3 Βασιλειῶν 2

1

Ἐπλησίασαν δὲ αἱ ἡμέραι τοῦ Δαβὶδ νὰ ἀποθάνῃ· καὶ παρήγγειλε πρὸς τὸν Σολομῶντα τὸν υἱὸν αὑτοῦ, λέγων,

2

Ἐγὼ ὑπάγω τὴν ὁδὸν πάσης τῆς γῆς· σὺ δὲ ἴσχυε καὶ ἔσο ἀνήρ·

3

καὶ φύλαττε τὰς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, περιπατῶν εἰς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, φυλάττων τὰ διατάγματα αὐτοῦ, τὰ προστάγματα αὐτοῦ καὶ τὰς κρίσεις αὐτοῦ καὶ τὰ μαρτύρια αὐτοῦ, ὡς εἶναι γεγραμμένον ἐν τῷ νόμῳ τοῦ Μωϋσέως, διὰ νὰ εὐημερῇς εἰς πάντα ὅσα πράττεις καὶ πανταχοῦ ὅπου ἄν στραφῇς·

4

διὰ νὰ στηρίξῃ ὁ Κύριος τὸν λόγον αὑτοῦ, τὸν ὁποῖον ἐλάλησε περὶ ἐμοῦ, λέγων, Ἐὰν οἱ υἱοὶ σου προσέχωσιν εἰς τὴν ὁδὸν αὑτῶν ὥστε νὰ περιπατῶσιν ἐνώπιόν μου ἐν ἀληθείᾳ, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὑτῶν καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς αὑτῶν, βεβαίως δὲν θέλει ἐκλείψει εἰς σὲ ἀνήρ ἐπάνωθεν τοῦ θρόνου τοῦ Ἰσραήλ.

5

Καὶ ἔτι σὺ ἐξεύρεις ὅσα ἔκαμεν εἰς ἐμὲ Ἰωὰβ ὁ υἱὸς τῆς Σερουΐας, τί ἔκαμεν εἰς τοὺς δύο ἀρχηγοὺς τῶν στρατευμάτων τοῦ Ἰσραήλ, εἰς τὸν Ἀβενήρ τὸν υἱὸν τοῦ Νήρ, καὶ εἰς τὸν Ἀμασὰ τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεθέρ, τοὺς ὁποίους ἐφόνευσε, καὶ ἔχυσε τὸ αἷμα τοῦ πολέμου ἐν εἰρήνῃ καὶ ἔβαλε τὸ αἷμα τοῦ πολέμου εἰς τὴν ζώνην αὑτοῦ, τὴν περὶ τὴν ὀσφὺν αὑτοῦ, καὶ εἰς τὰ ὑποδήματα αὑτοῦ τὰ εἰς τοὺς πόδας αὑτοῦ.

6

Κάμε λοιπὸν κατὰ τὴν σοφίαν σου, καὶ ἡ πολιὰ αὐτοῦ ἄς μή καταβῇ εἰς τὸν δην ἐν εἰρήνῃ.

7

Πρὸς τοὺς υἱοὺς ὅμως τοῦ Βαρζελλαΐ τοῦ Γαλααδίτου κάμε ἔλεος, καὶ ἄς ἦναι ἐκ τῶν ἐσθιόντων ἐπὶ τῆς τραπέζης σου· διότι οὕτως ἐπλησίασαν πρὸς ἐμέ, ὅτε ἔφευγον ἀπὸ προσώπου τοῦ Ἀβεσσαλὼμ τοῦ ἀδελφοῦ σου.

8

Καὶ ἰδού, μετὰ σοῦ Σιμεΐ ὁ υἱὸς τοῦ Γηρά, ὁ Βενιαμίτης, ἀπὸ Βαουρείμ, ὅστις μὲ κατηράσθη κατάραν ὀδυνηρὰν καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐπορευόμην εἰς Μαχαναΐμ· κατέβη ὅμως πρὸς ἀπάντησίν μου εἰς τὸν Ἰορδάνην, καὶ ὥμοσα πρὸς αὐτὸν εἰς τὸν Κύριον, λέγων, Δὲν θέλω σὲ θανατώσει διὰ ῥομφαίας.

9

Τώρα λοιπὸν μή ἀθῳώσῃς αὐτόν· διότι εἶσαι ἀνήρ σοφὸς καὶ ἐξεύρεις τί πρέπει νὰ κάμῃς εἰς αὐτόν, καὶ νὰ καταβιβάσῃς τὴν πολιὰν αὐτοῦ μὲ αἷμα εἰς τὸν δην.

10

Καὶ ἐκοιμήθη ὁ Δαβὶδ μετὰ τῶν πατέρων αὑτοῦ καὶ ἐτάφη ἐν τῇ πόλει Δαβίδ.

