3 Βασιλειῶν 8

1

Τότε συνήθροισεν ὁ βασιλεὺς Σολομὼν πρὸς ἑαυτὸν ἐν Ἱερουσαλήμ τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ Ἰσραήλ καὶ πάντας τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν φυλῶν, τοὺς οἰκογενάρχας τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, διὰ νὰ ἀναβιβάσωσι τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης τοῦ Κυρίου ἐκ τῆς πόλεως Δαβίδ, ἥτις εἶναι ἡ Σιών.

2

Καὶ συνηθροίσθησαν πάντες οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ πρὸς τὸν βασιλέα Σολομῶντα ἐν τῇ ἑορτῇ κατὰ τὸν μῆνα Ἐθανείμ, ὅστις εἶναι ὁ ἕβδομος μήν.

3

Καὶ ἦλθον πάντες οἱ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἐσήκωσαν οἱ ἱερεῖς τὴν κιβωτόν.

4

Καὶ ἀνεβίβασαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν σκηνήν τοῦ μαρτυρίου καὶ πάντα τὰ σκεύη τὰ ἅγια τὰ ἐν τῇ σκηνῇ· οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευΐται ἀνεβίβασαν αὐτά.

5

Καὶ ὁ βασιλεὺς Σολομὼν καὶ πᾶσα ἡ συναγωγή τοῦ Ἰσραήλ, οἱ συναχθέντες πρὸς αὐτόν, ἦσαν μετ᾿ αὐτοῦ ἔμπροσθεν τῆς κιβωτοῦ, θυσιάζοντες πρόβατα καὶ βόας, ὅσα δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ λογαριασθῶσι καὶ νὰ ἀριθμηθῶσι διὰ τὸ πλῆθος.

6

Καὶ εἰσήγαγον οἱ ἱερεῖς τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰς τὸν τόπον αὐτῆς, εἰς τὸ χρηστήριον τοῦ οἴκου, εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων, ὑποκάτω τῶν πτερύγων τῶν χερουβείμ.

7

Διότι τὰ χερουβεὶμ εἶχον ἐξηπλωμένας τὰς πτέρυγας ἐπὶ τὸν τόπον τῆς κιβωτοῦ, καὶ τὰ χερουβεὶμ ἐκάλυπτον τὴν κιβωτὸν καὶ τοὺς μοχλοὺς αὐτῆς ἄνωθεν.

8

Καὶ ἐξεῖχον οἱ μοχλοί, καὶ ἐφαίνοντο τὰ ἄκρα τῶν μοχλῶν ἐκ τοῦ ἁγίου τόπου ἔμπροσθεν τοῦ χρηστηρίου, ἔξωθεν ὅμως δὲν ἐφαίνοντο· καὶ εἶναι ἐκεῖ ἕως τῆς σήμερον.

9

Δὲν ἦσαν ἐν τῇ κιβωτῷ εἰμή αἱ δύο λίθιναι πλάκες, τὰς ὁποίας ὁ Μωϋσῆς ἔθεσεν ἐκεῖ ἐν Χωρήβ, ὅπου ὁ Κύριος ἔκαμε διαθήκην πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ, ὅτε ἐξῆλθον ἐκ γῆς Αἰγύπτου.

10

Καὶ ὡς ἐξῆλθον οἱ ἱερεῖς ἐκ τοῦ ἁγιαστηρίου, ἡ νεφέλη ἐνέπλησε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου·

11

καὶ δὲν ἠδύναντο οἱ ἱερεῖς νὰ σταθῶσι διὰ νὰ λειτουργήσωσιν, ἐξ αἰτίας τῆς νεφέλης· διότι ἡ δόξα τοῦ Κυρίου ἐνέπλησε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου.

12

Τότε ἐλάλησεν ὁ Σολομών, Ὁ Κύριος εἶπεν ὅτι θέλει κατοικεῖ ἐν γνόφῳ·

13

ᾠκοδόμησα εἰς σὲ οἶκον κατοικήσεως, τόπον διὰ νὰ κατοικῇς αἰωνίως.

