Γένεσις 31

1

Καὶ ἤκουσεν ὁ Ἰακὼβ τοὺς λόγους τῶν υἱῶν τοῦ Λάβαν, λεγόντων, Ὁ Ἰακὼβ ἔλαβε πάντα τὰ ὑπάρχοντα τοῦ πατρὸς ἡμῶν, καὶ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων τοῦ πατρὸς ἡμῶν ἀπέκτησε πᾶσαν τὴν δόξαν ταύτην.

2

Καὶ εἶδεν ὁ Ἰακὼβ τὸ πρόσωπον τοῦ Λάβαν, καὶ ἰδού, δὲν ἦτο πρὸς αὐτὸν ὡς χθὲς καὶ προχθές.

3

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἰακώβ, Ἐπίστρεψον εἰς τὴν γῆν τῶν πατέρων σου, καὶ εἰς τὴν συγγένειάν σου, καὶ θέλω εἶσθαι μετὰ σοῦ.

4

Τότε ἔστειλεν ὁ Ἰακὼβ καὶ ἐκάλεσε τὴν Ῥαχήλ καὶ τὴν Λείαν εἰς τὴν πεδιάδα πρὸς τὸ ποίμνιον αὑτοῦ·

5

καὶ εἶπε πρὸς αὐτάς, Βλέπω τὸ πρόσωπον τοῦ πατρὸς σας, ὅτι δὲν εἶναι πρὸς ἐμὲ ὡς χθὲς καὶ προχθές· ὁ Θεὸς ὅμως τοῦ πατρὸς μου ἐστάθη μετ᾿ ἐμοῦ·

6

καὶ σεῖς ἐξεύρετε ὅτι ἐν ὅλῃ τῇ δυνάμει μου ἐδούλευσα τὸν πατέρα σας·

7

ἀλλ᾿ ὁ πατήρ σας μὲ ἠπάτησε καὶ ἤλλαξε τοὺς μισθοὺς μου δεκάκις· πλήν ὁ Θεὸς δὲν ἀφῆκεν αὐτὸν νὰ μὲ κακοποιήσῃ·

8

ὅτε ἔλεγεν οὕτω, τὰ ποικίλα θέλουσιν εἶσθαι ὁ μισθὸς σου, τότε ἅπαν τὸ ποίμνιον ἐγέννα ποικίλα· καὶ ὅτε ἔλεγεν οὕτω, τὰ παρδαλὰ θέλουσιν εἶσθαι ὁ μισθὸς σου, τότε ἅπαν τὸ ποίμνιον ἐγέννα παρδαλά.

9

Οὕτως ἀφρεσεν ὁ Θεὸς τὸ ποίμνιον τοῦ πατρὸς σας καὶ ἔδωκεν εἰς ἐμέ.

10

Καὶ καθ᾿ ὅν καιρὸν συνελάμβανε τὸ ποίμνιον, ὕψωσα τοὺς ὀφθαλμοὺς μου καὶ εἶδον κατ᾿ ὄναρ, καὶ ἰδού, οἱ τράγοι καὶ οἱ κριοί, οἱ ἀναβαίνοντες ἐπὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰς αἶγας, ἦσαν παρδαλοί, ποικίλοι καὶ στικτοί.

11

Καὶ μοὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ κατ᾿ ὄναρ, Ἰακώβ· καὶ εἶπα, Ἰδού, ἐγώ.

12

Καὶ εἶπεν, Ὕψωσον τώρα τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, καὶ ἰδὲ πάντας τοὺς τράγους καὶ τοὺς κριούς, τοὺς ἀναβαίνοντας ἐπὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰς αἶγας, ὅτι εἶναι παρδαλοί, ποικίλοι καὶ στικτοί· διότι εἶδον πάντα ὅσα κάμνει εἰς σὲ ὁ Λάβαν·

13

ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς τῆς Βαιθήλ, ὅπου ἔχρισας τὴν στήλην καὶ ὅπου εὐχήθης εὐχήν πρὸς ἐμέ· σηκώθητι τώρα, ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς ταύτης καὶ ἐπίστρεψον εἰς τὴν γῆν τῆς συγγενείας σου.

14

Καὶ ἀπεκρίθησαν ἡ Ῥαχήλ καὶ ἡ Λεία καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν, Ἔχομεν ἡμεῖς πλέον μερίδιον ἤ κληρονομίαν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ πατρὸς ἡμῶν;

15

δὲν ἐθεωρήθημεν ὑπ᾿ αὐτοῦ ὡς ξέναι; διότι ἐπώλησεν ἡμᾶς καὶ ἀκόμη ὁλοκλήρως κατέφαγε τὸ ἀργύριον ἡμῶν.

