Прытчы 10

1

Выслоўі Саламона. Сын мудры радуе бацьку, а сын бязг­лузды — засмучэньне маці ягонай.

2

Не даюць карысьці скарбы няпра­ведныя, а праўда ратуе ад сьмерці.

3

Не дапусьціць Гасподзь, каб гала­дала душа праведнага, а зьдзірства бяз­божных адкіне.

4

Лянівая рука робіць бедным, а рука руплівая ўзбагачае.

5

Хто зьбірае летам — сын разумны, а хто сьпіць у жніво — сын шалапутны.

6

Дабраславеньні — на галаву пра­веднага, а вусны бязбожным затуліць насільле.

7

Памяць пра праведнага дабраславё­ная будзе, а імя бязбожных спаганьбіцца.

8

Мудры сэрцам прымае запаведзі, а бязглузды вуснамі спатыкнецца.

9

Хто ходзіць у беззаганнасьці, той ходзіць бясьпечна; а хто скрыўляе шляхі свае, той будзе выкрыты.

10

Хто міргае вачыма, той чыніць прыкрасьць, а бязглузды вуснамі спатык­нецца.

11

Вусны праведніка — крыніца жыцьця, а вусны бязбожным затуліць насільле.

12

Нянавісьць будзіць разлад, любоў акупае ўсе грахі.

13

На вуснах у разумнага мудрасьць, а на целе ў дурнога — дубец.

14

Мудрыя зьберагаюць веды, а ву­сны немысьля — блізкая пагібель.

15

Маёмасьць багатага — моцны го­рад яго, бяда бедным — іхняе ўбоства.

16

Праца праведнага — на жыцьцё, прыбытак бязбожнага — на грэх.

17

Хто захоўвае настаўленьне, той на дарозе да жыцьця; а хто пагарджае за­сьцярогай — блукае.

18

Хто хавае нянавісьць, у таго вусны ілжывыя; і хто пашырае паклёпы — нера­зумны.

19

Пры шматслоўі ня ўнікнуць грэху, а хто стрымлівае вусны свае — разумны.

20

Чыстае срэбра — язык праведнага, а сэрца бязбожных — нікчэма.

21

Вусны праведнага пасьвяць многіх, а неразумныя мруць ад нястачы глузду.

22

Дабраславеньне Гасподняе — яно ўзбагачае і смутку з сабой ня прыносіць.

23

Радуе немысьля — учынак га­небны, а чалавека разумнага — муд­расьць.

24

Чаго баіцца бязбожнік, тое спасьцігне яго, а жаданьне праведнікаў збудзецца.

25

Як падымецца бура, так і няма бязбожнага; а ў праведніка — аснова веч­ная.

26

Што воцат зубам і дым вачам, тое гультай тым, хто пасылае яго.

27

Страх Гасподні дадае дзён, а гады бязбожных скароцяцца.

28

Спадзяваньне праведнікам — ра­дасьць, а надзея бязбожных загіне.

29

Шлях Гасподні — цьвярдыня нявінным і пагібель бязбожным.

30

Праведнік вавек не пахісьнецца, а бязбожныя не пажывуць на зямлі.

31

З вуснаў праведніка крынічыць мудрасьць, а язык шкодлівы будзе вы­рваны.

32

Вусны праведніка любяць богас­падобнае, а вусны бязбожных — разбэш­чанае. .