14

Καὶ στρέψας ὁ βασιλεὺς τὸ πρόσωπον αὑτοῦ, εὐλόγησε πᾶσαν τὴν συναγωγήν τοῦ Ἰσραήλ· πᾶσα δὲ ἡ συναγωγή τοῦ Ἰσραήλ ἵστατο.

15

Καὶ εἶπεν, Εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις ἐξετέλεσε διὰ τῆς χειρὸς αὑτοῦ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐλάλησε διὰ τοῦ στόματος αὑτοῦ πρὸς Δαβὶδ τὸν πατέρα μου, λέγων,

16

Ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐξήγαγον τὸν λαὸν μου τὸν Ἰσραήλ ἐξ Αἰγύπτου, δὲν ἐξέλεξα ἀπὸ πασῶν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ οὐδεμίαν πόλιν διὰ νὰ οἰκοδομηθῇ οἶκος, ὥστε νὰ ἦναι τὸ ὄνομά μου ἐκεῖ· ἀλλ᾿ ἐξέλεξα τὸν Δαβίδ, διὰ νὰ ἦναι ἐπὶ τὸν λαὸν μου Ἰσραήλ.

17

Καὶ ἦλθεν εἰς τὴν καρδίαν Δαβὶδ τοῦ πατρὸς μου νὰ οἰκοδομήσῃ οἶκον εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

18

Ἀλλ᾿ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς Δαβὶδ τὸν πατέρα μου, Ἐπειδή ἦλθεν εἰς τὴν καρδίαν σου νὰ οἰκοδομήσῃς οἶκον εἰς τὸ ὄνομά μου, καλῶς μὲν ἔκαμες ὅτι συνέλαβες τοῦτο ἐν τῇ καρδίᾳ σου·

19

πλήν σὺ δὲν θέλεις οἰκοδομήσει τὸν οἶκον· ἀλλ᾿ ὁ υἱὸς σου, ὅστις θέλει ἐξέλθει ἐκ τῆς ὀσφύος σου, οὗτος θέλει οἰκοδομήσει τὸν οἶκον εἰς τὸ ὄνομά μου.

20

Ὁ Κύριος λοιπὸν ἐξεπλήρωσε τὸν λόγον αὑτοῦ, τὸν ὁποῖον ἐλάλησε· καὶ ἐγὼ ἀνέστην ἀντὶ Δαβὶδ τοῦ πατρὸς μου, καὶ ἐκάθησα ἐπὶ τοῦ θρόνου τοῦ Ἰσραήλ, καθὼς ἐλάλησεν ὁ Κύριος, καὶ ᾠκοδόμησα τὸν οἶκον εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

21

Καὶ διώρισα ἐκεῖ τόπον διὰ τὴν κιβωτόν, ἐν ᾗ κεῖται ἡ διαθήκη τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποίαν ἔκαμε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, ὅτε ἐξήγαγεν αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου.

22

Καὶ σταθεὶς ὁ Σολομὼν ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ Κυρίου, ἐνώπιον πάσης τῆς συναγωγῆς τοῦ Ἰσραήλ, ἐξέτεινε τὰς χεῖρας αὑτοῦ πρὸς τὸν οὐρανόν,

23

καὶ εἶπε, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶναι Θεὸς ὅμοιός σου ἐκ τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ἐπὶ τῆς γῆς κάτω, ὅστις φυλάττεις τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς δούλους σου τοὺς περιπατοῦντας ἐνώπιόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ αὑτῶν·

24

ὅστις ἐφύλαξας πρὸς τὸν δοῦλόν σου Δαβὶδ τὸν πατέρα μου ὅσα ἐλάλησας πρὸς αὐτόν· καὶ ἐλάλησας διὰ τοῦ στόματός σου καὶ ἐξετέλεσας διὰ τῆς χειρὸς σου, καθὼς τὴν ἡμέραν ταύτην.

