Γένεσις 19

1

Ἦλθον δὲ οἱ δύο ἄγγελοι εἰς τὰ Σόδομα τὸ ἑσπέρας· καὶ ἐκάθητο ὁ Λὼτ παρὰ τὴν πύλην τῶν Σοδόμων· ἰδὼν δὲ ὁ Λώτ, ἐσηκώθη εἰς συνάντησιν αὐτῶν καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ πρόσωπον ἕως ἐδάφους·

2

καὶ εἶπεν, Ἰδού, κύριοί μου, ἐκκλίνατε, παρακαλῶ, πρὸς τὴν οἰκίαν τοῦ δούλου σας, καὶ διανυκτερεύσατε καὶ πλύνατε τοὺς πόδας σας· καὶ σηκωθέντες πρωΐ, θέλετε ὑπάγει εἰς τὴν ὁδὸν σας· οἱ δὲ εἶπον, Οὐχί, ἀλλ᾿ ἐν τῇ πλατείᾳ θέλομεν διανυκτερεύσει.

3

Ἀφοῦ δὲ ἐβίασεν αὐτοὺς πολύ, ἐξέκλιναν πρὸς αὐτὸν καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ· καὶ ἔκαμεν εἰς αὐτοὺς συμπόσιον, καὶ ἔψησεν ἄζυμα καὶ ἔφαγον.

4

Πρὶν δὲ κοιμηθῶσιν, οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως, οἱ ἄνδρες τῶν Σοδόμων, περιεκύκλωσαν τὴν οἰκίαν, νέοι καὶ γέροντες, ἅπας ὁ λαὸς ὁμοῦ πανταχόθεν·

5

καὶ ἔκραζον πρὸς τὸν Λὼτ καὶ ἔλεγον πρὸς αὐτόν, Ποῦ εἶναι οἱ ἄνδρες οἱ εἰσελθόντες πρὸς σὲ τὴν νύκτα; ἔκβαλε αὐτοὺς πρὸς ἡμᾶς, διὰ νὰ γνωρίσωμεν αὐτούς.

6

Ἐξῆλθε δὲ ὁ Λὼτ πρὸς αὐτοὺς εἰς τὸ πρόθυρον, καὶ ἔκλεισε τὴν θύραν ὀπίσω αὐτοῦ,

7

καὶ εἶπε, Μή, ἀδελφοὶ μου, μή πράξητε τοιοῦτον κακόν·

8

ἰδού, ἔχω δύο θυγατέρας αἵτινες δὲν ἐγνώρισαν ἄνδρα· νὰ σᾶς φέρω λοιπὸν αὐτὰς ἔξω· καὶ κάμετε εἰς αὐτάς, ὅπως φανῇ εἰς ἐσᾶς ἀρεστόν· μόνον εἰς τοὺς ἄνδρας τούτους μή πράξητε μηδέν, ἐπειδή διὰ τοῦτο εἰσῆλθον ὑπὸ τὴν σκιὰν τῆς στέγης μου.

9

Οἱ δὲ εἶπον, Φύγε ἀπ᾿ ἐκεῖ. Καὶ εἶπον, οὗτος ἦλθε διὰ νὰ παροικήσῃ· θέλει νὰ γείνῃ καὶ κριτής; τώρα θέλομεν καποποιήσει σὲ μᾶλλον παρὰ ἐκείνους. Καὶ ἐβίαζον τὸν ἄνθρωπον τὸν Λὼτ καθ᾿ ὑπερβολήν, καὶ ἐπλησίασαν διὰ νὰ συντρίψωσι τὴν θύραν·

10

Ἐκτείναντες δὲ οἱ ἄνδρες τὰς χεῖρας αὐτῶν ἔσυραν τὸν Λὼτ πρὸς ἑαυτοὺς εἰς τὴν οἰκίαν, καὶ ἔκλεισαν τὴν θύραν·

11

τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς ὄντας εἰς τὴν θύραν τῆς οἰκίας, ἐκτύπησαν μὲ ἀορασίαν ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, ὥστε ἀπέκαμον ζητοῦντες τὴν θύραν.

