Марко 15

1

І адразу раніцай першасьвятары з старэйшынамі і кніжнікамі і ўвесь сынедрыён зрабілі нараду і, зьвязаўшы Ісуса, завялі і перадалі Пілату.

2

Пілат спытаўся ў Яго: Ты Цар Юдэйскі? А Ён сказаў яму ў адказ: ты кажаш.

3

І першасьвятары вінавацілі Яго ў многім.

4

А Пілат зноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? бачыш, як многа супроць Цябе скаргаў.

5

Але Ісус і на гэта нічога не адказваў, так што Пілат зьдзіўляўся.

6

А на кожнае сьвята ён адпускаў ім аднаго вязьня, за якога прасілі.

7

Тады быў у кайданах нейкі Варава, са сваімі саўдзельнікамі, якія падчас бунту ўчынілі забойства.

8

І люд пачаў крычаць і прасіць у Пілата таго, што ён заўсёды рабіў ім.

9

Ён сказаў ім у адказ: ці хочаце, адпушчу вам Цара Юдэйскага?

10

Бо ведаў, што першасьвятары выдалі Яго з зайздрасьці.

11

Але першасьвятары падбухторылі людзей прасіць, каб адпусьціў ім лепей Вараву.

12

Пілат, адказваючы, зноў сказаў ім: а што хочаце, каб я зрабіў з Тым, Якога вы называеце Царом Юдэйскім?

13

Яны зноў закрычалі: укрыжуй Яго!

14

Пілат сказаў ім: якое ж ліха ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацней закрычалі: укрыжуй Яго!

15

Тады Пілат, хочучы дагадзіць людзям, адпусьціў ім Вараву, а Ісуса, бічаваўшы, аддаў на крыжаваньне.

16

А воіны завялі Яго ўсярэдзіну двара, гэта значыцца, у прэторыю, і сабралі цэлы полк;

17

і апранулі Яго ў пурпуру і, сплёўшы цярновы вянок, усклалі на Яго;

18

і пачалі вітаць Яго: радуйся, Цару Юдэйскі!

19

І білі яго па галаве кіем, і плявалі на Яго і, кленчачы, кланяліся Яму.

20

А калі насьмяяліся зь Яго, зьнялі зь Яго пурпуру, адзелі Яго ў Ягонае адзеньне і павялі Яго, каб крыжаваць Яго.

21

І прымусілі праходжага нейкага Кірынеяніна Сымона, бацьку Аляксандравага і Руфавага, які ішоў з поля, несьці крыж Ягоны.

22

І прывялі Яго на месца Галгофу, што азначае: "месца чарапоў".

23

І давалі яму піць віно зь сьмірнаю; але Ён ня ўзяў.

24

Тыя, што ўкрыжавалі Яго, дзялілі вопратку Ягоную, кідаючы жэрабя, каму што ўзяць.

25

Была гадзіна трэйцяя, і ўкрыжавалі Яго.

26

І быў надпіс віны Яго: Цар Юдэйскі.

27

Зь Ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго з правага, другога зь левага боку ад Яго.

28

І збылося слова Пісаньня: "і да зладзеяў залічаны".

29

Тыя, што праходзілі міма, зьневажалі Яго, ківаючы галовамі сваімі і кажучы: э! Той, Хто храм разбурае і за тры дні будуе!

30

уратуй Сябе Самога і сыйдзі з крыжа.

31

Падобна і першасьвятары з кніжнікамі, насьміхаючыся, казалі адзін аднаму: іншых ратаваў, а Сябе ня можа ўратаваць!

32

Хрыстос, Сын Ізраілеў, хай сыйдзе цяпер з крыжа, каб мы бачылі, і ўверуем. І ўкрыжаваныя зь Ім ганілі Яго.

33

А на шостай гадзіне настала цемра па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.

34

На дзявятай гадзіне ўскрыкнуў Ісус моцным голасам: "Элоі, ілоі! ламма савахфані!", што азначае: "Божа, Божа Мой! чаму Ты Мяне пакінуў?".

35

Некаторыя, што стаялі тут, пачуўшы, казалі: вось, Ільлю кліча.

36

А адзін пабег, набраў у губку воцату і, насадзіўшы на кій, даваў Яму піць, кажучы: чакайце, паглядзім, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго.

37

А Ісус, ускрыкнуўшы моцна, выпусьціў дух.

38

І завеса ў храме разадралася напалам, зьверху данізу.

39

Сотнік, які стаяў насупраць Яго, убачыўшы, што Ён, так ускрыкнуўшы, выпусьціў дух, сказаў: сапраўды Чалавек Гэты быў Сын Божы.

40

Былі тут і жанчыны, якія глядзелі здалёк; сярод іх была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава меншага і Ясіі, і Саломія,

41

якія і тады, як Ён быў у Галілеі, ішлі сьледам за Ім і служылі Яму, і іншыя многія, што разам зь Ім прыйшлі ў Ерусалім.

42

І як ужо зьвечарэла, бо была пятніца, гэта значыць - перадсубоцьце,

43

прыйшоў Язэп з Арымафеі, знакаміты сябра рады, які і сам чакаў Царства Божага, адважыўся ўвайсьці да Пілата і прасіў Цела Ісусавага.

44

Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр; і паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго: ці даўно памёр?

45

І даведаўшыся ад сотніка, аддаў Цела Язэпу.

46

Ён, купіўшы палатно і зьняўшы Яго, ахінуў палатнінаю і паклаў у магіле, якая была высечана ў скале; і прываліў камень да магільных дзьвярэй.

47

А Марыя Магдаліна і Марыя Ясіева глядзелі, дзе Яго клалі.