16

Ὅθεν πάντα τὰ πλούτη, τὰ ὁποῖα ἀφρεσεν ὁ Θεὸς ἀπὸ τοῦ πατρὸς ἡμῶν, εἶναι ἡμῶν καὶ τῶν τέκνων ἡμῶν· τώρα λοιπὸν κάμε ὅσα σοὶ εἶπεν ὁ Θεός.

17

Τότε σηκωθεὶς ὁ Ἰακώβ, ἔβαλε τὰ παιδία αὑτοῦ καὶ τὰς γυναῖκας αὑτοῦ ἐπὶ τὰς καμήλους·

18

καὶ ἀπήγαγε πάντα τὰ κτήνη αὑτοῦ, καὶ πάντα τὰ ἀγαθὰ αὑτοῦ τὰ ὁποῖα ἀπέκτησε, τὸ ποίμνιον τῆς ἀποκτήσεως αὑτοῦ, τὸ ὁποῖον ἀπέκτησεν εἰς Παδὰν-ἀράμ, διὰ νὰ ἀπέλθῃ πρὸς Ἰσαὰκ τὸν πατέρα αὑτοῦ εἰς γῆν Χαναάν.

19

Ὁ δὲ Λάβαν εἶχεν ὑπάγει διὰ νὰ κουρεύσῃ τὰ πρόβατα αὑτοῦ καὶ ἡ Ῥαχήλ ἔκλεψε τὰ εἴδωλα τοῦ πατρὸς αὑτῆς.

20

Ἔκρυψε δὲ ὁ Ἰακὼβ τὴν φυγήν αὑτοῦ εἰς τὸν Λάβαν τὸν Σύρον, μή ἀναγγείλας πρὸς αὐτὸν ὅτι ἀναχωρεῖ·

21

καὶ ἔφυγεν αὐτὸς μετὰ πάντων τῶν ὑπαρχόντων αὑτοῦ καὶ ἐσηκώθη καὶ διέβη τὸν ποταμὸν καὶ διευθύνθη πρὸς τὸ ὄρος Γαλαάδ.

22

Καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν ἀνηγγέλθη πρὸς τὸν Λάβαν, ὅτι ἔφυγεν ὁ Ἰακώβ·

23

καὶ παραλαβὼν τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ μεθ᾿ ἑαυτοῦ, κατεδίωξεν ὀπίσω αὐτοῦ ὁδὸν ἑπτὰ ἡμερῶν· καὶ ἐπρόφθασεν αὐτὸν ἐν τῷ ὄρει Γαλαάδ.

24

Ἦλθε δὲ ὁ Θεὸς πρὸς Λάβαν τὸν Σύρον κατ᾿ ὄναρ τὴν νύκτα, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Φυλάχθητι, μή λαλήσῃς σκληρὰ πρὸς τὸν Ἰακώβ.

25

Ἐπρόφθασε λοιπὸν ὁ Λάβαν τὸν Ἰακώβ· ὁ δὲ Ἰακὼβ εἶχε στήσει τὴν σκηνήν αὑτοῦ ἐπὶ τοῦ ὄρους· ὁ δὲ Λάβαν μετὰ τῶν ἀδελφῶν αὑτοῦ ἐσκήνωσεν ἐπὶ τοῦ ὄρους Γαλαάδ.

26

Καὶ εἶπεν ὁ Λάβαν πρὸς τὸν Ἰακώβ, Τί ἔκαμες, καὶ διὰ τί ἔκρυψας εἰς ἐμὲ τὴν φυγήν σου καὶ ἀπήγαγες τὰς θυγατέρας μου ὡς αἰχμαλώτους μαχαίρας;

27

διὰ τί ἔφυγες κρυφίως καὶ ἔκλεψας σεαυτὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ δὲν μοὶ ἐφανέρωσας τοῦτο; διότι ἐγὼ ἤθελον σὲ ἐξαποστείλει μετ᾿ εὐφροσύνῃς καὶ μετὰ σμάτων, μετὰ τυμπάνων καὶ κιθάρας·

28

καὶ δὲν μὲ ἠξίωσας μηδὲ νὰ φιλήσω τοὺς υἱοὺς μου, καὶ τὰς θυγατέρας μου; τώρα ἀφρόνως ἔπραξας τοῦτο·

29

δυνατή εἶναι ἡ χεὶρ μου νὰ σᾶς κακοποιήσῃ· πλήν ὁ Θεὸς τοῦ πατρὸς σας χθὲς τὴν νύκτα εἶπε πρὸς ἐμέ, λέγων, Φυλάχθητι, μή λαλήσῃς σκληρὰ πρὸς τὸν Ἰακώβ·