11

Αἱ ἡμέραι δέ, τὰς ὁποίας ἐβασίλευσεν ὁ Δαβὶδ ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, ἔγειναν τεσσαράκοντα ἔτη· ἑπτὰ ἔτη ἐβασίλευσεν ἐν Χεβρὼν καὶ τριάκοντα τρία ἐβασίλευσεν ἐν Ἱερουσαλήμ.

12

Καὶ ἐκάθησεν ὁ Σολομὼν ἐπὶ τοῦ θρόνου Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ· καὶ ἐστερεώθη ἡ βασιλεία αὐτοῦ σφόδρα.

13

Ἀδωνίας δὲ ὁ υἱὸς τῆς Ἀγγεὶθ ἦλθε πρὸς τὴν Βήθ-σαβεέ, τὴν μητέρα τοῦ Σολομῶντος. Ἡ δὲ εἶπεν, Ἔρχεσαι ἐν εἰρήνῃ; Καὶ εἶπεν, Ἐν εἰρήνῃ.

14

Ἔπειτα εἶπεν, Ἔχω λόγον τινὰ νὰ εἴπω πρὸς σε. Ἡ δὲ εἶπε, Λάλησον.

15

Καὶ εἶπε, Σὺ ἐξεύρεις ὅτι εἰς ἐμὲ ἀνῆκεν ἡ βασιλεία καὶ εἰς ἐμὲ εἶχε στήσει πᾶς ὁ Ἰσραήλ τὸ πρόσωπον αὑτοῦ, διὰ νὰ βασιλεύσω· ἡ βασιλεία ὅμως ἐστράφη καὶ ἔγεινε τοῦ ἀδελφοῦ μου· διότι παρὰ Κυρίου ἔγεινεν εἰς αὐτόν·

16

τώρα λοιπὸν ζητῶ μίαν αἴτησιν παρὰ σοῦ· μή ἀρνηθῇς ταύτην εἰς ἐμέ. Ἡ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Λάλει.

17

Καὶ εἶπεν, Εἰπέ, παρακαλῶ, πρὸς τὸν Σολομῶντα τὸν βασιλέα, διότι δὲν θέλει σοὶ ἀρνηθῆ τοῦτο, νὰ δώσῃ εἰς ἐμὲ τὴν Ἀβισὰγ τὴν Σουναμίτιν διὰ γυναῖκα.

18

Καὶ εἶπεν ἡ Βήθ-σαβεέ, Καλῶς· ἐγὼ θέλω λαλήσει περὶ σοῦ πρὸς τὸν βασιλέα.

19

Καὶ εἰσῆλθεν ἡ Βήθ-σαβεὲ πρὸς τὸν βασιλέα Σολομῶντα, διὰ νὰ λαλήσῃ πρὸς αὐτὸν περὶ τοῦ Ἀδωνίου. Καὶ ἐσηκώθη ὁ βασιλεὺς εἰς ἀπάντησιν αὐτῆς καὶ προσεκύνησεν αὐτήν· ἔπειτα ἐκάθησεν ἐπὶ τὸν θρόνον αὑτοῦ, καὶ ἐτέθη θρόνος εἰς τὴν μητέρα τοῦ βασιλέως· καὶ ἐκάθησεν εἰς τὰ δεξιὰ αὐτοῦ.

20

Καὶ εἶπε, Μίαν μικρὰν αἴτησιν ζητῶ παρὰ σοῦ· μή ἀρνηθῇς ταύτην εἰς ἐμέ. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν ὁ βασιλεύς, Ζήτησον, μήτηρ μου· διότι δὲν θέλω σοὶ ἀρνηθῆ.

21

Ἡ δὲ εἶπεν, Ἄς δοθῇ ἡ Ἀβισὰγ ἡ Σουναμίτις εἰς τὸν Ἀδωνίαν τὸν ἀδελφὸν σου διὰ γυναῖκα.

22

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς Σολομὼν εἶπε πρὸς τὴν μητέρα αὑτοῦ, Καὶ διὰ τί σὺ ζητεῖς τὴν Ἀβισὰγ τὴν Σουναμίτιν διὰ τὸν Ἀδωνίαν; ζήτησον δι᾿ αὐτὸν καὶ τὴν βασιλείαν, διότι εἶναι μεγαλήτερός μου ἀδελφός· καὶ δι᾿ αὐτὸν καὶ διὰ τὸν Ἀβιάθαρ τὸν ἱερέα καὶ διὰ τὸν Ἰωὰβ τὸν υἱὸν τῆς Σερουΐας.

