3 Βασιλειῶν 3

1

Ἔκαμε δὲ ὁ Σολομὼν ἐπιγαμίαν μετὰ τοῦ Φαραώ, βασιλέως τῆς Αἰγύπτου, καὶ ἔλαβε τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραώ· καὶ ἔφερεν αὐτήν εἰς τὴν πόλιν Δαβίδ, ἑωσοῦ ἐτελείωσε νὰ οἰκοδομῇ τὸν οἶκον αὑτοῦ καὶ τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου καὶ τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλήμ κύκλῳ.

2

Πλήν ὁ λαὸς ἐθυσίαζεν ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους, ἐπειδή δὲν ἦτο ᾠκοδομημένος οἶκος εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, ἕως τῶν ἡμερῶν ἐκείνων.

3

Καὶ ἠγάπησεν ὁ Σολομὼν τὸν Κύριον, περιπατῶν εἰς τὰ προστάγματα Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ· μόνον ἐθυσίαζε καὶ ἐθυμίαζεν ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους.

4

Καὶ ὑπῆγεν ὁ βασιλεὺς εἰς Γαβαών, διὰ νὰ θυσιάσῃ ἐκεῖ· διότι ἐκεῖνος ἦτο ὁ ὑψηλὸς τόπος ὁ μέγας· χίλια ὁλοκαυτώματα προσέφερεν ὁ Σολομὼν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐκεῖνο.

5

Ἐφάνη δὲ ὁ Κύριος ἐν Γαβαὼν εἰς τὸν Σολομῶντα καθ᾿ ὕπνον διὰ νυκτός· καὶ εἶπεν ὁ Θεός, Ζήτησον τί νὰ σοὶ δώσω.

6

Ὁ δὲ Σολομὼν εἶπε, Σύ ἔκαμες μέγα ἔλεος πρὸς τὸν δοῦλόν σου Δαβὶδ τὸν πατέρα μου, ἐπειδή περιεπάτησεν ἐνώπιόν σου ἐν ἀληθείᾳ καὶ ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ἐν εὐθύτητι καρδίας μετὰ σοῦ· καὶ ἐφύλαξας εἰς αὐτὸν τὸ μέγα τοῦτο ἔλεος καὶ ἔδωκας εἰς αὐτὸν υἱὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ, καθὼς τὴν ἡμέραν ταύτην·

7

καὶ τώρα, Κύριε Θεέ μου, σὺ ἔκαμες τὸν δοῦλόν σου βασιλέα ἀντὶ Δαβὶδ τοῦ πατρὸς μου· καὶ ἐγὼ εἶμαι παιδάριον μικρόν· δὲν ἐξεύρω πῶς νὰ ἐξέρχωμαι καὶ νὰ εἰσέρχωμαι·

8

καὶ ὁ δοῦλός σου εἶναι ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ σου, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξας, λαοῦ μεγάλου, ὅστις ἐκ τοῦ πλήθους δὲν δύναται νὰ ἀριθμηθῇ οὐδὲ νὰ λογαριασθῇ·

9

δὸς λοιπὸν εἰς τὸν δοῦλόν σου καρδίαν νοήμονα εἰς τὸ νὰ κρίνῃ τὸν λαὸν σου, διὰ νὰ διακρίνω μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ· διότι τίς δύναται νὰ κρίνῃ τὸν λαὸν σου τοῦτον τὸν μέγαν;

10

Καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος εἰς τὸν Κύριον, ὅτι ὁ Σολομὼν ἐζήτησε τὸ πρᾶγμα τοῦτο.

11

Καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς πρὸς αὐτόν, Ἐπειδή ἐζήτησας τὸ πρᾶγμα τοῦτο, καὶ δὲν ἐζήτησας εἰς σεαυτὸν πολυζωΐαν, καὶ δὲν ἐζήτησας εἰς σεαυτὸν πλούτη, καὶ δὲν ἐζήτησας τὴν ζωήν τῶν ἐχθρῶν σου, ἀλλ᾿ ἐζήτησας εἰς σεαυτὸν σύνεσιν διὰ νὰ ἐννοῇς κρίσιν,

12

ἰδού, ἔκαμα κατὰ τοὺς λόγους σου· ἰδού, ἔδωκα εἰς σὲ καρδίαν σοφήν καὶ συνετήν, ὥστε δὲν ἐστάθη πρότερόν σου ὅμοιός σου, οὐδὲ μετὰ σὲ θέλει ἀναστηθῇ ὅμοιός σου·

13

ἔτι δὲ ἔδωκα εἰς σὲ καὶ ὅ, τι δὲν ἐζήτησας, καὶ πλοῦτον καὶ δόξαν, ὥστε μεταξὺ τῶν βασιλέων δὲν θέλει εἶσθαι οὐδεὶς ὅμοιός σου καθ᾿ ὅλας τὰς ἡμέρας σου·

14

καὶ ἐὰν περιπατῇς εἰς τὰς ὁδοὺς μου, φυλάττων τὰ διατάγματά μου καὶ τὰς ἐντολὰς μου, καθὼς περιεπάτησε Δαβὶδ ὁ πατήρ σου, τότε θέλω μακρύνει τὰς ἡμέρας σου.

