2 Βασιλειῶν 7

1

Ἀφοῦ δὲ ἐκάθησεν ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ οἴκῳ αὑτοῦ καὶ ἀνέπαυσεν αὐτὸν ὁ Κύριος πανταχόθεν ἀπὸ πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ·

2

εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς Νάθαν τὸν προφήτην, Ἰδέ τώρα, ἐγὼ κατοικῶ ἐν οἴκῳ κεδρίνῳ· ἡ δὲ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ κάθηται ἐν μέσῳ παραπετασμάτων.

3

Καὶ εἶπεν ὁ Νάθαν πρὸς τὸν βασιλέα, Ὕπαγε, κάμε πᾶν τὸ ἐν τῇ καρδίᾳ σου· διότι ὁ Κύριος εἶναι μετὰ σοῦ.

4

Καὶ τὴν νύκτα ἐκείνην ἔγεινε λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Νάθαν, λέγων,

5

Ὕπαγε καὶ εἰπὲ πρὸς τὸν δοῦλόν μου τὸν Δαβίδ, Οὕτω λέγει Κύριος· σὺ θέλεις οἰκοδομήσει εἰς ἐμὲ οἶκον, διὰ νὰ κατοικῶ;

6

Διότι δὲν κατῴκησα ἐν οἴκῳ, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀνεβίβασα τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ ἐξ Αἰγύπτου μέχρι τῆς ἡμέρας ταύτης, ἀλλὰ περιηρχόμην ἐντὸς σκηνῆς καὶ παραπετασμάτων.

7

Πανταχοῦ ὅπου περιεπάτησα μετὰ πάντων τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, ἐλάλησα ποτὲ πρὸς τινα ἐκ τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, εἰς τὸν ὁποῖον προσέταξα νὰ ποιμαίνῃ τὸν λαὸν μου τὸν Ἰσραήλ, λέγων, Διὰ τί δὲν ᾠκοδομήσατε εἰς ἐμὲ οἶκον κέδρινον;

8

Τώρα λοιπόν, οὕτω θέλεις εἰπεῖ πρὸς τὸν δοῦλόν μου τὸν Δαβίδ· Οὕτω λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· Ἐγὼ σὲ ἔλαβον ἐκ τῆς μάνδρας, ἀπὸ ὄπισθεν τῶν προβάτων, διὰ νὰ ἦσαι ἡγεμὼν ἐπὶ τὸν λαὸν μου, ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ·

9

καὶ ἤμην μετὰ σοῦ πανταχοῦ ὅπου περιεπάτησας, καὶ ἐξωλόθρευσα πάντας τοὺς ἐχθροὺς σου ἀπ᾿ ἔμπροσθέν σου, καὶ σὲ ἔκαμον ὀνομαστόν, κατὰ τὸ ὄνομα τῶν μεγάλων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς·

10

καὶ θέλω διορίσει τόπον διὰ τὸν λαὸν μου τὸν Ἰσραήλ καὶ θέλω φυτεύσει αὐτούς, καὶ θέλουσι κατοικεῖ ἐν τόπῳ ἰδίῳ ἑαυτῶν καὶ δὲν θέλουσι μεταφέρεσθαι πλέον· καὶ οἱ υἱοὶ τῆς ἀδικίας δὲν θέλουσι καταθλίβει αὐτοὺς πλέον ὡς τὸ πρότερον,

11

καὶ ὡς ἀπὸ τῶν ἡμερῶν καθ᾿ ἄς κατέστησα κριτὰς ἐπὶ τὸν λαὸν μου Ἰσραήλ· καὶ θέλω σὲ ἀναπαύσει ἀπὸ πάντων τῶν ἐχθρῶν σου. Ὁ Κύριος προσέτι ἀναγγέλλει πρὸς σὲ ὅτι ὁ Κύριος θέλει οἰκοδομήσει οἶκον εἰς σέ.

12

Ἀφοῦ πληρωθῶσιν αἱ ἡμέραι σου καὶ κοιμηθῇς μετὰ τῶν πατέρων σου, θέλω ἀναστήσει μετὰ σὲ τὸ σπέρμα σου, τὸ ὁποῖον θέλει ἐξέλθει ἐκ τῶν σπλάγχνων σου, καὶ θέλω στερεώσει τὴν βασιλείαν αὐτοῦ.

13

αὐτὸς θέλει οἰκοδομήσει οἶκον εἰς τὸ ὄνομά μου· καὶ θέλω στερεώσει τὸν θρόνον τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἕως αἰῶνος·

14

ἐγὼ θέλω εἶσθαι εἰς αὐτὸν πατήρ καὶ αὐτὸς θέλει εἶσθαι εἰς ἐμὲ υἱός· ἐὰν πράξῃ ἀνομίαν, θέλω σωφρονίσει αὐτὸν ἐν ῥάβδῳ ἀνδρῶν καὶ διὰ μαστιγώσεων υἱῶν ἀνθρώπων·

15

τὸ ἔλεός μου ὅμως δὲν θέλει ἀφαιρεθῆ ἀπ᾿ αὐτοῦ, ὡς ἀφρεσα αὐτὸ ἀπὸ τοῦ Σαούλ, τὸν ὁποῖον ἐξέβαλον ἀπ᾿ ἔμπροσθέν σου·

16

καὶ θέλει στερεωθῆ ὁ οἶκός σου καὶ ἡ βασιλεία σου ἔμπροσθέν σου ἕως αἰῶνος· ὁ θρόνος σου θέλει εἶσθαι ἐστερεωμένος εἰς τὸν αἰῶνα.