25

Καὶ τώρα, Κύριε Θεέ τοῦ Ἰσραήλ, φύλαξον πρὸς τὸν δοῦλόν σου Δαβὶδ τὸν πατέρα μου ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὑπεσχέθης πρὸς αὐτόν, λέγων, Δὲν θέλει ἐκλείψει εἰς σέ ἀνήρ ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μου καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου τοῦ Ἰσραήλ, μόνον ἐὰν προσέχωσιν οἱ υἱοὶ σου εἰς τὴν ὁδὸν αὑτῶν, διὰ νὰ περιπατῶσιν ἐνώπιόν μου, καθὼς σὺ περιεπάτησας ἐνώπιόν μου.

26

Τώρα λοιπόν, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἄς ἀληθεύσῃ, δέομαι, ὁ λόγος σου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησας πρὸς τὸν δοῦλόν σου Δαβὶδ τὸν πατέρα μου.

27

Ἀλλὰ θέλει ἀληθῶς κατοικήσει Θεὸς ἐπὶ τῆς γῆς; ἰδού, ὁ οὐρανὸς καὶ ὁ οὐρανὸς τῶν οὐρανῶν δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ σὲ χωρέσωσι· πόσον ὀλιγώτερον ὁ οἶκος οὗτος, τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα.

28

Πλήν ἐπίβλεψον ἐπὶ τὴν προσευχήν τοῦ δούλου σου καὶ ἐπὶ τὴν δέησιν αὐτοῦ, Κύριε Θεέ μου, ὥστε νὰ εἰσακούσῃς τῆς κραυγῆς καὶ τῆς δεήσεως, τὴν ὁποίαν ὁ δοῦλός σου δέεται ἐνώπιόν σου τὴν σήμερον.

29

διὰ νὰ ἦναι οἱ ὀφθαλμοὶ σου ἀνεῳγμένοι πρὸς τὸν οἶκον τοῦτον νύκτα καὶ ἡμέραν, πρὸς τὸν τόπον περὶ τοῦ ὁποίου εἶπας, Τὸ ὄνομά μου θέλει εἶσθαι ἐκεῖ· διὰ νὰ εἰσακούῃς τῆς δεήσεως, τὴν ὁποίαν ὁ δοῦλός σου θέλει δέεσθαι ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ.

30

Καὶ ἐπάκουε τῆς δεήσεως τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ὅταν προσεύχωνται ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ· καὶ ἄκουε σὺ ἐκ τοῦ τόπου τῆς κατοικήσεώς σου, ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ἀκούων, γίνου ἵλεως.

31

Ἐὰν ἁμαρτήσῃ τις ἄνθρωπος εἰς τὸν πλησίον αὑτοῦ καὶ ζητήσῃ ὅρκον παρ᾿ αὐτοῦ διὰ νὰ κάμῃ αὐτὸν νὰ ὁρκισθῇ, καὶ ὁ ὅρκος ἔλθῃ ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου σου ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ,

32

τότε σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐνέργησον καὶ κρῖνον τοὺς δούλους σου, καταδικάζων μὲν τὸν ἄνομον, ὥστε νὰ στρέψῃς κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ, δικαιόνων δὲ τὸν δίκαιον, ὥστε νὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτὸν κατὰ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ.

33

Ὅταν κτυπηθῇ ὁ λαὸς σου Ἰσραήλ ἔμπροσθεν τοῦ ἐχθροῦ, διότι ἡμάρτησαν εἰς σέ, καὶ ἐπιστρέψωσι πρὸς σὲ καὶ δοξάσωσι τὸ ὄνομά σου καὶ προσευχηθῶσι καὶ δεηθῶσιν ἐνώπιόν σου ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ,

34

τότε σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ συγχώρησον τὴν ἁμαρτίαν τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, καὶ ἐπανάγαγε αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τοὺς πατέρας αὐτῶν.