30

τώρα λοιπὸν ἔστω, ἀνεχώρησας, ἐπειδή ἐπεθύμησας πολὺ τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς σου· ἀλλὰ διὰ τί ἔκλεψας τοὺς θεοὺς μου;

31

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰακὼβ εἶπε πρὸς τὸν Λάβαν, Ἔφυγον ἐπειδή ἐφοβήθην· διότι εἶπον, Μήπως ἀφαιρέσῃς τὰς θυγατέρας σου ἀπ᾿ ἐμοῦ·

32

εἰς ὅντινα ὅμως εὕρῃς τοὺς θεοὺς σου, ἄς μή ζήσῃ· ἔμπροσθεν τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν γνώρισον τί εὑρίσκεται εἰς ἐμέ ἐκ τῶν ἰδικῶν σου, καὶ λάβε. Διότι δὲν ἤξευρεν ὁ Ἰακὼβ ὅτι ἡ Ῥαχήλ εἶχε κλέψει αὐτούς.

33

Εἰσῆλθε λοιπὸν ὁ Λάβαν εἰς τὴν σκηνήν τοῦ Ἰακώβ, καὶ εἰς τὴν σκηνήν τῆς Λείας, καὶ εἰς τὰς σκηνὰς τῶν δύο θεραπαινῶν· ἀλλὰ δὲν εὕρηκεν αὐτούς. Τότε ἐξῆλθεν ἐκ τῆς σκηνῆς τῆς Λείας, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὴν σκηνήν τῆς Ῥαχήλ.

34

Ἡ δὲ Ῥαχήλ εἶχε λάβει τὰ εἴδωλα, καὶ βάλει αὐτὰ εἰς σαμάριον καμήλου, καὶ ἐκάθητο ἐπ᾿ αὐτά. Καὶ ἐρευνήσας ὁ Λάβαν ὅλην τὴν σκηνήν, δὲν εὕρηκεν.

35

Ἡ δὲ εἶπε πρὸς τὸν πατέρα αὑτῆς, Ἄς μή φανῇ βαρὺ εἰς τὸν κύριόν μου, διότι δὲν δύναμαι νὰ σηκωθῶ ἔμπροσθέν σου, ἐπειδή ἔχω τὰ γυναικεῖα. Καὶ αὐτὸς ἠρεύνησεν, ἀλλὰ δέν εὕρηκε τὰ εἴδωλα.

36

Καὶ ὠργίσθη ὁ Ἰακὼβ καὶ ἐπέπληξε τὸν Λάβαν· καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰακὼβ εἶπε πρὸς τὸν Λάβαν, Τί εἶναι τὸ ἀνόμημά μου; τί τὸ ἁμάρτημά μου, ὅτι κατεδίωξας ὀπίσω μου;

37

ἀφοῦ ἠρεύνησας πάντα τὰ σκεύη μου, τί εὕρηκας ἐκ πάντων τῶν σκευῶν τῆς οἰκίας σου; θὲς αὐτὸ ἐδὼ ἔμπροσθεν τῶν ἀδελφῶν μου καὶ ἀδελφῶν σου, διὰ νὰ κρίνωσι μεταξὺ τῶν δύο ἡμῶν·

38

εἴκοσι ἔτη εἶναι τώρα, ἀφ᾿ ὅτου εἶμαι μετὰ σοῦ· τὰ πρόβατά σου καὶ αἱ αἶγές σου δὲν ἠτεκνώθησαν, καὶ τοὺς κριοὺς τοῦ ποιμνίου σου δὲν ἔφαγον.

39

θηριάλωτον δὲν ἔφερα εἰς σέ· ἐγὼ ἐπλήρωνον αὐτό· ἀπὸ τῆς χειρὸς μου ἐζήτεις ὅ, τι μὲ ἐκλέπτετο τὴν ἡμέραν, ἤ ὅ, τι μὲ ἐκλέπτετο τὴν νύκτα·

40

τὴν ἡμέραν ἐκαιόμην ὑπὸ τοῦ καύματος καὶ τὴν νύκτα ὑπὸ τοῦ παγετοῦ· καὶ ἔφευγεν ὁ ὕπνος μου ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου·

41

εἴκοσι ἔτη ἤδη εὑρίσκομαι ἐν τῇ οἰκίᾳ σου· δεκατέσσαρα ἔτη σὲ ἐδούλευσα διὰ τὰς δύο σου θυγατέρας, καὶ ἕξ ἔτη διὰ τὰ πρόβατά σου· καὶ ἤλλαξας τὸν μισθὸν μου δεκάκις·

42

ἐὰν ὁ Θεὸς τοῦ πατρὸς μου, ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ὁ φόβος τοῦ Ἰσαάκ, δὲν ἦτο μετ᾿ ἐμοῦ, βέβαια κενὸν ἤθελες μὲ ἐξαποστείλει τώρα· εἶδεν ὁ Θεὸς τὴν ταλαιπωρίαν μου καὶ τὸν κόπον τῶν χειρῶν μου, καὶ σὲ ἤλεγξεν ἐχθὲς τὴν νύκτα.

