνεῳγμένοι πρὸς τὸν οἶκον τοῦτον ἡμέραν καὶ νύκτα, πρὸς τὸν τόπον περὶ τοῦ ὁποίου εἶπας ὅτι θέλεις θέσει τὸ ὄνομά σου ἐκεῖ, διὰ νὰ ἐπακούῃς τῆς δεήσεως τὴν ὁποίαν ὁ δοῦλός σου θέλει δέεσθαι ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ.

21

Καὶ ἐπάκουε τῶν δεήσεων τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ὅταν προσεύχωνται ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ· καὶ ἄκουε σὺ ἐκ τοῦ τόπου τῆς κατοικήσεώς σου, ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ἀκούων, γίνου ἵλεως.

22

Ἐὰν ἁμαρτήσῃ ἄνθρωπος εἰς τὸν πλησίον αὑτοῦ καὶ ζητήσῃ ὅρκον παρ᾿ αὐτοῦ διὰ νὰ κάμῃ αὐτὸν νὰ ὁρκισθῇ, καὶ ὁ ὅρκος ἔλθῃ ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου σου ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ,

23

τότε σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐνέργησον καὶ κρίνον τοὺς δούλους σου, ἀνταποδίδων μὲν εἰς τὸν ἄνομον, ὥστε νὰ στρέψῃς κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ, δικαιόνων δὲ τὸν δίκαιον, ὥστε νὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτὸν κατὰ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ.

24

Καὶ ἐὰν κτυπηθῇ ὁ λαὸς σου Ἰσραήλ ἔμπροσθεν τοῦ ἐχθροῦ, διότι ἡμάρτησαν εἰς σέ, καὶ ἐπιστρέψωσι καὶ δοξάσωσι τὸ ὄνομά σου καὶ προσευχηθῶσι καὶ δεηθῶσι πρὸς σὲ ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ,

25

τότε σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ συγχώρησον τὴν ἁμαρτίαν τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, καὶ ἐπανάγαγε αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς αὐτοὺς καὶ εἰς τοὺς πατέρας αὐτῶν.

26

Ὅταν ὁ οὐρανὸς κλεισθῇ καὶ δὲν γίνηται βροχή, διότι ἡμάρτησαν εἰς σέ, ἐὰν προσευχηθῶσι πρὸς τὸν τόπον τοῦτον καὶ δοξάσωσι τὸ ὄνομά σου καὶ ἐπιστρέψωσιν ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὑτῶν, ἀφοῦ ταπεινώσῃς αὐτούς,

27

τότε σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ συγχώρησον τὴν ἁμαρτίαν τῶν δούλων σου καὶ τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, διδάξας αὐτοὺς τὴν ὁδὸν τὴν ἀγαθήν εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ περιπατῶσι καὶ δὸς βροχήν ἐπὶ τὴν γῆν σου, τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τὸν λαὸν σου διὰ κληρονομίαν.

28

Πεῖνα ἐὰν γείνῃ ἐκ τῇ γῇ, θανατικὸν ἐὰν γείνῃ, ἀνεμοφθορία καὶ ἐρυσίβη, ἀκρὶς καὶ βροῦχος ἐὰν γείνῃ, οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν ἐὰν πολιορκήσωσιν αὐτοὺς ἐν τῷ τόπῳ τῆς κατοικίας αὐτῶν, ὁποιαδήποτε πληγή καὶ ὁποιαδήποτε νόσος γείνῃ,

29

πᾶσαν προσευχήν, πᾶσαν δέησιν γινομένην ὑπὸ παντὸς ἀνθρώπου καὶ ὑπὸ παντὸς τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ὅταν γνωρίσῃ ἕκαστος τὴν πληγήν αὑτοῦ καὶ τὸν πόνον αὑτοῦ καὶ ἐκτείνῃ τὰς χεῖρας αὑτοῦ πρὸς τὸν οἶκον τοῦτον,

30

τότε σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, τοῦ τόπου τῆς κατοικήσεώς σου, καὶ συγχώρησον καὶ δὸς εἰς ἕκαστον κατὰ πάσας τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, ὅπως γνωρίζεις τὴν καρδίαν αὐτοῦ, διότι σύ, μόνος σύ, γνωρίζεις τὰς καρδίας τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων·

31

διὰ νὰ σὲ φοβῶνται, ὥστε νὰ περιπατῶσιν ἐν ταῖς ὁδοῖς σου πάσας τὰς ἡμέρας ὅσας ζῶσιν ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τοὺς πατέρας ἡμῶν.