35

Ὅταν ὁ οὐρανὸς κλεισθῇ, καὶ δὲν γίνηται βροχή, διότι ἡμάρτησαν εἰς σέ, ἐὰν προσευχηθῶσι πρὸς τὸν τόπον τοῦτον καὶ δοξάσωσι τὸ ὄνομά σου καὶ ἐπιστρέψωσιν ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὑτῶν, ἀφοῦ ταπεινώσῃς αὐτούς,

36

τότε σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ συγχώρησον τὴν ἁμαρτίαν τῶν δούλων σου καὶ τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, διδάξας αὐτοὺς τὴν ὁδὸν τὴν ἀγαθήν, εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ περιπατῶσι, καὶ δὸς βροχήν ἐπὶ τὴν γῆν σου, τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τὸν λαὸν σου διὰ κληρονομίαν.

37

Πεῖνα ἐὰν γείνῃ ἐν τῇ γῇ, θανατικὸν ἐὰν γείνῃ, ἀνεμοφθορία, ἐρυσίβη, ἀκρίς, βροῦχος ἐὰν γείνῃ, ὁ ἐχθρὸς αὐτῶν ἐὰν πολιορκήσῃ αὐτοὺς ἐν τῷ τόπῳ τῆς κατοικίας αὐτῶν, ὁποιαδήποτε πληγή, ὁποιαδήποτε νόσος γείνῃ,

38

πᾶσαν προσευχήν, πᾶσαν δέησιν γινομένην ὑπὸ παντὸς ἀνθρώπου, ὑπὸ παντὸς τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ὅταν γνωρίσῃ ἕκαστος τὴν πληγήν τῆς καρδίας αὑτοῦ καὶ ἐκτείνῃ τὰς χεῖρας αὑτοῦ πρὸς τὸν οἶκον τοῦτον,

39

τότε σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, τοῦ τόπου τῆς κατοικήσεώς σου, καὶ συγχώρησον καὶ ἐνέργησον καὶ δὸς εἰς ἕκαστον κατὰ πάσας τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, ὅπως γνωρίζεις τὴν καρδίαν αὐτοῦ, διότι σύ, μόνος σύ, γνωρίζεις τὰς καρδίας πάντων τῶν υἱῶν ἀνθρώπων·

40

διὰ νὰ σὲ φοβῶνται πάσας τὰς ἡμέρας ὅσας ζῶσιν ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τοὺς πατέρας ἡμῶν.

41

Καὶ τὸν ξένον ἔτι, ὅστις δὲν εἶναι ἐκ τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ἀλλ᾿ ἔρχεται ἀπὸ γῆς μακρᾶς διὰ τὸ ὄνομά σου,

42

διότι θέλουσιν ἀκούσει τὸ ὄνομά σου τὸ μέγα καὶ τὴν χεῖρά σου τὴν κραταιὰν καὶ τὸν βραχίονά σου τὸν ἐξηπλωμένον, ὅταν ἔλθῃ καὶ προσευχηθῇ πρὸς τὸν οἶκον τοῦτον,

43

σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, τοῦ τόπου τῆς κατοικήσεώς σου, καὶ ἐνέργησον κατὰ πάντα περὶ ὅσων ὁ ξένος σὲ ἐπικαλεσθῇ· διὰ νὰ γνωρίσωσι πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς τὸ ὄνομά σου, νὰ σὲ φοβῶνται, καθὼς ὁ λαὸς σου Ἰσραήλ· καὶ διὰ νὰ γνωρίσωσιν ὅτι τὸ ὄνομά σου ἐκλήθη ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦτον, τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα.

44

Ὅταν ὁ λαὸς σου ἐξέλθῃ εἰς πόλεμον ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν αὑτῶν, ὅπου ἀποστείλῃς αὐτούς, καὶ προσευχηθῶσιν εἰς τὸν Κύριον, πρὸς τὴν πόλιν, τὴν ὁποίαν ἐξέλεξας, καὶ τὸν οἶκον, τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα εἰς τὸ ὄνομά σου,

45

τότε ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τῆς προσευχῆς αὐτῶν καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν, καὶ κάμε τὸ δίκαιον αὐτῶν.