12

Καὶ εἶπον οἱ ἄνδρες πρὸς τὸν Λώτ, Ἔχεις ἐδὼ ἄλλον τινά; γαμβρὸν υἱοὺς ἤ θυγατέρας ἤ ὅντινα ἄλλον ἔχεις ἐν τῇ πόλει, ἐξάγαγε αὐτοὺς ἐκ τοῦ τόπου·

13

διότι ἡμεῖς καταστρέφομεν τὸν τόπον τοῦτον, ἐπειδή ἡ κραυγή αὐτῶν ἐμεγάλυνεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ ἀπέστειλεν ἡμᾶς ὁ Κύριος διὰ νὰ καταστρέψωμεν αὐτόν.

14

Ἐξῆλθε λοιπὸν ὁ Λὼτ καὶ ἐλάλησε πρὸς τοὺς γαμβροὺς αὑτοῦ, τοὺς μέλλοντας νὰ λάβωσι τὰς θυγατέρας αὐτοῦ, καὶ εἶπε, Σηκώθητε, ἐξέλθετε ἐκ τοῦ τόπου τούτου· διότι καταστρέφει ὁ Κύριος τὴν πόλιν. Ἀλλ᾿ ἐφάνη εἰς τοὺς γαμβροὺς αὑτοῦ ὡς ἀστεϊζόμενος.

15

Καὶ ὅτε ἔγεινεν αὐγή, ἐβίαζον οἱ ἄγγελοι τὸν Λώτ, λέγοντες· Σηκώθητι, λάβε τὴν γυναῖκά σου καὶ τὰς δύο σου θυγατέρας, τὰς εὑρισκομένας ἐδώ, διὰ νὰ μή συναπολεσθῇς καὶ σὺ ἐν τῇ ἀνομίᾳ τῆς πόλεως.

16

Ἐπειδή δὲ ἐβράδυνεν, οἱ ἄνδρες πιάσαντες τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ τὴν χεῖρα τῆς γυναικὸς αὐτοῦ καὶ τὰς χεῖρας τῶν δύο θυγατέρων αὐτοῦ, ἐξήγαγον αὐτὸν καὶ ἔθεσαν αὐτὸν ἔξω τῆς πόλεως.

17

Καὶ ὅτε ἐξήγαγον αὐτοὺς ἔξω, εἶπεν ὁ Κύριος, Διάσωσον τὴν ζωήν σου· μή περιβλέψῃς ὀπίσω σου, καὶ μή σταθῇς καθ᾿ ὅλην τὴν περίχωρον· διασώθητι εἰς τὸ ὄρος, διὰ νὰ μή ἀπολεσθῇς.

18

Καὶ εἶπεν ὁ Λὼτ πρὸς αὐτούς, Μή, παρακαλῶ, Κύριε·

19

ἰδού, ὁ δοῦλός σου εὕρηκε χάριν ἐνώπιόν σου, καὶ ἐμεγάλυνας τὸ ἔλεός σου, τὸ ὁποῖον ἔκαμες πρὸς ἐμέ, φυλάττων τὴν ζωήν μου· ἀλλ᾿ ἐγὼ δὲν θέλω δυνηθῆ νὰ διασωθῶ εἰς τὸ ὄρος, μήπως μὲ προφθάσῃ τὸ κακὸν καὶ ἀποθάνω·

20

ἰδού, παρακαλῶ, ἡ πόλις αὕτη εἶναι πλησίον ὥστε νὰ καταφύγω ἐκεῖ, καὶ εἶναι μικρά· ἐκεῖ, παρακαλῶ, νὰ διασωθῶ· δὲν εἶναι μικρά; καὶ θέλει ζήσει ἡ ψυχή μου.

21

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος, Ἰδού, ἐπήκουσά σου καὶ εἰς τὸ πρᾶγμα τοῦτο, νὰ μή καταστρέψω τὴν πόλιν, περὶ τῆς ὁποίας ἐλάλησας·

22

τάχυνον, διασώθητι ἐκεῖ· διότι δὲν θέλω δυνηθῆ νὰ κάμω οὐδέν, ἑωσοῦ φθάσῃς ἐκεῖ· διὰ τοῦτο ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τῆς πόλεως Σηγώρ.

23

Ὁ ἥλιος ἀνέτειλεν ἐπὶ τὴν γῆν, ὅτε ὁ Λὼτ εἰσῆλθεν εἰς Σηγώρ.

24

Καὶ ἔβρεξεν ὁ Κύριος ἐπὶ τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα θεῖον καὶ πῦρ παρὰ Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ·

25

καὶ κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας, καὶ πάντα τὰ περίχωρα καὶ πάντας τοὺς κατοίκους τῶν πόλεων καὶ τὰ φυτὰ τῆς γῆς.