23

Καὶ ὥμοσεν ὁ βασιλεὺς Σολομὼν πρὸς τὸν Κύριον, λέγων, Οὕτω νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς εἰς ἐμὲ καὶ οὕτω νὰ προσθέσῃ, ἐὰν ὁ Ἀδωνίας δὲν ἐλάλησε τὸν λόγον τοῦτον κατὰ τῆς ζωῆς αὑτοῦ·

24

καὶ τώρα, ζῇ Κύριος, ὅστις μὲ ἐστερέωσε καὶ μὲ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ θρόνου Δαβὶδ τοῦ πατρὸς μου, καὶ ὅστις ἔκαμεν εἰς ἐμὲ οἶκον, καθὼς ὑπεσχέθη, σήμερον θέλει θανατωθῆ ὁ Ἀδωνίας.

25

Καὶ ἐξαπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Σολομὼν διὰ χειρὸς τοῦ Βεναΐα, υἱοῦ τοῦ Ἰωδαέ, καὶ ἔπεσεν ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ ἀπέθανε.

26

Πρὸς δὲ τὸν Ἀβιάθαρ τὸν ἱερέα εἶπεν ὁ βασιλεύς, Εἰς Ἀναθὼθ ὕπαγε, εἰς τοὺς ἀγροὺς σου· διότι εἶσαι ἄξιος θανάτου· ἀλλὰ τὴν ἡμέραν ταύτην δὲν θέλω σὲ θανατώσει, ἐπειδή ἐσήκωσας τὴν κιβωτὸν Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἔμπροσθεν Δαβὶδ τοῦ πατρὸς μου καὶ ἐπειδή ἐκακοπάθησας εἰς πάντα ὅσα ἐκακοπάθησεν ὁ πατήρ μου.

27

Καὶ ἀπέβαλεν ὁ Σολομὼν τὸν Ἀβιάθαρ ἀπὸ τοῦ νὰ ἦναι ἱερεὺς τοῦ Κυρίου· διὰ νὰ πληρωθῇ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησε περὶ τοῦ οἴκου τοῦ Ἠλεὶ ἐν Σηλώ.

28

Καὶ ἡ φήμη ἦλθε μέχρι τοῦ Ἰωάβ· διότι ὁ Ἰωὰβ ἔκλινεν ὀπίσω τοῦ Ἀδωνίου, ἄν καὶ δὲν ἔκλινεν ὀπίσω τοῦ Ἀβεσσαλώμ. Καὶ ἔφυγεν ὁ Ἰωὰβ εἰς τὴν σκηνήν τοῦ Κυρίου καὶ ἐπιάσθη ἀπὸ τῶν κεράτων τοῦ θυσιαστηρίου.

29

Καὶ ἀπηγγέλθη πρὸς τὸν βασιλέα Σολομῶντα, Ὅτι ὁ Ἰωὰβ ἔφυγεν εἰς τὴν σκηνήν τοῦ Κυρίου· καὶ ἰδού, εἶναι πλησίον τοῦ θυσιαστηρίου. Τότε ἀπέστειλεν ὁ Σολομὼν Βεναΐαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, λέγων, Ὕπαγε, πέσον ἐπ᾿ αὐτόν.

30

Καὶ ἦλθεν ὁ Βεναΐας εἰς τὴν σκηνήν τοῦ Κυρίου καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, οὕτω λέγει ὁ βασιλεύς· Ἔξελθε. Ὁ δὲ εἶπεν, Οὐχί, ἀλλ᾿ ἐνταῦθα θέλω ἀποθάνει. Καὶ ἀνέφερεν ὁ Βεναΐας ἀπόκρισιν πρὸς τὸν βασιλέα, λέγων, Οὕτως εἶπεν ὁ Ἰωὰβ καὶ οὕτω μοι ἀπεκρίθη.

31

Ὁ δὲ βασιλεὺς εἶπε πρὸς αὐτόν, Κάμε ὡς εἶπε, καὶ πέσον ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ θάψον αὐτόν· διὰ νὰ ἐξαλείψῃς τὸ ἀθῷον αἷμα, τὸ ὁποῖον ἔχυσεν ὁ Ἰωάβ, ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς μου·

32

καὶ ὁ Κύριος θέλει στρέψει τὸ αἷμα αὐτοῦ κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, ὅστις ἔπεσεν ἐπὶ δύο ἄνδρας δικαιοτέρους καὶ καλητέρους παρ᾿ αὐτόν, καὶ ἐθανάτωσεν αὐτοὺς διὰ ῥομφαίας, μή εἰδότος τοῦ πατρὸς μου Δαβίδ, τὸν Ἀβενήρ τὸν υἱὸν τοῦ Νήρ, τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ Ἰσραήλ, καὶ τὸν Ἀμασὰ τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεθέρ, τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ Ἰούδα·

33

καὶ θέλουσιν ἐπιστρέψει τὰ αἵματα αὐτῶν κατὰ τῆς κεφαλῆς τοῦ Ἰωὰβ καὶ κατὰ τῆς κεφαλῆς τοῦ σπέρματος αὐτοῦ, εἰς τὸν αἰῶνα· ἐπὶ δὲ τὸν Δαβὶδ καὶ ἐπὶ τὸ σπέρμα αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὸν θρόνον αὐτοῦ θέλει εἶσθαι εἰρήνη παρὰ Κυρίου ἕως αἰῶνος.

