Песнь Пясней 7

1

Азірніся назад, Шуламянка, азірніся назад — дай сябе ўбачыць! Што вам дзівіцца на Шуламянку, як на карагод Манаімскі?

2

Якія прыгожыя ногі твае ў сандалях, дачка знакамітая! Выгін клубоў тваіх, як абруч, што майстар зрабіў;

3

твой пупок — нібы круглая чара па беражок з пахучым віном; твой жывот — гэта горка пшаніцы сярод лілеяў чароўных;

4

твае грудзі — два казьляняткі, блізьняткі сарны;

5

твая шыя — вежа з слановае косьці; твае вочы — Эсэвонскія сажалкі каля брамы Батрабім; твой нос — як Ліванская вежа на дазоры насупраць Дамаска;

6

твая галава — як гара Карміл, і пасмачкі валасоў — як пурпура; цар паланёны кучарамі тваімі.

7

Якая прыгожая ты, якая панадная, каханка, тваёю вабнасьцю!

8

Гэты стан твой падобны да пальмы, і грудзі — да вінаградных гронак.

9

Я падумаў: залезу на пальму, я ўхаплюся за вецьце яе — хай будуць грудзі твае замест гронак лазы, і дыханьне тваё будзе — як яблыкі;

10

і вусны твае — як віно залатое! Цячэ яно ў рот каханаму, асалоджвае вусны стомленым.

11

Належу я міламу другу, і мяне ён жадае.

12

Прыйдзі, любасны, выйдзем у поле, пабудзем у вёсках;

13

выйдзем раніцай у вінаграднікі, падзівімся, як лаза зелянее, як пупышкі покнуліся, як зацьвілі гранаты; там я цябе прыгалублю.

14

Мандрагоры пахнуць духмяна, ля варот нашых многа пладоў: сёлетніх і даўнейшых назапасіла я табе, каханы.