Γένεσις 37

1

Κατῴκησε δὲ ὁ Ἰακώβ ἐν τῇ γῇ, ἐν ᾗ παρῴκησεν ὁ πατήρ αὐτοῦ, ἐν τῇ γῇ Χαναάν.

2

Αὕτη εἶναι γενεαλογία τοῦ Ἰακώβ. Ὁ Ἰωσήφ, νέος ὤν ἐτῶν δεκαεπτά, ἐποίμαινε τὰ πρόβατα μετὰ τῶν ἀδελφῶν αὑτοῦ, τῶν υἱῶν τῆς Βαλλᾶς καὶ τῶν υἱῶν τῆς Ζελφᾶς, τῶν γυναικῶν τοῦ πατρὸς αὑτοῦ· καὶ ἀνέφερεν ὁ Ἰωσήφ πρὸς τὸν πατέρα αὐτῶν τὴν κακήν αὐτῶν φήμην.

3

Ὁ δὲ Ἰσραήλ ἠγάπα τὸν Ἰωσήφ ὑπὲρ πάντας τοὺς υἱοὺς αὑτοῦ, διότι ἦτο υἱὸς τοῦ γήρατος αὑτοῦ· καὶ ἔκαμεν εἰς αὐτὸν χιτῶνα ποικιλόχρωμον.

4

Βλέποντες δὲ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, ὅτι αὐτὸν ἠγάπα ὁ πατήρ αὐτῶν ὑπὲρ πάντας τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, ἐμίσησαν αὐτὸν καὶ δὲν ἠδύναντο νὰ ὁμιλῶσι πρὸς αὐτὸν εἰρηνικῶς.

5

Ἐνυπνιασθεὶς δὲ ὁ Ἰωσήφ ἐνύπνιον, διηγήθη αὐτὸ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ· καὶ ἐμίσησαν αὐτὸν ἔτι μᾶλλον.

6

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Ἀκούσατε, παρακαλῶ, τὸ ἐνύπνιον τοῦτο τὸ ὁποῖον ἐνυπνιάσθην.

7

Ἰδού, ἡμεῖς ἐδένομεν δεμάτια ἐν μέσῳ τῆς πεδιάδος· καὶ ἰδού, ἐσηκώθη τὸ ἰδικὸν μου δεμάτιον καὶ ἐστάθη ὄρθιον· καὶ ἰδού, τὰ ἰδικὰ σας δεμάτια περιστραφέντα προσεκύνησαν τὸ ἰδικὸν μου δεμάτιον.

8

Εἶπον δὲ πρὸς αὐτὸν οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, Βασιλεὺς θέλεις γείνει ἐφ᾿ ἡμᾶς; ἤ κύριος θέλεις γείνει εἰς ἡμᾶς; Καὶ ἐμίσησαν αὐτὸν ἔτι μᾶλλον διὰ τὰ ἐνύπνια αὐτοῦ καὶ διὰ τοὺς λόγους αὐτοῦ.

9

Ἐνυπνιάσθη δὲ καὶ ἄλλο ἐνύπνιον, καὶ διηγήθη αὐτὸ πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ· καὶ εἶπεν, Ἰδού, ἐνυπνιάσθην ἄλλο ἐνύπνιον· καὶ ἰδού, ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη καὶ ἕνδεκα ἀστέρες μὲ προσεκύνουν.

10

Καὶ διηγήθη αὐτὸ πρὸς τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ καὶ ἐπέπληξεν αὐτὸν ὁ πατήρ αὐτοῦ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Τί εἶναι τὸ ἐνύπνιον τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἐνυπνιάσθης; ἄραγε θέλομεν ἐλθεῖ, ἐγὼ καὶ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοὶ σου, διὰ νὰ σὲ προσκυνήσωμεν ἕως ἐδάφους;

11

Καὶ ἐφθόνησαν αὐτὸν οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ· ὁ δὲ πατήρ αὐτοῦ ἐφύλαττε τὸν λόγον.

12

Καὶ ὑπῆγαν οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ νὰ βοσκήσωσι τὰ πρόβατα τοῦ πατρὸς αὑτῶν εἰς Συχέμ.