46

Ὅταν ἁμαρτήσωσιν εἰς σέ, διότι οὐδεὶς ἄνθρωπος εἶναι ἀναμάρτητος, καὶ ὀργισθῇς εἰς αὐτοὺς καὶ παραδώσῃς αὐτοὺς εἰς τὸν ἐχθρόν, ὥστε οἱ αἰχμαλωτισταὶ νὰ φέρωσιν αὐτοὺς αἰχμαλώτους εἰς τὴν γῆν τοῦ ἐχθροῦ, μακρὰν ἤ πλησίον,

47

καὶ ἔλθωσιν εἰς ἑαυτοὺς ἐν τῇ γῇ, ὅπου ἐφέρθησαν αἰχμάλωτοι, καὶ ἐπιστρέψωσι καὶ δεηθῶσι πρὸς σὲ ἐν τῇ γῇ τῶν αἰχμαλωτισάντων αὐτούς, λέγοντες, Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν,

48

καὶ ἐπιστρέψωσι πρὸς σὲ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὑτῶν καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς αὑτῶν, ἐν τῇ γῇ τῶν ἐχθρῶν τῶν αἰχμαλωτισάντων αὐτούς, καὶ προσευχηθῶσι πρὸς σὲ πρὸς τὴν γῆν αὑτῶν τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τοὺς πατέρας αὐτῶν, τὴν πόλιν τὴν ὁποίαν ἐξέλεξας, καὶ τὸν οἶκον τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα εἰς τὸ ὄνομά σου,

49

τότε ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, τοῦ τόπου τῆς κατοικήσεώς σου, τῆς προσευχῆς αὐτῶν καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν καὶ κάμε τὸ δίκαιον αὐτῶν,

50

καὶ συγχώρησον εἰς τὸν λαὸν σου, τὸν ἁμαρτήσαντα εἰς σέ, καὶ ἄφες πάσας τὰς παραβάσεις αὐτῶν, διά τῶν ὁποίων ἔγειναν παραβάται ἐναντίον σου, καὶ κίνησον εἰς οἰκτιρμὸν αὐτῶν τοὺς αἰχμαλωτίσαντας αὐτοὺς ὥστε νὰ οἰκτείρωσιν αὐτούς·

51

διότι λαὸς σου καὶ κληρονομία σου εἶναι, τὸν ὁποῖον ἐξήγαγες ἐξ Αἰγύπτου, ἐκ μέσου τοῦ σιδηροῦ χωνευτηρίου.

52

Ἄς ἦναι λοιπὸν οἱ ὀφθαλμοὶ σου ἀνεῳγμένοι εἰς τὴν δέησιν τοῦ δούλου σου καὶ εἰς τὴν δέησιν τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, διὰ νὰ εἰσακούῃς αὐτοὺς περί ὅσων σὲ ἐπικαλεσθῶσι,

53

διότι σὺ ἐξεχώρισας αὐτοὺς ἀπὸ πάντων τῶν λαῶν τῆς γῆς, διὰ νὰ ἦναι κληρονομία σου, καθὼς ἐλάλησας διὰ χειρὸς Μωϋσέως τοῦ δούλου σου, ὅτε ἐξήγαγες τοὺς πατέρας ἡμῶν ἐξ Αἰγύπτου, Δέσποτα Κύριε.

54

Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσεν ὁ Σολομὼν νὰ κάμνῃ ὅλην τὴν προσευχήν καὶ τὴν δέησιν ταύτην πρὸς τὸν Κύριον, ἐσηκώθη ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ Κυρίου, ὅπου ἦτο γονυπετής μὲ τὰς χεῖρας αὑτοῦ ἐξηπλωμένας πρὸς τὸν οὐρανόν.

55

Καὶ ἐστάθη καὶ εὐλόγησε πᾶσαν τὴν σύναξιν τοῦ Ἰσραήλ μετὰ φωνῆς μεγάλης, λέγων,

56

Εὐλογητὸς Κύριος, ὅστις ἔδωκεν ἀνάπαυσιν εἰς τὸν λαὸν αὑτοῦ Ἰσραήλ, κατὰ πάντα ὅσα ὑπεσχέθη· δὲν ἔπεσεν οὐδὲ εἷς ἐκ πάντων τῶν λόγων τῶν ἀγαθῶν, τοὺς ὁποίους ἐλάλησε διὰ χειρὸς Μωϋσέως τοῦ δούλου αὑτοῦ.