32

Καὶ τὸν ξένον ἔτι, ὅστις δὲν εἶναι ἐκ τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ἀλλ᾿ ἔρχεται ἀπὸ γῆς μακρᾶς διὰ τὸ ὄνομά σου τὸ μέγα, καὶ διὰ τὴν χεῖρά σου τὴν κραταιάν, καὶ διὰ τὸν βραχίονά σου τὸν ἐξηπλωμένον, ἐὰν ἔλθωσι καὶ προσευχηθῶσι πρὸς τὸν οἶκον τοῦτον,

33

τότε σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἐκ τοῦ τόπου τῆς κατοικήσεώς σου, καὶ κάμε κατὰ πάντα περὶ ὅσων ὁ ξένος σὲ ἐπικαλεσθῇ, διὰ νὰ γνωρίσωσι πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς τὸ ὄνομά σου καὶ νὰ σὲ φοβῶνται, καθὼς ὁ λαὸς σου ὁ Ἰσραήλ, καὶ διὰ νὰ γνωρίσωσιν ὅτι τὸ ὄνομά σου ἐκλήθη ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦτον, τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα.

34

Ὅταν ὁ λαὸς σου ἐξέλθῃ εἰς πόλεμον ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν αὑτῶν, διὰ τῆς ὁδοῦ δι᾿ ἧς ἀποστείλῃς αὐτούς, καὶ προσευχηθῶσιν εἰς σὲ πρὸς τὴν πόλιν ταύτην τὴν ὁποίαν ἐξέλεξας, καὶ τὸν οἶκον τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα εἰς τὸ ὄνομά σου,

35

τότε ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τῆς προσευχῆς αὐτῶν καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν, καὶ κάμε τὸ δίκαιον αὐτῶν.

36

Ὅταν ἁμαρτήσωσιν εἰς σέ, διότι οὐδεὶς ἄνθρωπος εἶναι ἀναμάρτητος, καὶ ὀργισθῇς εἰς αὐτούς, καὶ παραδώσῃς αὐτοὺς ἔμπροσθεν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οἱ αἰχμαλωτισταὶ φέρωσιν αὐτοὺς αἰχμαλώτους εἰς γῆν μακρὰν ἤ πλησίον,

37

καὶ ἔλθωσιν εἰς ἑαυτοὺς ἐν τῇ γῇ ὅπου ἐφέρθησαν αἰχμάλωτοι, καὶ ἐπιστρέψωσι καὶ δεηθῶσι πρὸς σὲ ἐν τῇ γῇ τῆς αἰχμαλωσίας αὑτῶν, λέγοντες, Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν καὶ ἠδικήσαμεν·

38

καὶ ἐπιστρέψωσι πρὸς σὲ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὑτῶν καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς αὑτῶν, ἐν τῇ γῇ τῆς αἰχμαλωσίας αὑτῶν ὅπου ἐφέρθησαν αἰχμάλωτοι, καὶ προσευχηθῶσι πρὸς τὴν γῆν αὑτῶν τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τοὺς πατέρας αὐτῶν, καὶ τὴν πόλιν τὴν ὁποίαν ἐξέλεξας, καὶ πρὸς τὸν οἶκον τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα εἰς τὸ ὄνομά σου,

39

τότε ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἐκ τοῦ τόπου τῆς κατοικήσεώς σου, τῆς προσευχῆς αὐτῶν καὶ τῶν δεήσεων αὐτῶν, καὶ κάμε τὸ δίκαιον αὐτῶν καὶ συγχώρησον εἰς τὸν λαὸν σου τὸν ἁμαρτήσαντα εἰς σέ.

40

Τώρα, Θεὲ μου, ἄς ἦναι, δέομαι, ἀνεῳγμένοι οἱ ὀφθαλμοὶ σου καὶ προσεκτικὰ τὰ ὦτά σου εἰς τὴν προσευχήν τὴν γινομένην ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ.

41

Καὶ τώρα, ἀνάστηθι, Κύριε Θεέ, εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου, σὺ καὶ ἡ κιβωτὸς τῆς δυνάμεώς σου· οἱ ἱερεῖς σου, Κύριε Θεέ, ἄς ἐνδυθῶσι σωτηρίαν, καὶ οἱ ὅσιοί σου ἄς εὐφρανθῶσιν ἐν ἀγαθοῖς.

42

Κύριε Θεέ, μή ἀπορρίψῃς τὸ πρόσωπον τοῦ κεχρισμένου σου. ἐνθυμήθητι τὰ ἐλέη Δαβὶδ τοῦ δούλου σου.