13

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰσραήλ πρὸς τὸν Ἰωσήφ, Δὲν βόσκουσιν οἱ ἀδελφοὶ σου ἐν Συχέμ; ἐλθὲ νὰ σὲ στείλω πρὸς αὐτούς. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἰδού, ἐγώ.

14

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ὕπαγε λοιπὸν νὰ ἴδῃς, ἄν ἦναι καλὰ οἱ ἀδελφοὶ σου καὶ καλὰ τὰ πρόβατα, καὶ φέρε μοι εἴδησιν. Καὶ ἀπέστειλεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς κοιλάδος τῆς Χεβρών· καὶ ἦλθεν εἰς Συχέμ.

15

Καὶ εὕρηκεν αὐτὸν ἄνθρωπός τις, ἐνῷ περιεπλανᾶτο ἐν τῇ πεδιάδι· καὶ ἠρώτησεν αὐτὸν ὁ ἄνθρωπος, λέγων, Τί ζητεῖς;

16

Ὁ δὲ εἶπε, Τοὺς ἀδελφοὺς μου ζητῶ· εἰπὲ μοι, παρακαλῶ, ποῦ βόσκουσι.

17

Καὶ εἶπεν ὁ ἄνθρωπος, Ἀνεχώρησαν ἀπὸ ἐδώ· διότι ἤκουσα αὐτοὺς λέγοντας, Ἄς ὑπάγωμεν εἰς Δωθάν. Καὶ ὑπῆγεν ὁ Ἰωσήφ κατόπιν τῶν ἀδελφῶν αὑτοῦ, καὶ εὕρηκεν αὐτοὺς ἐν Δωθάν.

18

Οἱ δὲ ἰδόντες αὐτὸν μακρόθεν, πρὶν πλησιάσῃ εἰς αὐτούς, συνεβουλεύθησαν κατ᾿ αὐτοῦ νὰ φονεύσωσιν αὐτόν.

19

Καὶ εἶπεν ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον, Ἰδού, ἔρχεται ἐκεῖνος ὁ κύριος τῶν ἐνυπνίων·

20

ἔλθετε λοιπὸν τώρα καὶ ἄς φονεύσωμεν αὐτὸν καὶ ἄς ῥίψωμεν αὐτὸν εἰς ἕνα ἐκ τῶν λάκκων· καὶ θέλομεν εἰπεῖ, Θηρίον κακὸν κατέφαγεν αὐτόν· καὶ θέλομεν ἰδεῖ τί θέλουσι γείνει τὰ ἐνύπνια αὐτοῦ.

21

Καὶ ἀκούσας ὁ Ῥουβήν ἠλευθέρωσεν αὐτὸν ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν, λέγων, Ἄς μή βλάψωμεν αὐτὸν εἰς τὴν ζωήν.

22

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ῥουβήν, Μή χύσητε αἷμα· ῥίψατε αὐτὸν εἰς τοῦτον τὸν λάκκον, τὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ χεῖρα μή βάλητε ἐπ᾿ αὐτόν· διὰ νὰ ἐλευθερώσῃ αὐτὸν ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν, καὶ νὰ ἀποδώσῃ αὐτὸν εἰς τὸν πατέρα αὐτοῦ.

23

Ὅτε λοιπὸν ἦλθεν ὁ Ἰωσήφ πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ, ἐξέδυσαν τὸν Ἰωσήφ τὸν χιτῶνα αὐτοῦ, τὸν χιτῶνα τὸν ποικιλόχρωμον, τὸν ἐπ᾿ αὐτόν·

24

καὶ λαβόντες αὐτόν, ἔρριψαν εἰς τὸν λάκκον· ὁ δὲ λάκκος ἦτο κενός· δὲν εἶχεν ὕδωρ.