34

Τότε ἀνέβη Βεναΐας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, καὶ ἔπεσεν ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ ἐθανάτωσεν αὐτόν· καὶ ἐτάφη ἐν τῷ οἴκῳ αὑτοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ.

35

Καὶ κατέστησεν ὁ βασιλεὺς ἀντ᾿ αὐτοῦ Βεναΐαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαὲ ἐπὶ τοῦ στρατεύματος· καὶ Σαδὼκ τὸν ἱερέα κατέστησεν ὁ βασιλεὺς ἀντὶ τοῦ Ἀβιάθαρ.

36

Καὶ ἀποστείλας ὁ βασιλεὺς ἐκάλεσε τὸν Σιμεΐ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Οἰκοδόμησον εἰς σεαυτὸν οἶκον ἐν Ἱερουσαλήμ καὶ κατοίκει ἐκεῖ, καὶ μή ἐξέλθῃς ἐκεῖθεν εἰς οὐδὲν μέρος·

37

διότι καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐξέλθῃς καὶ περάσῃς τὸν χείμαρρον Κέδρων, ἔξευρε βεβαίως ὅτι ἐξάπαντος θέλεις θανατωθῆ· τὸ αἷμά σου θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὴν κεφαλήν σου.

38

Καὶ εἶπεν ὁ Σιμεΐ πρὸς τὸν βασιλέα, Καλὸς ὁ λόγος· καθὼς εἶπεν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, οὕτω θέλει κάμει ὁ δοῦλός σου. Καὶ ἐκάθησεν ὁ Σιμεΐ ἐν Ἱερουσαλήμ ἡμέρας πολλάς.

39

Καὶ μετὰ τρία ἔτη, δύο ἐκ τῶν δούλων τοῦ Σιμεΐ ἐδραπέτευσαν πρὸς τὸν Ἀγχοῦς, υἱὸν τοῦ Μααχά, τὸν βασιλέα τῆς Γάθ· καὶ ἀνήγγειλαν πρὸς τὸν Σιμεΐ, λέγοντες, Ἰδού, οἱ δοῦλοί σου εἶναι ἐν Γάθ.

40

Καὶ ὁ Σιμεΐ ἐσηκώθη καὶ ἔστρωσε τὴν ὄνον αὑτοῦ καὶ ὑπῆγεν εἰς Γὰθ πρὸς τὸν Ἀγχοῦς, διὰ νὰ ζητήσῃ τοὺς δούλους αὑτοῦ· καὶ ὑπῆγεν ὁ Σιμεΐ καὶ ἔφερε τοὺς δούλους αὑτοῦ ἀπὸ Γάθ.

41

Καὶ ἀπηγγέλθη πρὸς τὸν Σολομῶντα, ὅτι ὁ Σιμεΐ ὑπῆγεν ἀπὸ Ἱερουσαλήμ εἰς Γὰθ καὶ ἐπέστρεψε.

42

Καὶ ἀποστείλας ὁ βασιλεὺς ἐκάλεσε τὸν Σιμεΐ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Δὲν σὲ ὥρκισα εἰς τὸν Κύριον καὶ διεμαρτυρήθην πρὸς σέ, λέγων, Ἔξευρε βεβαίως, ὅτι καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐξέλθῃς καὶ περιπατήσῃς ἔξω ὁπουδήποτε, ἐξάπαντος θέλεις ἀποθάνει; καὶ σὺ μοὶ εἶπας, Καλὸς ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον ἤκουσα·

43

διὰ τί λοιπὸν δὲν ἐφύλαξας τὸν ὅρκον τοῦ Κυρίου καὶ τὴν προσταγήν, τὴν ὁποίαν προσέταξα εἰς σέ;

44

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Σιμεΐ, Σὺ ἐξεύρεις ὅλην τὴν κακίαν, τὴν ὁποίαν γνωρίζει ἡ καρδία σου, τί ἔπραξας εἰς τὸν Δαβὶδ τὸν πατέρα μου· διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἔστρεψε τὴν κακίαν σου κατὰ τῆς κεφαλῆς σου·

45

ὁ δὲ βασιλεὺς Σολομὼν θέλει εἶσθαι εὐλογημένος, καὶ ὁ θρόνος τοῦ Δαβὶδ ἐστερεωμένος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἕως αἰῶνος.

46

Τότε ὁ βασιλεὺς προσέταξε Βεναΐαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, ὅστις ἐξελθὼν ἔπεσεν ἐπ᾿ αὐτόν, καὶ ἀπέθανε. Καὶ ἡ βασιλεία ἐστερεώθη ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Σολομῶντος.