17

Κατὰ πάντας τοὺς λόγους τούτους καὶ καθ᾿ ὅλην ταύτην τὴν ὄρασιν, οὕτως ἐλάλησεν ὁ Νάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ.

18

Τότε εἰσῆλθεν ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ καὶ ἐκάθησεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ εἶπε, Τίς εἶμαι ἐγώ, Κύριε Θεέ; καὶ τίς ὁ οἶκός μου, ὥστε μὲ ἔφερες μέχρι τούτου.

19

Ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἔτι ἐστάθη μικρὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, Κύριε Θεέ· καὶ ἐλάλησας ἔτι περὶ τοῦ οἴκου τοῦ δούλου σου διὰ μέλλον μακρόν. Καὶ εἶναι οὗτος ὁ τρόπος τῶν ἀνθρώπων, Δέσποτα Κύριε;

20

Καὶ τί δύναται νὰ εἴπῃ πλέον ὁ Δαβὶδ πρὸς σέ; διότι σὺ γνωρίζεις τὸν δοῦλόν σου, Δέσποτα Κύριε.

21

Διὰ τὸν λόγον σου καὶ κατὰ τὴν καρδίαν σου ἔπραξας πάντα ταῦτα τὰ μεγαλεῖα, διὰ νὰ γνωστοποιήσῃς αὐτὰ εἰς τὸν δοῦλόν σου.

22

Διὰ τοῦτο μέγας εἶσαι, Κύριε Θεέ· διότι δὲν εἶναι ὅμοιός σου· οὐδὲ εἶναι Θεὸς ἐκτὸς σοῦ, κατὰ πάντα ὅσα ἠκούσαμεν μὲ τὰ ὦτα ἡμῶν.

23

Καὶ τί ἄλλο ἔθνος ἐπὶ τῆς γῆς εἶναι ὡς ὁ λαὸς σου, ὡς ὁ Ἰσραήλ, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἦλθε νὰ ἐξαγοράσῃ διὰ λαὸν ἑαυτοῦ καὶ διὰ νὰ κάμῃ αὐτὸν ὀνομαστόν, καὶ νὰ ἐνεργήσῃ ὑπὲρ ὑμῶν πράγματα μεγάλα καὶ θαυμαστά, ὑπὲρ τῆς γῆς σου, ἔμπροσθεν τοῦ λαοῦ σου, τὸν ὁποῖον ἐλύτρωσας διὰ σεαυτὸν ἐξ Αἰγύπτου, ἐκ τῶν ἐθνῶν καὶ ἐκ τῶν θεῶν αὐτῶν;

24

Διότι ἐστερέωσας εἰς σεαυτὸν τὸν λαὸν σου Ἰσραήλ, διὰ νὰ ἦναι λαὸς σου εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ σύ, Κύριε, ἔγεινες Θεὸς αὐτῶν.

25

καὶ τώρα, Κύριε Θεέ, τὸν λόγον τὸν ὁποῖον ἐλάλησας περὶ τοῦ δούλου σου καὶ περὶ τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἄς στερεωθῇ εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ κάμε ὡς ἐλάλησας.

26

Καὶ ἄς μεγαλυνθῇ τὸ ὄνομά σου ἕως αἰῶνος, ὥστε νὰ λέγωσιν, Ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων εἶναι ὁ Θεὸς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ· καὶ ὁ οἶκος τοῦ δούλου σου Δαβὶδ ἄς ἦναι ἐστερεωμένος ἐνώπιόν σου.

27

Διότι σύ, Κύριε τῶν δυνάμεων, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἀπεκάλυψας εἰς τὸν δοῦλόν σου, λέγων, Οἶκον θέλω οἰκοδομήσει εἰς σέ· διὰ τοῦτο ὁ δοῦλός σου εὕρηκε τὴν καρδίαν αὑτοῦ ἑτοίμην νὰ προσευχηθῇ πρὸς σὲ τὴν προσευχήν ταύτην.

28

Καὶ τώρα, Δέσποτα Κύριε, σὺ εἶσαι ὁ Θεός, καὶ οἱ λόγοι σου θέλουσιν εἶσθαι ἀληθινοί, καὶ σὺ ὑπεσχέθης τὰ ἀγαθὰ ταῦτα πρὸς τὸν δοῦλόν σου·

29

τώρα λοιπὸν εὐδόκησον νὰ εὐλογήσῃς τὸν οἶκον τοῦ δούλου σου, διὰ νὰ ἦναι ἐνώπιόν σου εἰς τὸν αἰῶνα· διότι σύ, Δέσποτα Κύριε, ἐλάλησας· καὶ ὑπὸ τῆς ευλογίας σου ἄς ἦναι ὁ οἶκος τοῦ δούλου σου εὐλογημένος εἰς τὸν αἰῶνα.