25

Ἔπειτα ἐκάθησαν νὰ φάγωσιν ἄρτον, καὶ ἀναβλέψαντες εἶδον· καὶ ἰδού, συνοδία Ἰσμαηλιτῶν ἤρχετο ἀπὸ Γαλαὰδ μετὰ τῶν καμήλων αὐτῶν φορτωμένων ἀρώματα καὶ βάλσαμον καὶ μύρον, καὶ ἐπορεύοντο νὰ φέρωσιν αὐτὰ κάτω εἰς τὴν Αἴγυπτον.

26

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰούδας πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ, Τίς ἡ φέλεια, ἐὰν φονεύσωμεν τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν καὶ κρύψωμεν τὸ αἷμα αὐτοῦ;

27

ἔλθετε καὶ ἄς πωλήσωμεν αὐτὸν εἰς τοὺς Ἰσμαηλίτας· καὶ ἄς μή βάλωμεν τὰς χεῖρας ἡμῶν ἐπ᾿ αὐτόν· διότι ἀδελφὸς ἡμῶν, σὰρξ ἡμῶν εἶναι. Καὶ ὑπήκουσαν οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ.

28

Καὶ ἐνῷ διέβαινον οἱ Μαδιανῖται ἔμποροι, ἀνέσυραν καὶ ἀνεβίβασαν τὸν Ἰωσήφ ἐκ τοῦ λάκκου καὶ ἐπώλησαν τὸν Ἰωσήφ διὰ εἴκοσι ἀργύρια εἰς τοὺς Ἰσμαηλίτας· οἱ δὲ ἔφεραν τὸν Ἰωσήφ εἰς Αἴγυπτον.

29

Ἐπέστρεψε δὲ ὁ Ῥουβήν εἰς τὸν λάκκον, καὶ ἰδού, ὁ Ἰωσήφ δὲν ἦτο ἐν τῷ λάκκῳ· καὶ διέσχισε τὰ ἱμάτια αὑτοῦ.

30

Καὶ ἐπέστρεψε πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ, καὶ εἶπε, Τὸ παιδίον δὲν ὑπάρχει καὶ ἐγώ, ἐγὼ ποῦ νὰ ὑπάγω;

31

Τότε ἔλαβον τὸν χιτῶνα τοῦ Ἰωσήφ καὶ ἔσφαξαν ἐρίφιον ἐκ τῶν αἰγῶν, καὶ ἔβαψαν τὸν χιτῶνα ἐν τῷ αἵματι·

32

καὶ ἀπέστειλαν τὸν χιτῶνα τὸν ποικιλόχρωμον, καὶ ἔφεραν αὐτὸν πρὸς τὸν πατέρα αὑτῶν καὶ εἶπον, Εὑρήκαμεν τοῦτον· γνώρισον τώρα, ἄν ἦναι ὁ χιτὼν τοῦ υἱοῦ σου ἤ οὐχί.

33

Ὁ δὲ ἐγνώρισεν αὐτὸν καὶ εἶπε, Ὁ χιτὼν τοῦ υἱοῦ μου εἶναι· θηρίον κακὸν κατέφαγεν αὐτόν· ὅλος κατεσπαράχθη ὁ Ἰωσήφ.

34

Καὶ διέσχισεν ὁ Ἰακὼβ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ ἔβαλε σάκκον εἰς τὴν ὀσφὺν αὑτοῦ καὶ ἐπένθησε τὸν υἱὸν αὑτοῦ ἡμέρας πολλάς.

35

Καὶ ἐσηκώθησαν πάντες οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ πᾶσαι αἱ θυγατέρες αὐτοῦ, διὰ νὰ παρηγορήσωσιν αὐτόν· ἀλλὰ δὲν ἤθελε νὰ παρηγορηθῇ, λέγων, Ὅτι πενθῶν θέλω καταβῆ πρὸς τὸν υἱὸν μου εἰς τὸν τάφον. Καὶ ἔκλαυσεν αὐτὸν ὁ πατήρ αὐτοῦ.

36

Οἱ δὲ Μαδιανῖται ἐπώλησαν αὐτὸν ἐν τῇ Αἰγύπτῳ εἰς τὸν Πετεφρῆν, αὐλικὸν τοῦ Φαραώ, ἄρχοντα τῶν σωματοφυλάκων.