26

Ἀλλ᾿ γυνή αὐτοῦ περιβλέψασα ὄπισθεν αὐτοῦ ἔγεινε στήλη ἅλατος.

27

Ὁ δὲ Ἀβραὰμ σηκωθεὶς ἐνωρὶς τὸ πρωΐ ἦλθεν εἰς τὸν τόπον ὅπου εἶχε σταθῆ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου·

28

καὶ βλέψας ἐπὶ τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα καὶ ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν τῆς περιχώρου, εἶδε, καὶ ἰδού, ἀνέβαινε καπνὸς ἀπὸ τῆς γῆς, ὡς καπνὸς καμίνου.

29

Οὕτω λοιπόν, ὅτε ὁ Θεὸς κατέστρεψε τὰς πόλεις τῆς περιχώρου, ἐνεθυμήθη ὁ Θεὸς τὸν Ἀβραάμ, καὶ ἐξαπέστειλε τὸν Λὼτ ἐκ μέσου τῆς καταστροφῆς, ὅτε κατέστρεψε τὰς πόλεις, εἰς τὰς ὁποίας κατῴκει ὁ Λώτ.

30

Ἀνέβη δὲ ὁ Λὼτ ἀπὸ Σηγὼρ καὶ κατῴκησεν ἐν τῷ ὄρει, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ αἱ δύο θυγατέρες αὐτοῦ, διότι ἐφοβήθη νὰ κατοικήσῃ ἐν Σηγώρ· καὶ κατῴκησεν ἐν σπηλαίῳ, αὐτὸς καὶ αἱ δύο θυγατέρες αὐτοῦ.

31

Καὶ εἶπεν ἡ πρεσβυτέρα πρὸς τὴν νεωτέραν, Ὁ πατήρ ἡμῶν εἶναι γέρων, καὶ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἐπὶ τῆς γῆς, διὰ νὰ εἰσέλθῃ πρὸς ἡμᾶς κατὰ τὴν συνήθειαν πάσης τῆς γῆς·

32

ἐλθέ, ἄς ποτίσωμεν τὸν πατέρα ἡμῶν οἶνον, καὶ ἄς κοιμηθῶμεν μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἄς ἀναστήσωμεν σπέρμα ἐκ τοῦ πατρὸς ἡμῶν.

33

Ἐπότισαν λοιπὸν τὸν πατέρα αὑτῶν οἶνον κατ᾿ ἐκείνην τὴν νύκτα· καὶ εἰσῆλθεν ἡ πρεσβυτέρα καὶ ἐκοιμήθη μετὰ τοῦ πατρὸς αὑτῆς· καὶ ἐκεῖνος δὲν ἐνόησεν οὔτε πότε ἐπλαγίασεν αὐτή, καὶ πότε ἐσηκώθη.

34

Καὶ τὴν ἐπαύριον εἶπεν ἡ πρεσβυτέρα πρὸς τὴν νεωτέραν, Ἰδού, ἐγὼ ἐκοιμήθην χθὲς τὴν νύκτα μετὰ τοῦ πατρὸς ἡμῶν· ἄς ποτίσωμεν αὐτὸν οἶνον καὶ τὴν νύκτα ταύτην, καὶ εἰσελθοῦσα σύ, κοιμήθητι μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἄς ἀναστήσωμεν σπέρμα ἐκ τοῦ πατρὸς ἡμῶν.

35

Ἐπότισαν λοιπὸν καὶ τὴν νύκτα ἐκείνην τὸν πατέρα αὑτῶν οἶνον, καὶ σηκωθεῖσα ἡ νεωτέρα, ἐκοιμήθη μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ ἐκεῖνος δὲν ἐνόησεν οὔτε πότε ἐπλαγίασεν αὐτή, καὶ πότε ἐσηκώθη.

36

Καὶ συνέλαβον αἱ δύο θυγατέρες τοῦ Λὼτ ἐκ τοῦ πατρὸς αὑτῶν.

37

Καὶ ἐγέννησεν ἡ πρεσβυτέρα υἱὸν καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Μωάβ· οὗτος εἶναι ὁ πατήρ τῶν Μωαβιτῶν ἕως τῆς σήμερον.

38

Ἐγέννησε δὲ καὶ ἡ νεωτέρα υἱὸν καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Βὲν-ἀμμί· οὗτος εἶναι ὁ πατήρ τῶν Ἀμμωνιτῶν ἕως τῆς σήμερον.