57

Γένοιτο Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν μεθ᾿ ἡμῶν, καθὼς ἦτο μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν· νὰ μή ἀφήσῃ ἡμᾶς, μηδὲ νὰ ἐγκαταλείψῃ ἡμᾶς·

58

διὰ νὰ ἐπικλίνῃ τὰς καρδίας ἡμῶν εἰς ἑαυτὸν ὥστε νὰ περιπατῶμεν εἰς πάσας τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ νὰ φυλάττωμεν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ καὶ τὰ διατάγματα αὐτοῦ καὶ τὰς κρίσεις αὐτοῦ, τὰ ὁποῖα προσέταξεν εἰς τοὺς πατέρας ἡμῶν.

59

Καὶ οὗτοι οἱ λόγοι μου, τοὺς ὁποίους ἐδεήθην ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, νὰ ἦναι ἡμέραν καὶ νύκτα πλησίον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, διὰ νὰ κάμνῃ τὸ δίκαιον τοῦ δούλου αὑτοῦ καὶ τὸ δίκαιον τοῦ λαοῦ αὑτοῦ Ἰσραήλ, κατὰ τὴν ἀνάγκην ἑκάστης ἡμέρας·

60

διὰ νὰ γνωρίσωσι πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς, ὅτι ὁ Κύριος, αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός, οὐδεὶς ἄλλος.

61

Ἄς ἦναι λοιπὸν ἡ καρδία σας τελεία πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, διά νὰ περιπατῆτε εἰς τὰ διατάγματα αὐτοῦ καὶ νὰ φυλάττητε τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, καθὼς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ.

62

Καὶ ὁ βασιλεὺς καὶ πᾶς ὁ Ἰσραήλ μετ᾿ αὐτοῦ, προσέφεραν θυσίαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

63

Καὶ ἐθυσίασεν Σολομὼν τὰς θυσίας τὰς εἰρηνικὰς, τὰς ὁποίας προσέφερεν εἰς τὸν Κύριον, εἰκοσιδύο χιλιάδας βοῶν καὶ ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδας προβάτων· οὕτως ἐγκαινίασαν τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου ὁ βασιλεὺς καὶ πάντες οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ.

64

τὴν αὐτήν ἡμέραν καθιέρωσεν ὁ βασιλεὺς τὸ μέσον τῆς αὐλῆς τῆς κατὰ πρόσωπον τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου· διότι ἐκεῖ προσέφερε τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ τὴν ἐξ ἀλφίτων προσφορὰν καὶ τὸ στέαρ τῶν εἰρηνικῶν προσφορῶν· ἐπειδή τὸ θυσιαστήριον τὸ χάλκινον, τὸ κατ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου, ἦτο μικρὸν ὥστε νὰ χωρέσῃ τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ τὴν ἐξ ἀλφίτων προσφορὰν καὶ τὸ στέαρ τῶν εἰρηνικῶν προσφορῶν.

65

Καὶ κατ᾿ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἔκαμεν Σολομὼν τὴν ἑορτήν, καὶ πᾶς ὁ Ἰσραήλ μετ᾿ αὐτοῦ, σύναξις μεγάλη, ἀπὸ τῆς εἰσόδου Αἰμὰθ μέχρι τοῦ ποταμοῦ Αἰγύπτου, ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἑπτὰ ἡμέρας καὶ ἑπτὰ ἡμέρας, δεκατέσσαρας ἡμέρας.

66

τὴν ὀγδόην ἡμέραν ἀπέλυσε τὸν λαόν· καὶ εὐλόγησαν τὸν βασιλέα καὶ ἀνεχώρησαν εἰς τὰς σκηνὰς αὑτῶν, χαίροντες καὶ εὐφραινόμενοι ἐκ καρδίας, διὰ πάντα τὰ ἀγαθὰ ὅσα ὁ Κύριος ἔκαμε πρὸς Δαβὶδ τὸν δοῦλον αὑτοῦ καὶ πρὸς Ἰσραήλ τὸν λαὸν αὑτοῦ.