43

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Λάβαν, εἶπε πρὸς τὸν Ἰακώβ, Αἱ θυγατέρες αὗται εἶναι θυγατέρες μου, καὶ οἱ υἱοὶ οὗτοι υἱοὶ μου, καὶ τὰ πρόβατα ταῦτα πρόβατά μου, καὶ πάντα ὅσα βλέπεις εἶναι ἰδικὰ μου· καὶ τί νὰ κάμω σήμερον εἰς τὰς θυγατέρας μου ταύτας, ἤ εἰς τὰ τέκνα αὐτῶν, τὰ ὁποῖα ἐγέννησαν;

44

ἐλθὲ λοιπὸν τώρα, ἄς κάμωμεν συνθήκην, ἐγὼ καὶ σύ· διὰ νὰ ἦναι εἰς μαρτύριον μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ.

45

Καὶ ἔλαβεν ὁ Ἰακὼβ λίθον καὶ ἔστησεν αὐτὸν στήλην.

46

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰακὼβ πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ, Συνάξατε λίθους· καὶ ἔλαβον λίθους, καὶ ἔκαμον σωρόν· καὶ ἔφαγον ἐκεῖ ἐπὶ τοῦ σωροῦ.

47

Καὶ ὁ μὲν Λάβαν ἐκάλεσεν αὐτὸν Ἰεγὰρ-σαχαδουθά· ὁ δὲ Ἰακὼβ ἐκάλεσεν αὐτὸν Γαλεέδ.

48

Καὶ εἶπεν ὁ Λάβαν, Ὁ σωρὸς οὗτος εἶναι σήμερον μαρτύριον μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ· διὰ τοῦτο ἐκαλέσθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ Γαλεέδ,

49

καὶ Μισπά, διότι εἶπεν, Ἄς ἐπιβλέψῃ ὁ Κύριος ἀναμέσον ἐμοῦ καὶ σοῦ, ὅταν ἀποχωρισθῶμεν ὁ εἷς ἀπὸ τοῦ ἄλλου·

50

ἐὰν ταλαιπωρήσῃς τὰς θυγατέρας μου, ἤ ἐὰν λάβῃς ἄλλας γυναῖκας ἐκτὸς τῶν θυγατέρων μου, δὲν εἶναι οὐδεὶς μεθ᾿ ἡμῶν· βλέπε, ὁ Θεὸς εἶναι μάρτυς μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ.

51

Καὶ εἶπεν ὁ Λάβαν πρὸς τὸν Ἰακώβ, Ἰδού, ὁ σωρὸς οὗτος, καὶ ἰδοὺ, ἡ στήλη αὕτη, τὴν ὁποίαν ἔστησα μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ·

52

ὁ σωρὸς οὗτος εἶναι μαρτύριον, καὶ ἡ στήλη μαρτύριον, ὅτι ἐγὼ δὲν θέλω διαβῆ τὸν σωρὸν τοῦτον πρὸς σέ, οὔτε σὺ θέλεις διαβῆ τὸν σωρὸν τοῦτον καὶ τὴν στήλην ταύτην, πρὸς ἐμέ, διὰ κακόν·

53

ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ναχώρ, ὁ Θεὸς τοῦ πατρὸς αὐτῶν, ἄς κρίνῃ ἀναμέσον ἡμῶν. Ὁ δὲ Ἰακὼβ ὥμοσεν εἰς τὸν φόβον τοῦ πατρὸς αὑτοῦ Ἰσαάκ.

54

Τότε ἔθυσεν ὁ Ἰακὼβ θυσίαν ἐπὶ τοῦ ὄρους καὶ προσεκάλεσε τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ διὰ νὰ φάγωσιν ἄρτον· καὶ ἔφαγον ἄρτον καὶ διενυκτέρευσαν ἐπὶ τοῦ ὄρους.

55

Καὶ σηκωθεὶς ὁ Λάβαν ἐνωρὶς τὸ πρωΐ, ἐφίλησε τοὺς υἱοὺς αὑτοῦ καὶ τὰς θυγατέρας αὑτοῦ, καὶ εὐλόγησεν αὐτούς· καὶ ἀνεχώρησεν ὁ Λάβαν καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸν τόπον αὑτοῦ.