15

Καὶ ἐξύπνησεν ὁ Σολομών· καὶ ἰδού, ἦτο ἐνύπνιον. Καὶ ἦλθεν εἰς Ἱερουσαλήμ καὶ ἐστάθη ἐνώπιον τῆς κιβωτοῦ τῆς διαθήκης τοῦ Κυρίου, καὶ προσέφερεν ὁλοκαυτώματα καὶ ἔκαμεν εἰρηνικὰς προσφορὰς καὶ ἔκαμε συμπόσιον εἰς πάντας τοὺς δούλους αὑτοῦ.

16

Τότε ἦλθον δύο γυναῖκες πόρναι πρὸς τὸν βασιλέα καὶ ἐστάθησαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ.

17

Καὶ εἶπεν ἡ μία γυνή, Ὤ, κύριέ μου! ἐγὼ καὶ ἡ γυνή αὕτη κατοικοῦμεν ἐν τῇ αὐτῇ οἰκίᾳ, καὶ ἐγέννησα συγκατοικοῦσα μετ᾿ αὐτῆς·

18

τὴν δὲ τρίτην ἡμέραν ἀφοῦ ἐγὼ ἐγέννησα, ἐγέννησε καὶ ἡ γυνή αὕτη· καὶ ἤμεθα ὁμοῦ· δὲν ἦτο ξένος μεθ᾿ ἡμῶν ἐν τῇ οἰκίᾳ· μόνον ἡμεῖς αἱ δύο ἤμεθα ἐν τῇ οἰκίᾳ·

19

καὶ τὴν νύκτα ἀπέθανεν ὁ υἱὸς τῆς γυναικὸς ταύτης, ἐπειδή ἐκοιμήθη ἐπ᾿ αὐτόν·

20

καὶ αὐτή σηκωθεῖσα τὸ μεσονύκτιον, ἔλαβε τὸν υἱὸν μου ἐκ τοῦ πλαγίου μου, ἐνῷ ἡ δούλη σου ἐκοιμᾶτο, καὶ ἔβαλεν αὐτὸν εἰς τὸν κόλπον αὑτῆς· τὸν δὲ υἱὸν αὑτῆς τὸν νεκρὸν ἔβαλεν εἰς τὸν κόλπον μου·

21

καὶ ὅτε ἐσηκώθην τὸ πρωΐ, διὰ νὰ θηλάσω τὸν υἱὸν μου, ἰδού, ἦτο νεκρός· πλήν ἀφοῦ τὸ πρωΐ παρετήρησα αὐτό, ἰδού, δὲν ἦτο ὁ υἱὸς μου τὸν ὁποῖον ἐγέννησα.

22

Ἡ δὲ ἄλλη γυνή εἶπεν, Οὐχί, ἀλλ᾿ ὁ ζῶν εἶναι ὁ υἱὸς μου, ὁ δὲ νεκρὸς εἶναι ὁ υἱὸς σου. Ἡ δὲ εἶπεν, Οὐχί, ἀλλ᾿ ὁ νεκρὸς εἶναι ὁ υἱὸς σου, ὁ δὲ ζῶν εἶναι ὁ υἱὸς μου. Οὕτως ἐλάλησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

23

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Ἡ μὲν λέγει, Οὗτος ὁ ζῶν εἶναι ὁ υἱὸς μου, ὁ δὲ νεκρὸς εἶναι ὁ υἱὸς σου· ἡ δὲ λέγει, Οὐχί, ἀλλ᾿ ὁ νεκρὸς εἶναι ὁ υἱὸς σου, ὁ δὲ ζῶν εἶναι ὁ υἱὸς μου.

24

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, φέρετέ μοι μάχαιραν. Καὶ ἔφεραν τὴν μάχαιραν ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως.

25

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Διαιρέσατε εἰς δύο τὸ παιδίον τὸ ζῶν, καὶ δότε τὸ ἥμισυ εἰς τὴν μίαν καὶ τὸ ἥμισυ εἰς τὴν ἄλλην.

26

Τότε ἡ γυνή, τῆς ὁποίας ἦτο ὁ υἱὸς ὁ ζῶν, ἐλάλησε πρὸς τὸν βασιλέα, διότι τὰ σπλάγχνα αὐτῆς ἐπόνεσαν διὰ τὸν υἱὸν αὐτῆς, καὶ εἶπεν, Ὦ, κύριέ μου, δὸς εἰς αὐτήν τὸ παιδίον τὸ ζῶν, καὶ κατ᾿ οὐδένα τρόπον μή θανατώσῃς αὐτό. Ἡ δὲ ἄλλη εἶπε, Μήτε ἰδικὸν μου ἄς ἦναι, μήτε ἰδικὸν σου· διαιρέσατε αὐτό.

27

Τότε ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεύς, εἶπε, Δότε εἰς αὐτήν τὸ παιδίον τὸ ζῶν, καὶ κατ᾿ οὐδένα τρόπον μή θανατώσητε αὐτό· αὕτη εἶναι μήτηρ αὐτοῦ.

28

Καὶ ἤκουσε πᾶς ὁ Iσραήλ περὶ τῆς κρίσεως, τὴν ὁποίαν ὁ βασιλεύς ἔκρινε, καὶ ἐφοβήθησαν τὸν βασιλέα· διότι εἶδον ὅτι σοφία Θεοῦ ἦτο ἐν αὐτῷ διὰ νὰ κάμνῃ κρίσιν·